Album recensie: Certain Animals – Down The Rabbit Hole

De drie heren van Certain Animals zijn er klaar voor! Hun EP is ready to go en ready to shine. Thijs van Leeuwen (zang & gitaar), Niels-Jan van Dijk (bas) en Kees Braam (drums) hebben in een eerder stadium 2 tracks uitgebracht, ‘Midnight Shaker’ en ‘Image’, maar deze staan niet op het kunststukje wat op de markt komt! ‘Down The Rabbit Hole’ heeft een lekkere ouderwetse sound: denk aan de jaren ’60 & ’70, denk aan vuige bluesrock, denk aan psychedelica. Deze Rotterdamse band laat veel facetten horen zonder dat ze hun eigen identiteit verliezen. Tijd om die plaat te luisteren!

Ze winden er geen doekjes om als hun titeltrack wordt ingezet! ‘Down The Rabbit Hole’ wordt met een goede schreeuw gestart en je hoort meteen ook een heerlijke sound op de bluesharp van Arthur Akkermans (bekend van The Grand East). Zo’n vuige sound waar je zielsgelukkig van wordt. Het is een track waar je meteen van recht op zit en eigenlijk ook alles uit de kast wordt gehaald inclusief een lekkere solo! Verwachtingspatroon vliegt dus ook wel omhoog! Dan naar ‘Roses’ wat begint met een heerlijk ritme op de drums om vervolgens een beetje donker zang te horen, het is mysterieus en aanstekelijk tegelijk. Het refrein wordt gekenmerkt door de samenzang van de heren om vervolgens even 180 graden te veranderen en de rust te laten horen. Sterk en gedurft!
Het is zeer zeker wat anders bij het nummer ‘Doormouse’. Geheimzinnig, ritmisch & melancholisch rustig. Het is zeker goed om te horen dat de heren veel meer kunnen dan alleen die heerlijke vuige psychedelische bluesrock! Je blijft ook gefascineerd luisteren, dat is ook weer heel erg knap. Toch is ‘Shoot Me Tomorrow’ weer een echte knaller. Hoog ritme, donkere sound, baslijn wat lekker loopt, drums tikken lekker weg en het gitaarwerk mag er sowieso wezen. Je tikt uit het niets mee met je voet of beweegt je been continu op en neer. Zo snel afgelopen…
Een opvallende en unieke track is ‘Martin’s Mantle’. Wat opvalt is het ritme maar ook de hele sterke en mooie samenzang van de heren. Dat in combinatie met toch vleugjes rock en klassieke elementen. Klassiek? In feite wel. Door violiste Anne Bakker is dit ingespeeld alsof er een strijkkwartet is! Het geeft uiteindelijk heel veel meer macht aan dit nummer!
Na een toffe ‘Interlude’ mogen we ons al opmaken voor de afsluiter. ‘Slow’ heeft iets theatraals in zich. Uiteraard is het ritmisch weer super om naar te luisteren maar het heeft op zich ook weer veel meer! De opbouw is lekker, het is niet overdreven maar heeft wel precies genoeg om dit de laatste track te zijn. Ook het laatste deuntje wat je hoort is eigenlijk typisch Certain Animals.

De heren laten horen dat ze echt veel potentie in hun mars hebben en dat het niet zomaar is dat ze deze plaat hebben opgenomen. Aan de ene kant is het echt vuige bluesrock en aan de andere kant juist weer meer een psychedelische saus wat ze laten horen. Daarbij past die jaren 60/70 hen als een warme jas en spelen ze geweldig goed. Iedere component klopt en is nergens te veel! Wat dat betreft mogen ze echt trots zijn om dit uit te brengen en aan iedereen te laten horen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *