Album recensie: Vortex Surfer – Skypusher

Sommige dingen duren gewoonweg wat langer. Dat geldt niet alleen voor deze recensie maar ook voor het maken van het album van Vortex Surfer. In november van vorig jaar kreeg ik namelijk al een berichtje of ik hun album wilde beluisteren en eventueel wilde recenseren. Het is nu januari… Dat zegt genoeg!
Maar als het goed is, maakt het niet uit wanneer iets wordt uitgebracht. Wederom dubbelzinnig. Daarom nu dit fijne stukje tekst over dit trio uit Heerlen/Kerkrade. Een goede alternative noise rock band wat 10 jaar bestaat en nu ‘pas’ komt met een debuutalbum. Het ging de band erom dat ze een pure sound konden laten horen aan het publiek. Een soort live gevoel. Is dit gelukt?

Vortex Surfer is zoals gezegd een trio, ze bestaan uit de broers Marco en Loek Engelen en Bram Stollman. In december stonden ze in de finale van Nu of Nooit voor een plekje op Pinkpop. Dit hebben ze niet gewonnen maar die plaat blijft bestaan!
We starten met ‘Elephants’. Meteen een bombastische sound wat op me af komt. No nonsense en ik kom ook onmiddellijk in een goede flow. Lekkere riffs, goed ritme en de stem van Loek is goed te volgen en prettig om naar te luisteren. Het steeds aanstekelijke riffje van de gitaar in de tussenstukken is magistraal. Ik ben geboeid en snap ook he-le-maal dat deze track tijdens hun voorronde van Nu of Nooit uitgeroepen is als beste song.
Door naar ‘Choices’. Die intro doet me enorm denken aan Queens Of The Stone Age, not bad at all toch?! Het vlammende wat in het refrein zit en dan de afwisseling in de reguliere coupletten zorgt ervoor dat het afwijkt en toch wel samenpast. Goede spanningsboog overigens richting het einde! De titeltrack ‘Skypusher’ begint bijna een beetje symfonisch. Het kabbelt wat voort en net op het moment wanneer ik denk.. Nee. Komt er even een opwelling die fijn is! Het duurt alleen wat kort. Ik hunker naar het vlammen, het gas geven, het aanstekelijke. Dat vlammen zit er gelukkig wel nog in! ‘Broken Trust’ is toch weer wat anders en dat is fijn. De stem van Loek lijkt nét even wat hoger nu en dat zorgt ervoor dat ook de sound van het geheel er heel goed uit komt. De bombast is er en de samenwerking van gitaar, bas en drums is optimaal!
Wat ook anders is, is ‘Assassination of Ann’. Het lijkt bijna een soort ballad, het is in ieder geval een verhaal. Na een dikke 2 minuten komt er veel energie los en lange uithalen. Een verdomd sterke track die niet alleen dus qua zang goed in elkaar steekt, ook is het muzikaal afwisselend en precies hoe deze alternative noise rock moet klinken!
De voorlaatste track is ‘Dragonflies’. Ook weer eentje welke varieert. Juist door de constante dreiging die blijft aanhouden weet je ook eigenlijk dat het ook daadwerkelijk nog gaat losbarsten. En dat doet het!! Solo’s, power, riffs. Laat gaan laat gaan! Bijna zonde dat er weer ‘rust’ in komt… Maar dan hebben we ook nog ‘Black Angels’. Dikke 8 minuten wat zal voorbij komen. Hun doel om puur over te komen, alsof het live zou zijn, is hier uiteraard helemaal goed te horen. Het voelt ook aan alsof je bij een concert bent. Er zit alles in! Dit is een must hear. Weinig woorden aan vuil maken in ieder geval!

Het is echt een album waar je van hoort dat er genoeg tijd en energie in is gestoken. Dat er voldoende ervaring in zit. Dat men precies wist wat men wilde maken. Ik heb het wel al eens eerder gezegd: het zou soms fijn zijn om een 2e stem te horen, om het soms nét wat machtiger te laten klinken.
Al met al moet je stellen dat deze band gewoon een klasse album eruit heeft gegooid. Zeker als je van deze sound houdt, dan is het wel iets waar je met plezier naar zult luisteren. Bombast, furie, goede riffs en power. Precies zoals Loek, Bram en Marco het voor ogen/oren hadden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *