Album recensie: St. Tropez – St. Tropez

Goddomme! Waarom nu pas een review? Omdat het me niet gelukt is om dit 2e album van St. Tropez eerder te checken, luisteren en beschrijven. Maar man oh man, het is weer een geweldige trip! Nadat de heren (fka Go Back To The Zoo) in 2016 hun debuutalbum uitbrachten als garage/punk formatie, hebben ze véél gespeeld en nu zijn ze hier met een opvolger. Wat een geniale mix van tracks: van super kort naar moeilijk lang maar ook van hard en meeslepend naar relatief rustig. Als je een half uurtje vrij hebt, dan is dit een regelrechte aanrader om te beluisteren!

Met een lekkere drumroffel start ‘Backfire’. Uiteraard vol gitaar en bas geluid en dan een goed donker geluid qua zang. Niet te snel, easy going maar wel genoeg volume! Het weerbericht wordt nog voorgelezen en halverwege wordt het lekker chaotisch en schiet het tempo omhoog. We zijn begonnen! ‘Down’ kan wellicht al bekend voor komen, deze track hebben de heren al eerder uitgebracht. Voelt meteen vertrouwd en zitten geweldige uithalen in, in het refrein. DOWN! Knaller en blijft goed hangen.
Het is een behoorlijke omslag als je ‘Grace’ hoort. Rustig begin en dat gaat zo door, na 1,5 minuut is het klaar! Even een ontspannen moment maar op een of andere manier past het wel bij de heren. Het is niet zo dat ‘Help’ veel langer duurt maar het klinkt wel lekker alternatief en harder: ‘Who’s Gonna Help Me?’.
In tegenstelling tot de afgelopen tracks is ‘How Do Like Me Now’ juist een van de langst durende. Een subtiel begin waar je lekker in de flow komt wordt doorgezet als Lars Kroon gaat zingen. Ook hier wordt weer gebruik gemaakt van een soort ingesproken bericht, het geeft wel wat extra’s. Extra dimensie. Ik denk dat dit live veel meer brengt dan op de plaat. Dan door naar ‘I Got The Job’, die is meteen op hoog tempo en de heren roepen om en om gewoon woorden wat wel een tof effect geeft. Lekkere chaos en precies St. Tropez! Het rockgehalte blijft in ieder geval goed aanwezig bij ‘Money’. Flink wat garage invloeden en halverwege even 2 seconden rust om weer vol aan de bak te gaan. Standje burenruzie.
De langst durende track is ‘Safe’. Dikke 7,5 minuten lang. Hier komt de muzikaliteit van Lars, Teun, Cas & Bram net iets meer naar voren. Meer knallen, vegen en wild doen dan echt heel veel structuur hebben. Wat moet dit live magistraal zijn en echt helemaal out of control! Machtig. Over machtig gesproken, ‘Sick Home’ is wel eentje die hoog op het lijstje der favorieten staat. Wat een geweld en wat een power. Alleen, hoezo vreemd… Het is het kortste nummer van de plaat!!! DAMN. Snel door met ‘Subscribe’. Wat donkerder en hier zijn weer de bas en gitaar verdomd goed aanwezig even het slagwerk van Bram. Op het eind ook nog een heerlijke solo van Teun Hieltjes en de cirkel is rond.
Time flies want ‘The Other’ staat klaar. Hier is Cas die meer zingt en het heeft een ontzettend lekker ritme plus opbouw naar het ruige refrein. Ik denk dat ik vol onbegrip sta als hier niemand los op zal gaan tijdens concerten! Goed gevonden deze en staat ook in de top van favorieten! De laatste al… ‘Wrong’ it is! Qua sound, qua genre maken ze er even wat anders van maar dit is wel echt heel tof gespeeld allemaal. Anders maar heerlijk. Voornamelijk het gitaarwerk waarmee wordt afgesloten is om je vingers bij af te likken en echt helemaal St. Tropez!

Het absoluut geen half werk wat deze Nijmegenaren/Amsterdammers hebben gemaakt. Flinke dosis garagerock en punk zonder concessies en precies hoe St. Tropez is en wilt zijn. Tijd voor live shows!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *