Album recensie: Uncle Harry – Radio Roadtown

Ja hallo Limburg!

Even een introductie voor het geval we nog niet weten wie of wat Uncle Harry is. Uncle Harry is een trio bestaande uit gitarist en zanger Bram van der Schans, toetsenist Erik van Otterdijk en drummer Raf Senden. De heren komen uit Nederweert en werken toch al zo’n twee jaar om hun naamsbekendheid te vergroten. Nu is het dan ook tijd voor hun debuut album welke ze hebben kunnen maken middels crowdfunding. Onlangs hebben ze hun album gepresenteerd in de Bosuil te Weert.
Overigens hebben ze al eens op CamielMusic gestaan; vorig jaar openden ze ConincxPop!
Maar nu is het tijd om te luisteren naar dat album, naar ‘Radio Roadtown’.

De starter van dit album is ‘The Living End’. Een zwaar ronkende motor in combinatie met een hammond orgel starten de boel. Dat ‘zwaar’ is ook een terugkomend feit in de track. De gitaar is duidelijk aanwezig en qua zang wordt er sloom gezongen. Desondanks eentje die het album fijn opent. Het nummer ‘Back Around’ ademt een bepaalde stonerrock sound welke ik echt top vind. Wel in dezelfde lijn als de opener maar toch tikkeltje anders. Rauw, donker en richting het refrein en eind toch nog wat extra power erin gooien. Top!
De langste track van het album is ‘Across The Indian Temple Of Love’. Zeker een pareltje te noemen. Je merkt dat het muzikale aspect bij de drie gewoonweg klopt. Opbouw, samenwerking, rustig en aanzetten.. Het klopt! Zeker het middenstuk waar de muziek regeert is het genieten. Ik werd vrolijk van de titel ‘Strawberry Jam’ en het blijkt ook een goed nummer te zijn. Noem het psychedelische rock met wat jazz trekjes, misschien wel een beetje Jacco Gardner maar dan wel geheel anders qua zang.
Harde drums en fiks gitaarwerk inclusief een strakke zang. Dat is waar ‘Ride With The Devil’ mee begint. Het heeft misschien een toegankelijker geluid maar het blijft toch daadwerkelijk een psychedelische sound hebben met een sausje van stonerrock. Hier zit zoveel passie en snelheid in. De kans is klein dat je kan blijven stilstaan en waarschijnlijk was dat ook precies de bedoeling. Energie met een te gekke gitaarsolo. Dan is het tijd voor ‘Triple Threat’. Ik wilde het eigenlijk mijden maar je proeft zeer zeker hun invloeden en het meest blijft Birth of Joy aan mij trekken. De snelheid, het zware, het orgelwerk… Je mag blij zijn om die vergelijking te krijgen mijns inziens! Máár wat natuurlijk niet onopgemerkt mag blijven is dat deze track volledig instrumentaal is! En het is geen enkele seconde saai.
Donker begin met ‘Burn Me Down’ om vervolgens in een soort trip terecht te komen door het gitaarwerk en zang van Bram. Het wijkt weer af van eerdere nummers en daarom weer een verrassing om te beluisteren. Het einde zorgt er weer voor om eruit te komen want dat is weer knallen als vanouds! ‘Get On’ is wel een beetje een overeenkomende track als de eerste twee. Wat zwaar, loom maar toch wel weer goed want het refrein geeft wat extra’s. Het is niet afsluiten met een rustiger nummertje hoor. Tijdens ‘MCHL’ is het tempo echt ontzettend hoog en dat is te gek! Toch wordt er weer ook een rustige ‘break’ erin gegooid. De variatie is bijna niet te volgen maar uiteindelijk wel erg sterk.

Uncle Harry laat horen dat ze een trio zijn waar je wel heel erg veel van mag verwachten! Waarom? Het is muzikaal ijzersterk. Natuurlijk veel invloeden van andere bands maar dat mag! Dat moet ook wel. Alleen zo kom je uiteindelijk tot een meer eigen sound. Nu is het weer een kwestie van veel optreden en ervoor zorgen dat alle nummers nog meer een sound krijgen waar je niet omheen komt! ‘Radio Roadtown’ is een perfect begin. Niet alleen voor Limburg overigens… Laat Nederland en daarbuiten deze boys maar horen!
Let’s go!

One Response to Album recensie: Uncle Harry – Radio Roadtown

  1. Maria schreef:

    Wauw! Geweldig album.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *