Album recensie: The Ten Bells – Lights On

De tweede EP is dan daar! The Ten Bells zijn niet te stoppen. Waar ze in 2017 vanuit hun 2e gig ooit Nu of Nooit wonnen en daardoor Pinkpop mochten openen is in 2018 veel veranderd. Bassist Bert Luja is gestopt en vervangen door Luc op den Camp. In de afgelopen maanden hebben ze die weinige gigs ruimschoots ingehaald door mee te doen aan de Popronde: 20 optredens! Dus wat dat betreft hebben Sven Vek, Wesley Ferfers & Robbert Blondeau kunnen doorpakken. Laten we die EP, op CD, maar eens op een hoog volume zetten en checken. ‘Lights On’!

Na een intro is ‘Big Moves (On A Wet Floor)’ de eerste echte track. Deze hebben de mannen al eerder uitgebracht en is eentje die moet groeien. Ondertussen blijft ie plakken als kauwgum! Het is bluesy, rockend maar relatief rustig en soms met meer power. Het tofste vind ik steeds het aanstekelijk gitaar riedeltje van Robbert. Die blijft hangen. Hoe dan ook, een sterk begin met een goed nummer!  WAARSCHUWING! Luisteren op eigen risico. Dit nummer, ‘No Clue’, is echt eentje die 100% zeker de hele dag in je hoofd blijft hangen of héél vaak plots in je gedachte krijgt en weer gaat zingen.. Fantastisch dus! Wat een bak energie, slim (de ‘ohohooohw’) maar ook vol power gespeeld. Het relatieve rustige stuk is ook weer goed in elkaar gezet want ze werken naar een slimme climax om nog eens knallend te eindigen! Dan de 3e kneiter (en 4e track). ‘Talk Is Cheap’ en die heeft sowieso al leuke woordspelingen erin zitten, let maar goed op! Verder een heerlijk begin op gitaar en goed ritme op bas maar we mogen het strakke werk van Wesley absoluut niet vergeten. Als dan Sven begint te zingen zit je eigenlijk meteen erin. Tempo blijft hoog en is daardoor geen seconde saai of vervelend. Het refrein is wederom slim met de samenzang en hoor ik daar een soort xylofoon? Anyway, het is gewoon rock! ‘Borderpatrol’ is wellicht eentje die bekend kan voor komen, deze werd live wel al vaker gespeeld. Een bekentenis.. Ik zong altijd ‘Born In Pluto‘ mee…. Lekker meeblèren maar dan compleet fout, lekker fonetisch. Vergeet het, moest het kwijt. Veel power, veel energie en zeker het stuk vanaf een dikke 3 minuten is meesterlijk. Spanning wordt opgebouwd en dan is het raggen, maar ook echt. Boh, wat een klasse! Afsluiter van de EP is ‘Why Won’t You’ en die heeft een potje tempo in zich zitten zeg! Niet normaal. Allemaal geven ze gas, hebben ze een tempo en Sven windt er ook geen doekjes om. Toch is het weer zo dat de mannen ook weer een spannend stukje erin bouwen om vervolgens te kunnen rocken als een gek en het allemaal iets te verzwaren. Succes gegarandeerd!

De EP is eentje die in een vloek en zucht voorbij vliegt. Vol energie en power, vol slimme tracks maar bovenal ook gewoonweg sterke nummers. Genoeg ingrediënten om zo weer een vervolg stap te maken. Zeker ook met de energie en de live performance die ze neerzetten. Rock on!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *