Album recensie: Donna Blue – Inbetween

Onder stoelen of banken schuif ik het absoluut niet meer! Ik ben enorme liefhebber van Donna Blue. Nadat het wel een enorme poos heeft geduurd voordat het kwartje viel, was het eigenlijk ook onmiddellijk jackpot! Dit tweetal, bestaande uit Danique van Kesteren en Bart van Dalen zijn niet alleen elkaars compagnon in de band, nee ze zijn ook in reallife een stel. Dat maakt deze muziek ook zo puur! De mix van jaren ’60 vibes met indie, Hollywood romantiek en Franse vibes en teksten. Intrigerend en uniek. Niet voor niets gaan ze naar Amerika, naar het SXSW festival in Texas! Een van grootste showcase festivals ter wereld. Maar eerst die EP, de derde ondertussen!

De opener ‘Desert Lake’ is een ware Donna Blue plaat. Ritmisch ontspannen maar strak, het dromerige geluid wat vanuit Danique wordt gezongen en de hele vibe klopt onmiddellijk. Daarbij is het fluiten in het nummer heel passend. Niet irritant of vervelend. Het nummer is een bepaalde gedachtegang van iedere artiest als ie iets maakt: is dit wel goed genoeg? Gelukkig mag ik dan zeggen: mensen ja! Dit is verdomde goed. ‘Paradis’ is een Franstalig nummer en heeft iets moois in zich. Ook de gedachtegang en de intentie van het nummer zijn sterk. Is in het paradijs zijn en alles in positiviteit hebben wel zo mooi als je zou denken? Gaat het niet vervelen? Doordacht, intrigerend. Zeker met de muzikale kalmte erbij. Schijnbaar zit er zelfs een klein motief in uit de film Belle en het Beest! I don’t know.. De titeltrack ‘Inbetween’ speelt het tweetal al een tijdje en is eentje die moet groeien. Of misschien wel meer live moet ervaren. De intentie van het nummer is in ieder geval om de plek te vinden tussen het dromen en wakker worden in. Puur dus! Dat hoor je er ook volledig in terug.
‘Billy’ is een nummer waar ik al eens over geschreven heb. Deze is eentje die wel binnenkomt. Het gitaarriffje is werkelijk fantastisch en natuurlijk de stem van Danique ook. Past 100% en het blijft gedurende de hele track spannend. Ook het praten door de telefoon… Alsof je daadwerkelijk in de jaren ’50 zit. Afsluiter van deze EP is ‘Fool’. Heel integer, heel klein. Zoals ze zelf beschrijven: ‘Een persoonlijke ode aan het verliezen van de mooie, open naïviteit van jeugdliefde terwijl deze transformeert in een volwassen relatie.’ Knap dat je het zo kunt vertalen naar een nummer. Precies hoe Donna Blue is ook!

Zelf zeggen ze het volgende en dat kan ik alleen maar beamen: ‘De tracks op de Inbetween EP nemen je één voor één mee naar hun eigen universum. Vijf nummers die ieder spelen met een andere sfeer en concept, maar samen voelen als een reflectie van waar we ons bevinden en de muziek die we waarderen. Het opnameproces was niet altijd even makkelijk, zeker niet omdat we alles met z’n tweeën hebben gemaakt, opgesloten in onze kleine studio. We hebben onderweg de tracklist misschien wel tien keer veranderd, maar het resultaat voelt voor ons nu precies zoals het zou moeten zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *