Album recensie: The Wanderer – When We Meet Again

Daar is ie dan! Het debuutalbum van The Wanderer. The Wanderer is natuurlijk niet de echte naam want dat is ‘gewoon’ Nikos Frangiskatos. Hij heeft zo’n drie jaar gewerkt aan dit pareltje, in de tussentijd wel 2 EP’s uitgebracht, maar verder was het zijn eigen weg gaan en zorgen dat het album af kwam! Het op zoek gaan naar… Dat is het voornaamste wat belangrijk is qua boodschap bij dit album: vertrouwen, loslaten en hoop. 9 nummers staan erop en samen met pianist Victor Driest & gitarist Joost Spanjerberg hebben ze met z’n drieën een mooi werk afgeleverd. Laten we bij zijn allereerste beginnen.

Maar ook echt allereerste. Met ‘Down The Road’ is het allemaal begonnen zo’n drie jaar geleden. Een track wat heel puur is, heel open, heel eerlijk. Het gaat zoals Nikos zelf aangeeft over de bewuste keuze om zonder angst het leven door te gaan. Dit kan iemand maken als hij onzeker is of zichzelf niet is. Oprechte muziek! Machtig mooi begin. ‘These Waters’ stond op zijn 2e EP, een iets hoger tempo maar tegelijkertijd ook donkerder geluid. Het wordt naarmate het nummer langer duurt meeslepend, melancholisch. De combinatie van de stem en het muzikale aspect is super te noemen.
Afwisselend kun je het zeer zeker noemen want ‘Hold On’ is weer van een ander kaliber. Redelijk energiek, krachtig, muzikaal iets anders maar in zijn geheel is het een typische The Wanderer track want tekstueel klopt het voor de volle 100% maar het gevoel zit ook meteen goed.

Wat belangrijk is om te weten, is dat The Wanderer op reis is gegaan op zoek naar zichzelf. Een nummer wat dus perfect hier bij past ‘Finally Home’. Zoals hij zelf aangeeft dat dit nummer een moment van rust en veiligheid binnen zijn turbulente reis beschrijft. Dat hoor je, dat voel je. Tekstueel sterk en het emotionele hoor je helemaal. Dan hebben ‘Yellow Fields’. Overigens net als de voorganger zijn deze echt live terecht gekomen op de plaat. De opening op toetsen is weer even iets anders en wel prettig. Meteen die breekbare factor erin, puurheid en dan ook nog een cello. Wat een arrangement! Hier kun je niet omheen. De switch naar ‘Time’ is redelijk groot maar past wel goed. Meer pop gehalte, iets energieker en krachtiger. Ook de afwisseling van het relatieve rustige couplet naar het refrein is heel fijn. Dit zou zonder meer een radio track kunnen zijn! Herkenbaar maar tegelijkertijd ook weer uniek en anders.

Een donker begin bij ‘Sail On’, een zwaardere stem vanuit Nikos. Je wordt hierdoor even op een dwaalspoor gezet maar als je je weer in het nummer verdiept is het goed. Verandering in het muzikale aspect en meeslepende ritme op de drums maakt deze wel intrigerend. Als je het begin hoort van ‘Fly High’, verwacht je niet meteen diezelfde sound in het refrein. Verrassend maar prettig! Natuurlijk wordt je helemaal meegenomen in het nummer dus je krijgt het niet meteen mee. Na een paar keer wordt alles duidelijk en valt het kwartje. En hoe! Komen we al bij de afsluiter en de titeltrack: ‘When We Meet Again’. Eigenlijk een soort samen komen van het geheel: de weg wat hij heeft afgelegd in de afgelopen drie jaar en hierdoor al die mooie tracks heeft gemaakt. Melancholisch, puurheid, herkenbare thema’s…

Zeker voor mensen die gewoon even niet lekker in hun vel zitten maar eigenlijk is het voor iedereen! Muziek is een prachtige manier om een verhaal te laten horen en om een boodschap over te brengen. The Wanderer is een kunstenaar en heeft een machtig mooi debuutalbum afgeleverd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *