Category Archives: Concert

Nu of Nooit finale zit erop… Walden gaat naar Pinkpop!

6 voorrondes, 30 bands en uiteindelijk 6 bands in de finale. Er zijn al prijzen uitgereikt aan desbetreffende muzikanten of aan een bepaalde track, maar het ging nu om iets heel anders. Die felbegeerde plek: Pinkpop 2018 openen! Het stond buiten kijf dat alle zes de bands niet voor niets in de finale stonden en dus allemaal evenveel kans zouden maken. Maar wie kon het beste tegen de druk? Had stalen zenuwen? Presteerde juist net iets beter? Of minder? Het was een drukke avond, vol variatie en mogelijkheden!

Antikythera mag het spits afbijten. Deze zeer jonge groep maakt heel erg experimentele muziek. Een lading jazz, funk en soul zit erin en dat soms met een vleugje elektronica. Zangeres Rebecca is in het begin nog merkbaar zenuwachtig maar naarmate de show vordert komt ze steeds meer los. Dat merkt de band rondom haar ook en doet er een lekker schepje bovenop. Zeker saxofonist Hyung Jin Ee laat er geen gras over groeien! Wat wel zo is, is dat de toetsenist soms heel erg lang hetzelfde riedeltje blijft vasthouden en begon me iets op de zenuwen te werken. Misschien is het iets te lief over het algemeen gezien maar ze eindigen heel sterk en heel funky. Desondanks een hele fijne starter van deze avond.

Act nummero twee is Tamarin Desert. Deze vierkoppige band stond al op mijn radar en heeft ook genoeg kwaliteiten. Dat hoor je meteen: het staat als een huis! Psychedelische sound waar je U tegen zegt, degelijke surf invloeden en uiteraard denk je aan Tame Impala als je dit hoort, geen slechte vergelijking als je het mij vraagt. De sound klopt, zanger Loek Hendrikx heeft een fijne stem en verder is het spelniveau van alle andere mannen zeer sterk. Is alles perfect? Nee. Muzikaal klopt het zoals gezegd helemaal en is het goed maar het is wel veel van hetzelfde. Wat wel hieraan opvalt is dat het nieuwe nummer juist iets anders is! Maar de vier heren leggen de lat in ieder geval hoog!

Tijd voor iets heel anders, tijd voor The Ragtime Rumours. Toen de 3 heren en dame op het podium stonden begon het me te dagen. Ik had ze al eens gezien in Sittard, bij Schtad Zitterd! Onverwacht bekend. Maar het begin is super: hele sterke, vrolijke en goede rockabilly die door Volt schalt. Entertainment! Thimo Gijezen valt natuurlijk op: zijn lange dreads maar voornamelijk zijn gitaarwerk (en eigenlijk alleskunner): wat een klasse muzikant! Doordat de band zoveel plezier uitstraalt komt dat ook over bij het publiek: er wordt meegedaan en dat gezegd hebbende zijn ze de eerste die dat lukt en durft! Maar hier ook een puntje van kritiek: Waarom een cover? Ik weet zeker dat ze genoeg eigen materiaal hebben om de set te vullen en iedereen omver te blazen! 1 ding is zeker, The Ragtime Rumours hebben een zéér goede indruk achtergelaten bij iedereen!

Nou, dan is het tijd voor de thuiswedstrijd van Walden. Soms kan dat in je voordeel werken, soms in je nadeel. Helaas geldt dat laatste voor Mees, Cees, Jef & Pelle. Het optreden heeft zeker in het begin zeer veel technische problemen: van de zang is eigenlijk niets te horen, de versterkers lijken niet goed afgesteld waardoor er nogal vaak een gitaar piept… Iedereen kijkt verschrikt om zich heen. Hoe kan dit? Gelukkig lijkt halverwege de show alles opgelost en krijgen we het ware Walden-beest te horen. De dromerige, psychedelische sound waar je ondertussen voelt dat de spanning wordt opgebouwd om vervolgens los te gaan is magistraal. Alle vier de heren hebben genoeg kwaliteit en dat is te horen! Ondanks die problemen dus… Hun laatste track is tevens wel een verrassing voor het oor: het begint rustig, lekker oorwurmpje met de ‘ahum’ om uiteraard te gaan knallen. Hier valt Pelle extra op: schreeuwend en stampend laat ie Volt even verschrikt opkijken. Gelukkig was het geluid uiteindelijk zo dat de heren hun show gewoon kwalitatief goed hebben kunnen afronden!

De vijfde band van deze avond is Vortex Surfer. Ze hebben een lekkere fase: hun album gepresenteerd in de Oefenbunker en een dag later rocken in Volt. Daarbij mag het misschien wel een wonder worden genoemd dat ze in de finale staan! Ze werden last minute toegevoegd bij de voorrondes en knalden door naar de finale. Dit trio uit de Parkstad zorgt voor een enorm bombastisch geluid en laat er in ieder geval geen gras over groeien dat ook zij die plek op ‘hun’ Pinkpop willen behalen! Progressieve rock is het zonder meer maar het is soms wel heel erg zwaar. Ze denderen eigenlijk over iedereen heen maar hebben wel een duidelijk verhaal en zitten vol passie. Wat ik wel echt een beetje een gemis vind, is een tweede stem. Dat zou net wat extra’s geven en misschien ook een soort verrassingselement. Hoe dan ook… De tijd vloog voorbij en ze hebben er alles aangedaan, laat dat duidelijk zijn!

Openen en afsluiten, moeilijke taak! Uncle Harry draait hun hand er niet voor om. Vanaf seconde één is het gaan gaan gaan. Het orgeltje van Erik van Otterdijk draait op volle toeren, Raf Senden op drums knalt erop los en zijn haren vliegen alle kanten en frontman Bram van der Schans, die helemaal in het wit gekleed is, zorgt ervoor dat geen mens zich kan/mag/zal vervelen. Het is vrij logisch dat er wel wat gelijkenissen zijn met andere band. Beetje wat grondleggers van psychedelische bluesrock: Green Hornet, zzz, Birth Of Joy. Toch zorgt Uncle Harry voor wat extra furie. Daar kun je alleen maar respect voor hebben want ze hebben lang moeten wachten op hun moment of fame! Voor diegene die dit trio nog niet kende heeft nu wel een hele goede impressie gehad. Knap.

Alle 6 de bands hebben genoeg kwaliteiten, laat dat duidelijk zijn. Maar zijn ze ook allemaal geschikt voor Pinkpop? Er werd in de zaal uiteraard heel erg veel gespeculeerd. Wordt het The Ragtime Rumours vanwege hun sterke performance? Is Tamarin Desert de gelukkige vanwege de sound? Verrast Antikythera iedereen? Of kan Walden ondanks een niet perfecte show winnen?
Dat laatste blijkt dus zo te zijn! De vier mannen uit Sittard zullen op vrijdag 15 juni Pinkpop gaan openen. Natuurlijk zullen er dan geen mankementen zijn, er is dan genoeg tijd om alles tip top in orde te hebben. Maar het is wel zo dat er een band staat die het publiek kan verrassen voor hun unieke sound. Dat zal waarschijnlijk ook de doorslag hebben gegeven bij de jury. Unieke sound, toch ook wel een beetje catchy en er staat een band met uitstraling. Proficiat mannen!

Foto’s: René Bradwolff.
Check hieronder hun EP.

Concertrecensie: De Staat, In The Round.

Soms zijn er concerten waar je eigenlijk al maanden naar uitkijkt. Je hebt de aankondiging gezien, enthousiasme stijgt, koopt een kaartje en vervolgens is het wachten. Heel erg lang wachten….
Maar gelukkig is het een feit dat de tijd vliegt en dat het dus ook al heel snel 18 november zou gaan worden. Dat was dé datum voor De Staat, In The Round. Omdat het al zo’n succes was qua kaartverkoop, hebben de heren besloten om er 4 optredens van te maken in plaats van de 2 geplande shows. Dat noem ik succes hebben! Het concept was vrij duidelijk: het spelen op een rond podium waardoor iedereen al kan en mag zien wat er gebeurd. Niks kan worden weggemoffeld of gefaked, alles is duidelijk in beeld. Het publiek staat overal dus showtime! Uiteindelijk bleek het ook in een heel vette tent te zijn waar je ook nog een hele verdieping had waardoor ook velen van bovenaf alles konden aanschouwen. De eerste indrukken waren zeer hoopgevend. Maar kan dat ook anders bij een optreden van De Staat?!

Time for some action! Waar ik in gedachte aan het wachten was op Luwten, het voorprogramma, was er plots een duidelijke mannenstem te horen met een gedicht. Naarmate dit langer duurde begon het me een beetje te dagen… Is het De Likt?! JA hoor! Dit Rotterdamse trio heeft een tijdje niks kunnen doen omdat frontman Jordy Dijkshoorn begin juni van dit jaar in elkaar werd geslagen. Hij is volledig hersteld en vanwege een geniale cover van ‘Peptalk’ zijn deze 2 bands nader tot elkaar gekomen. Mocht je ze niet kennen, check ze! ‘Bloed Aan De Muur’ en ‘Ja Dat Bedoel Ik’ zijn wellicht de bekendste tracks.
Vervolgens is het weer even wachten… Wachten tot Torre Florim, Vedran Mircetic, Jop van Summeren, Rocco Hueting en Tim van Delft het podium betreden, wat overigens niet echt te zien is want er hangt een groot wit doek omheen. Zodoende is het maar afwachten wie je voor je krijgt!
Ze beginnen, logischerwijs, met de track ‘Round’. Kijkend naar elkaar, het publiek is duidelijk toeschouwer. Vervolgens draaien de heren zich en is het tijd om te rocken. Tijd voor alle bekende tracks, de hits, de stampers. Maar toch verrassen ze ook. Enkele nieuwe nummers komen voorbij waarbij zelfs de 5 los van elkaar gaan spelen: in alle hoeken gaan op kleine verhogingen Jop, Rocco, Vedran en Torre staan terwijl Tim uiteraard op z’n post blijft.
Daarnaast is de lichtshow echt fenomenaal goed. Naarmate dat het concert vordert wordt er steeds meer uit de kast gehaald. De TL-lampen die ophangen kunnen plots bewegen en draaien, rondom het podium hangen de lampen in verticale richting en bewegen steeds omhoog en omlaag. Het geeft zoveel meer!
Het is overigens niet alleen De Staat wat de klok slaat. Men wordt bij enkele tracks zeer vakkundig bijgestaan door  Bram van der Berg, bekend van de band Drive Like Maria en ook Luwten speelt enkele nummers mee. Ook zijn ze behoorlijk inventief bezig geweest aangezien Torre tijdens het nummer ‘Help Yourself’ normaliter in een camera kijkt en dit voor iedereen te zien is op een groot scherm. Dit is natuurlijk onmogelijk waardoor je een SMS kon sturen en tijdens het nummer had Torre een telefoon in zijn hand en zorgde via eigen opnames ervoor dat dit toch van dichtbij kon worden gezien!

Wat veel indruk maakte was ‘Make Way For The Passenger’. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde wist ik niet wat ik ervan moest denken maar ondertussen is het een van mijn favoriete tracks geworden. Spectaculair met de lichten (rood en groen afwisselend aan en uit, steeds aan 1 kant), het ritme is en blijft belachelijk goed en de spanningsboog is iedere keer waanzinwekkend!
Niet onopgemerkt was de volledige samenwerking van De Staat met Luwten en De Likt tijdens het nummer ‘Input Source Select’, in de Vinticious Version. Absoluut uniek en euforie alom bij alle bezoekers.
De encore was uiteraard weggelegd voor ‘Witch Doctor’ alleen zeer moeilijk voor het publiek om deze na te bootsen. Door de tent, rechthoekig en in het midden dus het podium, lukte het niet goed om de clip na te spelen en ontstonden er wat opstoppingen. Geinig om van bovenaf te aanschouwen. De absolute afsluiter was het nummer ‘Macarena’, niet meer heel nieuw maar staat (nog) niet op een album. Ook dat is De Staat, je toch steeds verrassen.

Zoals te lezen valt, het was een concert die velen voor lang zullen onthouden. Denkelijk, persoonlijk gezien, ook het beste van 2017! Ook al stonden de heren in februari in AFAS Live…. Dit was intiemer, spectaculair vanwege de lichten en het podium. De hele beleving. Wauw ja.
Als ik dan toch een héél klein puntje mag aangeven.. Wat heb ik veel nummer gemist! Uiteraard, keuzes moeten worden gemaakt. Maar het was ook een jubileum, dus waarom geen enkele track van het eerste album? Maargoed. Klagen doe ik niet want eigenlijk is alles goed wat de heren maken!
Op naar de volgende 10 jaar De Staat!

Hier nog een live uitvoering van ‘Input Source Select’, fijn dat mensen zo’n goede opnames maken!

Popronde Sittard 2017

Jonny Ladeur.

Het was weer zover: Popronde Sittard 2017. Zaterdag 28 oktober stond bij velen allang met rood omcirkeld.
Het beloofde een lange dag te worden. Een lange dag vol met te gekke muziek. Dat was al zeker een feit. Maar hoe was de sfeer? De opkomst? De kwaliteit?
We hebben een rondje gemaakt en hebben veel gezien en gehoord. Heel veel.

De opener van Popronde Sittard was Cookhouse. Een vrolijk gezelschap, drie muzikanten sterk, die in het PopUp Podium speelden. Deze werd gehost door Poppodium Volt omdat hun eigen plekje helaas al bezet was. Met vrolijke, energieke en erg goede pop/folk muziek werd dus gestart. Het wandelende publiek stopte toch wel geregeld om te checken wat hier nu gaande was! Iedereen was erg enthousiast en terecht. Door de opzwepende klanken van Cookhouse werd iedereen in ieder geval nog vrolijker en energieker!

Even door naar Sured die bij KOP speelde. Tot mijn verrassing speelde hij niet solo maar in duo formatie. Winst! In deze locatie is overigens ook alles mogelijk: een kapper, werkplek en de mogelijkheid om koffie te drinken. Het publiek is een aandachtig luisteraar en reageert enthousiast. Sured merkt zelf dat hij niet helemaal geweldig bij stem is maar dat deert het publiek in ieder geval geenszins! Eigen tracks worden gespeeld maar ook een hele rits aan covers aan elkaar geplakt, herkennen deed het publiek ze zonder twijfel. Top!

Een plek wat al een paar jaar meedoet is The Whiskyfriend. Daar speelt Kasper, solo welteverstaan. Het is heel gezellig knus in het proeflokaaltje. De eigenaar heeft ook ervoor gezorgd dat de whisky een prominente rol heeft naast de muziek! Het optreden is een mix van eigen werk en een soort ode aan ‘helden’, covers. Het leuke aan deze intieme, kleinschalige optredens is de interactie. Je moet als artiest ook zeer zeker niet bang zijn om een verhaal te vertellen en dat is Kasper ook niet. Sterk!

Uiteraard staat Kiki Mettler ook op de lijst om te checken: CamielMusic heeft de locatie in het Gruizenkerkje gehost. Bekend is dat men allemaal fan is van het geluid in de kerk en dat is nu niet anders. Helaas weet het Sittardse publiek op dit moment de kerk even niet te vinden waardoor Kiki niet de hoeveelheid mensen voor zich heeft staan wat ze eigenlijk verdiend. Haar stem is fenomenaal en is spat zuiver. Fragiel maar tegelijk zo sterk. Puur maar met zoveel power begeleid door de sound van haar gitaar. Onthou die naam!

Even een adem & eetpauze om vervolgens de avondsessie te starten met Okke Punt, ook in het Gruizenkerkje. Niet solo maar in duo en beiden hebben hun gitaar lichtelijk versterkt. Toch zingen ze ‘gewoon’ akoestisch. Daardoor komt het allemaal net iets beter binnen, wordt het nog krachtiger en nog meer een verhaal. De urgentie wat Okke in zijn stem heeft wordt door de akoestiek in de kerk hartstikke versterkt. Gelukkig heeft het publiek ook de weg naar de kerk weten te vinden waardoor hun klasse ook wordt beloond met een mooi applaus.

Dan iets heel anders: Tony Clifton. Dit trio speelt in dé platenzaak van Sittard: Music Machine. Het geluid is meteen bij binnenkomst fantastisch. Hard maar loepzuiver. Daarbij is het gewoonweg genieten als er live muziek is in een muziekwinkel. Voorgaande jaren speelden hier bands zoals John Coffey, Orgaanklap en Magnetic Spacemen tijdens Popronde Sittard. Hard mag het dus weldegelijk! Ondanks dat het weer niet heel erg meezit, is er toch voldoende publiek, lekker gezellig druk en het sfeertje mag er zijn.

Back to the church want Banner. speelt zijn pure, akoestische, eigen set. Banner. zelf is eigenlijk vanaf het eerste moment een beetje overdonderd en dat terwijl hij ook het optreden heeft gezien van Okke. Hij ‘vergeet’ soms dat er mensen voor hem staan. Omdat op de meeste plekken het altijd rumoerig is en niet altijd op de muziek wordt gelet. Terwijl nu, de kerk, uiteraard alleen maar ook heeft voor hem en hoe het klinkt. Helaas niet het gehele optreden gezien maar Banner. is uniek. Aanrader!

Het is improviseren bij EUT in Café de Hollande! Misschien een iets te kleine plek (of te grote band) maar het wordt dondersgoed opgelost door hen: zangeres Megan zit eigenlijk het hele optreden op haar knieën op de bar. Respect! De klanken zijn hard maar vrolijk, catchy en verfrissend. EUT is absoluut een band met een grote toekomst. Niet voor niks ook een 3v12 talent geworden tijdens de Popronde! Het leuke om te zien aan hen is dat ze zelf ook veel plezier erin hebben. Het zal gaan om het spelen in Sittard maar ook het passen en meten in de kroeg!

Dan kunnen we naar Jolene, zij speelt bij Schtad Zitterd. Om maar meteen te zeggen: haar enthousiasme is enorm aanstekelijk! Én dan gaat het ook nog om muziek wat gewoonweg top is. Lekkere pop nummers met veel elektronische klanken erin waardoor het dansbaar en vrolijk wordt. Wat wil je nog meer op een zaterdagavond? Juist ja, niet heel erg veel. Het is ook goed te merken dat er niet een groentje voor je staat: echt een vrouw dat weet wat ze wilt en dat laat ze merken. Erg fijn!

Ja hoor! Heel tof dat JAGD ook helemaal naar Sittard is afgereisd. Dit Amsterdamse viertal weet van wanten, hoe dan ook. Fucking energieke riffs, catchy sound en dan een geweldige strot van frontvrouw Nanne. Dit is indie/punk hoe het hoort te zijn. No nonsense en gaan. Helaas, na een drukte van jewelste, gaan een paar mensen buiten de rust opzoeken. Wellicht niet de meeste geschikte locatie maar dat is ook weer de charme van de Popronde. De mensen die er waren hebben 100% een van de betere Popronde acts gezien.

Het is een vol programma, dat is een feit. We moeten de markt weer oversteken om naar ’t Hophuys te gaan, Certain Animals speelt daar. Dit drietal zet de laatste maanden grote stappen voorwaarts en dat heeft zeer zeker ook te maken met de vlieguren die ze maken tijdens de Popronde. Het is gezellig druk bij dit speciaalbier café. Een lekkere dosis rock wordt over ons heen gegooid en met frontman Thijs van Leeuwen staat er ook echt iemand waar je in feite niet omheen kunt qua postuur en zang. Let’s Go!

Weer helemaal terug wandelen, meters worden wel afgelegd ja. Yasmine staat in café Dwaas. Klein maar altijd garant voor geweldige bands. Ook nu staat er een drietal wat in de gaten moet worden gehouden. A) energieke, aanstekelijke tracks. Popmuziek. B) lekker hard, no nonsense en passie. Garage. C) combineer A & B en het is master. Daarbij zijn het gasten die plezier hebben in optreden, in muziek maken. Het publiek kijkt soms met grote ogen naar het podium om wat er gezongen wordt maar dat is prachtig. Nogmaals, onthou de naam en band: Yasmine.

Heel kort maar krachtig meegepakt: FOES. Dit duo bestaande uit Jannes van Kaam op drums en Melanie Kazemier op gitaar laat niets heel van de lieflijke uitstraling. Het is hard, het is rock, het is goed. Denk aan Blood Red Shoes maar dan een tikkeltje harder. Soms lekker catchy, soms uit de bocht maar met heel wat fuzz, goede drums en power in de stemmen. Je moet FOES niet kijken/luisteren als je romantisch wilt dineren want dan vliegt je eten ongetwijfeld over je date heen. Knap dat er wéér een duo is wat zo goed knalt!

Weinig elektronische klanken dit jaar tijdens de Popronde maar The Cinema Escape brengt daar een beetje verandering in. Het project van Kevin Stunneberg, frontman van Birth Of Joy, speelt hun 2e show van de Popronde en heeft enkele wijzigingen in zijn formatie moeten doorvoeren. Desondanks is het lekker. Met de synths die op volle touren draaien en de drums die er mogen zijn, plus  soms de gitaar van Kevin is het een lekkere show met een mix van elektro en rock. Ik weet zeker als dit nog meer gaat lopen dat het iets is waar Nederland van gaat houden!

De afsluiter van de dag, van Popronde Sittard: The Dawn Brothers. In Ernesto’s is het tijd voor de vier heren uit Rotterdam om iedereen te laten dansen, genieten en nog even alle energie die men heeft eruit te trekken. Natuurlijk lukt dit! Hun mix van rock, soul & americana is fenomenaal goed. Opzwepend? Check. Dansbaar? Check. Maar wat uiteraard ook leuk is om te vermelden is dat de heren van DeWolff, groot fan van The Dawn Brothers, net waren aangekomen in Sittard na een showcase festival in Spanje. En het bleef zeer zeker niet alleen bij kijken en dansen; de heren hebben meegespeeld, gejamd, gefeest. Daardoor kun je wel stellen dat dit absoluut een unieke afterparty was van de Popronde dit jaar!

De prachtige zwart-wit foto’s zijn van Jonny Ladeur. De rest van die serie is te bekijken op Facebook. Ga dan dus ook maar heel snel naar Fotoalbum Popronde Sittard.

Transformer Festival

Waar normaliter het eerste weekend van september Bruis festival zou plaatsvinden, werd er nu het Transformer Festival georganiseerd. Dit vanwege het feit dat de Muziekgieterij in een verbouwing zit en daardoor te weinig tijd en energie in een 3daags evenement kon steken. Maar om de muziekliefhebbers toch tegemoet te komen werd er iets anders geprogrammeerd. De locatie was ‘gewoon’ de Muziekgieterij te Maastricht en er waren 2 podia: The Office en Club. Een gevarieerd programma waar menig liefhebber van het betere beukwerk zeker aan hun trekken kwam. Even alles herbeleven.

Barely Autumn mocht het spits afbijten. Deze vierkoppige indierock band uit België deed er alles aan om het ‘vroeg’ gekomen publiek het naar hun zin te maken en dat lukte goed. Fijne sfeer, energiek en genoeg power. Natuurlijk is al het begin moeilijk maar ze hebben hun naam zeker gevestigd. Door naar Find Us In Slumberland. Deze Utrechtse band stond in feite aan de vooravond van de Popronde waar ze dit jaar aan mogen meedoen. De setting was eigenlijk wel perfect voor deze band; donker, rokerig en wat vaag. Indie pop. Toch hadden ze wel wat moeite om het publiek te overtuigen. Enkele nummers waar wat meer volume in zat, sloegen meteen aan. Al met al wel een geslaagde test.

Ook weer vrienden uit België: Wooly Mammoths. Waar ze Brussel als basis hebben zoals ze zelf zeggen, kwamen enkele bandleden ‘gewoon’ uit Lanaken, eigenlijk een thuiswedstrijd. Dit vijftal maakt de laatste tijd genoeg furore; op de playlist van Studio Brussel en flink wat festivals afgelopen zomer. Ook nu laten ze horen dat ze uit het juiste hout gesneden zijn. Een hele fijne mix van psychedelische klanken & surf pop. Het enthousiasme van de mannen is aanstekelijk en zorgt ervoor dat de speeltijd te snel voorbij is. En dan delen ze ook nog een gratis hun EP’tje uit… Wat wil je nog meer?

Neerlands trots Donnerwetter staat in de Club. Het is moeilijk om Donnerwetter te missen. Dat komt niet alleen door hun ijzersterke muziek maar ook zeer zeker door hun frontman Rocco. Met zijn lange haren en zeer imposante uitstraling zorgt hij ervoor dat je bij het optreden betrokken blijft. Kwalitatief is het daarbij altijd goed: Wout Kemkens is een topper op gitaar, Matthijs Stronks op toetsen is onmisbaar en Mike Visser op drums speelt enorm soepel en strak. Dat allemaal samen maakt Donnerwetter een genot om naar te luisteren. Het publiek reageert enthousiast en waarschijnlijk waren ze ook gewoonweg verrast. De heren hebben hoe dan ook nieuwe liefhebbers gekregen!

Dan door naar een kwartet uit Eindhoven: Lookapony. Deze nog steeds jonge gasten maken behoorlijke stappen de laatste tijd. Ze gaan namelijk ook touren met Together Pangea! Geen half werk dus. Het is gewoon no nonsense wat de boys doen. Frontman Jasper Grave vliegt bij nieuwe nummers door de zaal, bassist Thijs Schobers doet volop zijn eigen ding, gitarist Mats van den Broek laat zijn kwaliteiten horen en Jeroen Cremers laat zijn drumkit nog maar nét heel. Het is raggen, het is gas geven, het is vlammen. Het publiek reageert redelijk op de droge humor maar ze doen het beter op de muziek. Ja, Lookapony overtuigd helemaal!

The Orwells spelen daarna. Deze Amerikaanse band heeft een flinke crew op het podium staan. Aardig wat mensen die lawaai kunnen, zullen en gaan maken. Toch lijkt het allemaal wat mat. Mario Cuomo, de frontman, probeert het publiek wel goed te bespelen maar dit komt soms ook wel wat nep over. Natuurlijk doen de liefhebbers goed mee, maken sfeer en hebben een hele goede tijd. Maar als je als ‘blanco’ persoon erin stapt, heb je het na een paar nummers wel gehoord. Veel hetzelfde: krachtig, energiek maar geen echte uitschieter. Zonde!

De Gentse band Mind Rays zorgt ervoor dat er wellicht wat extra oordopjes zijn verkocht die avond. Zonder twijfel de band met het meeste volume. Mind Rays speelt gewoon pure punk. Vol passie spelen en zingen, dat was toch wel het credo. Mensen die nog te weinig volume tot zich hadden gekregen, kwamen nu hoe dan ook tot hun trekken! Waar het bij The Orwells dus wat voorspelbaar was, gold dat absoluut niet voor deze gasten. Zeker weten verrassende elementen in. Evenals het slot. Plotsklap was het klaar, voor velen zeker te kort en ook gezien de klok… Jammer!

Want dan was het nog even wachten op Millionaire. Dé headliner en waar ook zeker en vast de meeste mensen voor zijn gekomen. Natuurlijk ook veel vrienden van onze Zuiderburen. Tim Vanhamel is hier de grote meneer en na 12 jaar heeft Millionaire weer nieuw leven in geblazen en hoe! No nonsense en met een fikse gitaarsolo, en ook solo op het podium, begint hij. Helemaal in zijn eigen wereld en zo het publiek enthousiast maken. Missie al geslaagd! Vervolgens komt de rest van de indrukwekkende band erbij en ontstaat er een sfeer waar je U tegen zegt. Natuurlijk is Tim de grote meneer maar de klasse van de rest mag zeker niet worden onderschat. Er zit genoeg furie in, genoeg power en volume. Duidelijk dat Millionaire er zin in heeft! Soms heb je het idee dat ze eigenlijk iets te hard willen spelen maar dat ligt alleen maar aan het enthousiasme. De tijd vliegt in ieder geval heel erg snel voorbij. Dat zegt al genoeg: een band van uitzonderlijke klasse die ervoor zorgt dat het Transformer Festival fantastisch eindigt!

Foto’s Jonny Ladeur.

 

.

Conincx Pop 2017: Een muzikaal genot.

De 35e editie van Conincx Pop was een natte. Waar het de afgelopen tijd alleen maar goed weer is geweest bleken de weergoden Conincx Pop afgelopen zaterdag (1 juli red.) wederom niet gunstig gezind. Het zit maar niet mee. Tóch is het een prachtige locatie, aan de oever van de Maas in Elsloo! Hij lag er wel weer wat modderig bij maar uiteindelijk gaat het om de muziek. De diehard bezoeker en de muziekliefhebber kleedt zich erop en heeft gewoon veel plezier en geniet. Ook CamielMusic was er weer bij samen met Jonny Ladeur. Hieronder een verslag.
Tevens; steun dit festival! Door wat mindere jaren is het financieel allemaal wat moeilijker geworden… Check deze link: Conincx Pop.

Het is altijd lastig, een festival openen en zeker als het nog niet heel druk is. Tevens is het weer wat vervelend want het miezert. Maar toch staan er in eerste instantie twee lokale bands op het podium. Als eerste is het The Floodlight wat start en geeft meteen gas. De finalist van Podiumvrees twijfelt niet en wilt het publiek wat er is toch entertainen. Deze vierkoppige band met vrouwelijke frontvrouw maakt het beste ervan en de tijd vliegt om.
Door naar Two & A Half Pennies. Ook zo’n lokale band welke zich probeert te ontwikkelen en een podium zoals Conincx Pop helpt daaraan mee! Ze openen sterk: no nonsense en met veel plezier. Het is niet alleen een mix van covers en eigen werk, ook qua stijl kunnen ze veel kanten op. Knap staaltje en ook hier is het in een vloek en zucht voorbij!

Ook Belgische vrienden op het podium! BRUTUS is de naam en dit trio uit Leuven wacht geen seconde met knallen! Bassist Peter Mulders, gitarist Stijn Vanhoegaerden en drumster PLUS zangeres Stefanie Mannaerts willen gewoon rocken. Verschillende stijlen vliegen ons om de oren en het publiek begint ook al wat enthousiaster te worden. Regen boeit nu niet meer lijkt het wel! Zeker Stefanie maakt indruk door het energieke drummen en tóch nog zo zingen. Chapeau! Zeker weten een band om in de gaten te houden.

Een feestje hoort ook altijd thuis op Conincx Pop. Daarom staan de Amsterdam Faya Allstarts op het podium. Een prachtige mix van nationaliteiten, muzikanten en klanken! Dat zegt toch al genoeg? Kwaliteit staat gewoonweg buiten kijf en het lijkt ook meteen wat beter weer te worden! Het publiek begint al meer en meer enthousiast te worden, en terecht. Fijn om te zien dat een band met zoveel ervaring en kwaliteit met veel plezier op het podium staat op Conincx Pop!

Tijd voor Navarone! Deze rockband kan alles. Ze kunnen ontzettend vegen maar kunnen ook heel erg klein blijven. Dat in combinatie met de geniale stem van Merijn van Haren is het duidelijk dat Elsloo met een unieke band te maken heeft. De nummers passen als een jas. Als je ze 1x hoort weet je al dat het Navarone is. Dát is ook wel de kracht van deze rockers. Daarnaast stralen ze ook veel plezier uit op het podium. Natuurlijk wordt er geëindigd met dé festivaltrack van 2017: ‘Lonely Nights’! WOW! Ze zullen mede door al die genialiteit toch wel groter en groter worden?! Hun gedachtes en veel meer zal later op CamielMusic te lezen zijn omdat ik voorafgaand aan de show een interview had met de heren.

Helaas heb ik niet veel van Maiorano & The Black Tales meegekregen vanwege een interview. Dat was met de volgende band: Birth Of Joy! Dit trio, dat psychedelische rock als een kunst laat klinken en daardoor zooooo veel meer, laat er geen gras over groeien! Erin vliegen, knallen op gitaar, drums & orgel en zorgen dat het publiek enthousiast is. Dat lukt natúúrlijk! Zelfs kinderen gaan in de modder springen. Ook deze heren verdienen net als Navarone weer zo’n prachtige plek op de grote podia! Je kunt hun ook niks wijs maken: zoveel ervaring, zoveel klasse, zoveel finesse! Het is te snel voorbij, er wordt zelfs ‘we want more’ geroepen!

Zelfs uit Amerika komen de bands naar Conincx Pop: The Bellrays. Vanaf de eerste seconde merk je dat de kwaliteit gewoonweg buiten kijf staat. Het podium lijkt wel de thuisbasis van zangeres Lisa Kekaula en manlief plus gitarist Bob Vennum. Maargoed, met zoveel ervaring mag dat ook misschien wel. Het is ook hier een mix van zoveel stijlen, onder andere keiharde rock, blues en soul, maar de passie die ervan af straalt is misschien nog wel het beste! Niets dan lof voor deze band.

En dat was Conincx Pop 2017 voor CamielMusic en Ladeur Fotografie. De taxi stond klaar dus het eind van een mooie dag. Helaas Daniel Puente Encina & Band gemist maar ik heb gelezen, zelfs op zijn eigen Facebook, dat het een groot succes was!
Gratis festivals zoals deze vallen helaas steeds vaker weg en dat mag niet gebeuren. Ik hoop oprecht dat er 36e keer zal komen. Aan de kwaliteit van de bands zal het echt nooit liggen. Meestal is er meer 1 probleem: het weer. Tip voor de volgende keer; laat je niet tegenhouden!!! Poncho, paraplu plus schoenen die tegen een stootje kunnen en naar Elsloo ermee!!!
Check hieronder nog wat foto’s van Jonny Ladeur. [Facebook // website]

 

.