Album recensie: Martin Sillen – So Strange

Er werd eigenlijk best wel al lang naar uitgekeken. De EP van Martin Sillen oftewel de band rondom frontman Jop Ostendorf. Hij loopt toch best al een tijdje mee in de muziek maar nu is het écht iets waar hij ook volledig zijn ziel en zaligheid in kan gooien. Samen met op gitaar Erik Steegh, basgitaar Luc van den Brink en op drums Dinand Claessens of Kees Houx (wie oh wie is steeds spannend!) is het een goede start geweest. Voordat Martin Sillen bestond was de band bekend geworden met OOST. en haalde tevens een finaleplek van Nu of Nooit vorig jaar. Maar genoeg info, hoe klinkt de EP?

Met ‘Craving’ wordt de EP gestart. Een subtiel geluid wat eigenlijk onmiddellijk als zeer vertrouwde sound klinkt. Indie elementen komen uit de gitaar en dan een begin ‘kreet’ van Jop met een ‘ohooooh’. Vervolgens is het Jop die uiteraard het voortouw neemt tijdens het couplet maar als de backings te horen zijn is het tof zo samen. Het refrein past precies in de stijl van het nummer: vertrouwd & catchy. ‘Some Days’ heeft een intro wat meteen iets zwaarder ligt maar ook hier het fijne gitaarriedeltje wat erbij opvalt. Jop zijn stem is eentje die gewoon fantastisch lekker in het gehoor ligt. Groovy! Naarmate dat de track vordert komt er ook meer power en energie bij kijken wat het zeker ten goede komt. Misschien had ie iets korter gekund want de ‘Iiiiiiii’ zang kabbelt iets te lang door. Desondanks wel eentje die zeker niet vervelend of slecht is! (nu het een tijdje later is, blijft dat zelfde geluid wel hangen.. Mindfuck?)

Mocht je Martin Sillen al even volgen, dan is het nummer ‘Again’ wellicht een bekende. Fijn uptempo en toch voelt het wat dromerig aan met spanning. De coupletten brengen een bepaalde, ontspannen vibe naar boven en die vibe wordt alleen maar versterkt in het refrein. Meeslepend, fijne uithalen en ritmisch sterk. Geen moment saai! Heb het al eerder gezegd: het einde is geinig! Gewoon lekker abrupt, klaar. Dan komt de afsluiter, en tevens titeltrack, van de EP alweer. ‘So Strange’ is heel rustig qua start, heel puur en de stem van Jop klinkt heel helder en duidelijk. Na zo’n 1,5 minuut komt er meer energie in en dat maakt het meteen lekker energiek. De flow, de power en ook hier weer de samenzang met het meteen een Martin Sillen track. En dan eindigen we zoals het begon: puur en klein.

Deze EP van Martin Sillen is een hele sterke start! Natuurlijk was het nummer ‘Again’ al gedropt maar hoe het verder allemaal zou klinken, was maar de vraag (als je ze tenminste niet ergens live gehoord had). De omlijsting is mooi, sterk en energiek. Muzikaal zit het heel erg goed in elkaar en dat is ook echt iets waar ze zich in kunnen onderscheiden. Gewoon blijven spelen, schrijven & ontwikkelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *