Album recensie: Flying Horseman – Rooms / Ruins

Magistraal.
De Belgische formatie Flying Horseman is anders dan alle andere bands. Niet alleen qua sound maar ook qua doen. Niet eerst ploeteren en weet ik veel wat. Nee, eerst spelen en vervolgens als dat goed is en naar tevredenheid uitgevoerd wordt het tijd om op te nemen. Maar dat is nog het minste wat zo uniek is aan Flying Horseman. Het is de muziek, de eigengereidheid, de sound, de ontwikkeling, de samenwerking tussen Bert Dockx, Loesje en Martha Maieu, Mattias Cré en Alfredo Bravo. Ondertussen zijn ze al beland bij album #5. Geweldig!

De opener ‘The Key’ wind er geen doekjes om. Het is Flying Horseman hoe je ze wilt horen. Het typische stemgeluid van frontman en gitarist Bert Dockx in combinatie met de ritme sectie en uiteraard de geweldige doordringende sound van de zusjes Maieu. Je wordt meteen in het avontuur opgenomen, het avontuur van Flying Horseman.
De 2e track ‘Deep Earth’ laat juist weer die andere kant zien/horen. Die is bekend maar men heeft toch weer nieuwe laagjes weten te ontwikkelen. Door die rustige en doordringende opbouw weet je dat er al heel veel staat te gebeuren en dat klopt. Naarmate dat de track zich vordert krijg je ritmisch meer te horen en daar hunker je ook naar. Experimenteren, ophogen tempo en steeds weer verdrinken maar ook boven komen. Man, wat is het na 2 tracks alweer magistraal! Door naar ‘Fever Room’, die klinkt dan toch wel weer meer vernieuwend dan we wellicht gewend waren. Bassist Mattias Cré heeft hier wat extra werk want dit lijkt gewoon funk te ademen in een donker jasje. Uiteraard blijft ook alles enorm strak klinken door het werk van Alfredo Bravo, wat een klasbak!
‘Reverie’ was de eerste track van dit nieuwe album wat Flying Horseman uitbracht. Puurheid, echt heel erg gevoelig, zo begint de track maar dat gevoel blijft ook. Zeker Martha en Loesje Maieu zijn verdomde herkenbaar en zorgen voor extra spanning in deze track. Dan gaat het tempo weer iets omhoog tijdens ‘Stars’. Maar deze track verrast heerlijk. Bert wordt passioneler, meer aanwezig en ook het volume wordt opgeschroefd. Ook dit kun je altijd verwachten bij ze. Live zal het een nog betere georganiseerde chaos zijn/worden!
Dat er ook hele pure, oprechte en rustige muziek kan worden gemaakt bewijst Bert Dockx wel tijdens ‘Bee Season’. Heel mooi, integer en uniek. Maargoed, ‘Bright Light’ is wederom zo’n track die perfect is opgebouwd en uitgewerkt. Het steeds herhalende geluid van de zusjes in combinatie met het fenomenale gitaarspel zorgt ervoor dat je bijna omver wordt geblazen… Klasse. Net als de macht om dan weer door te gaan alsof er niks is gebeurd. Als je naar ‘Soldier’ luistert wordt je binnen enkele seconde weer meegenomen naar een geheel andere plek. De mix tussen het muzikale en tekstuele aspect mag er weer zijn en versterkt elkaar alleen maar. Ditzelfde geldt wel voor het nummer ‘Private Isle’ alhoewel het hier allemaal weer veel passioneler en krachtiger wordt naarmate dat we weer onderweg zijn. Je denkt bijna; hoort dit wel samen? Het antwoord is volmondig JA.
We zitten dan in de eindfase van het album. Het nummer ‘Killer’ een doordringend geluid die je bijna de gehele track hoort. Waar je eerst denkt: stop! overpowered Bert dat geluid door onverstoorbaar door te zingen en zijn kracht te laten horen. Het is weer een avontuur waar je in verzeild raakt en niet uitkomt totdat de track is afgelopen. Er is geen ander woord voor te vinden dan: belevenis!
Maar helaas, aan al het moois komt een eind. De laatste track is ‘Ruins’, tevens de langst durende. Deze is eigenlijk vanaf het eerste moment dat je de band hoort hypnotiserend sterk. Rustig, meeslepend en eigentijdse geluiden erin. Ondanks dat er geen echte climax in het geheel zit blijf je wel voortdurend geconcentreerd luisteren omdat het zo intrigerend is! Wat dat betreft weet Flying Horseman wel hoe men een spanningsboog moet opbouwen en tegelijkertijd moet houden.

Ook dit album is weer helemaal geslaagd. Van top tot teen. Van begint tot eind. Natuurlijk hoor je na enkele seconden al dat dit Flying Horseman is maar het gaat bij dit album toch dieper en is ook weer anders. Nieuwe invloeden maar iedere track is nog steeds een groot, meeslepend en uitdagend avontuur. Dit vijftal heeft de gave om muziek te maken wat niemand anders kan, het is uniek. Muzikaal geweldig, tekstueel diepgaand en samen is het magistraal en past het precies. Nu al in jaarlijst materiaal. Chapeau!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *