Album recensie: Jellephant – Dull Planet / Rotten Waves

En dan heb je plotseling een nieuw album in de mail zitten! Tja, dat kan wel eens gebeuren. Het is ook eigenlijk volledige onaangekondigd en dat is wel leuk. Afgelopen maand kwam Jelle Haagsma, beter bekend als Jellephant, met een opvolger van de hele toffe plaat ‘Skeletons’. Zoals hopelijk bekend is Jellephant iemand die zich niet snel of vaak in hokjes laat stoppen. Waar de vorige plaat lekker vol zat met een ’60s psychedelica saus, kunnen we op deze nieuwe ‘Dull Planet / Rotten Waves’ meer surf/post punk verwachten. Lekker hoor die variatie!

We starten met ‘Silver Bugs’. Ongelooflijk sterk, laat ik dat maar alvast aangeven. Heerlijk tempo, je voelt meteen die surf invloeden maar ook de psychedelica blijft bestaan. Het gitaarwerk is fantastisch, zeker als er wordt versneld! Die had nog lang morgen doorgaan. Maar we gaan door naar ‘Tumble’, een spannend begin en herkenbare sound. Rustiger maar daardoor wordt het wel geheimzinniger en wil je blijven luisteren. Toch gaan we weer wat meer naar de rock tijdens het nummer ‘Blister’. Anders maar in zijn geheel wel gewoonweg Jellephant. Signatuur noemen we dat!
‘Dull Planet’ is volledig instrumentaal en dat maakt het geheel wel spannend. Maar als je dan ‘Tru’ krijgt te horen, wat een heerlijk begin! Intrigerend, spannend, energiek! Past helemaal in de stijl hoe Jelle de plaat heeft gemaakt. Vanaf de eerste tot de laatste seconde spannend. Dat het muzikale spel belangrijk is, hoor je op ‘Never Aim’. Vol gitaar en bas geluid en ook best wel met een tempo waar je U tegen zegt. De climax wordt ook fantastisch goed opgebouwd. ‘Sun’s Not Setting’ is dan weer een tegenhanger. Rustig, wat meer ingetogen maar desondanks toch wel open. Hier is het gitaarspel weer duidelijk aanwezig en die is wel leidend hoor. Dat een basgitaar eigenlijk onmisbaar in een band is duidelijk maar op deze plaat is ie heel duidelijk aanwezig. Zeker ook in de track ‘Cut’. Qua zang weer wat donkerder maar wel eentje waar je vanaf de 1e seconde naar blijft luisteren.
Zoals aangegeven is de surf sound iets meer aanwezig op het album maar bij ‘Cats’ is het de psychedelica die meer te horen is. Goede opbouw, fijn gitaarlijntje en natuurlijk spannend. Sterk nummer. Afsluiter van deze plaat ‘Rotten Waves’. Misschien wel logisch nadat we ‘Dull Planet’ hebben gehoord, ze zijn beiden heel anders dan de rest op het album. Met alleen een akoestische gitaar en (natuurlijk) galm wordt er toch weer sterk afgesloten!

Het is nooit en te nimmer saai als je muziek hoort van Jellephant en hij blijft zichzelf ook steeds weer ontwikkelen. Nieuwe sound erbij, beetje veranderen maar uiteindelijk blijft het wel echt een Jellephant creatie! Dus check dit nieuwe pareltje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *