Category Archives: Concert

CamielMusic 4 jaar: FEEST!

CamielMusic bestaat dus bijna 4 jaar en dat betekent feest!
Er zal op 15 april een concert worden georganiseerd in het Gruizenkerkje te Sittard. Hier zullen in totaal 3 bands gaan spelen welke zeker weten ook al eens de revue hebben gepasseerd op mijn site.
Omdat het in een kerk is, zullen ze volledig akoestisch gaan spelen. Een mooie, intieme, gezellige setting waar het echt gaat om de muziek. Lekker puur!

Hieronder staan de drie artiesten welke zullen gaan optreden. De deuren gaan open om 19:30 uur en begint om 20:00 uur.

3; Mitch Rivers.

Foto: Jonny Ladeur

Na singer/songwriter en stoner rock ’n roll krijgen we nu wederom iets anders… Het gaat om niemand minder dan Mitch Rivers! En qua muziekstijl kunnen we americana deltasoul verwachten. Heerlijk!
Mitch kende ik eerst alleen van naam maar nadat ik hem had gezien en gehoord was ik verkocht. Wat een stem, wat een geluid, wat een gevoel. Zijn passie spat ervan af. Dat was ook voor mij een reden om na de Popronde een interview met hem te doen want hij verdient alle aandacht!
Hij heeft in de Electrosaurus Studio onder begeleiding van Pablo van de Poel zijn debuut EP opgenomen maar we kunnen al vertellen dat ook een tweede EP onderweg is! Hopelijk kunnen we wat nieuwe nummers verwachten… Genieten!

Ook zijn stem in combinatie met de akoestiek in het Gruizenkerkje zal adembenemend zijn. Hopelijk worden we niet weggeblazen als hij even aanzet 😉
Ook Mitch is een graag geziene gast in Sittard dus ben enorm blij dat hij 15 april zal komen spelen! Ps. Ook mijn moeder vind hem geweldig, dus twijfel niet!

2; Rhinorino.

Bekend is ondertussen dat ik van ongelooflijk veel verschillende soorten muziek hou. Dus dat zal op 15 april niet anders zijn. Van pop/singer-songwriter naar stoner rock ’n roll! Tijd voor Rhinorino.
Dit gezelschap bestaande uit Pim, Susie Q en Sytse heb ik leren kennen door de Popronde en eigenlijk ook meteen een hele goede band opgebouwd. Dus was het een must om ze bij dit FEEST erbij te hebben!
Zoals gezegd is de sound echt heerlijke stoner rock ’n roll maar dan zeker ook dansbaar en zoals ze zelf altijd zeggen sexy. Hun EP ‘Today’ is nog hun laatste wapenfeit maar ondertussen hebben ze al in de studio gezeten om te werken aan een nieuw juweeltje. Aangezien ze afgelopen jaar zeker flink wat shows hebben gespeeld, zijn ze gegroeid op dat gebied maar natuurlijk ook qua faam! Terecht.

Maar rocken in een kerk? Neen… Het zal een zéér unieke set gaan worden aangezien ook Rhinorino in een intieme setting zal gaan spelen. Hier moet je gewoonweg bij zijn!
Sittard… Let’s meet Rhinorino!

1; Daniel Cane & The Rebellion.

De eerste naam is Daniel Cane & The Rebellion!
Rico Neeter is hier de frontman en begon eigenlijk als solo project maar ondertussen is het een echte band geworden. Zijn inspiratie voor zijn liedjes haalt hij uit de liefde: gebroken harten en stukgelopen relaties, verpakt in poppy singer/songwriter nummers.
Ook op CamielMusic is hij al meer dan eens voorbij gekomen en ik heb toen eens gezegd: De puurheid, energie en (ook heel belangrijk) de humor & eerlijkheid tussen de nummers door maken het optreden een om te onthouden.
Je voelt je namelijk ook onmiddellijk op je plek als Daniel Cane met zijn vrienden begint te spelen.
In 2015, het jaar waar hij ook meedeed aan de Popronde, heeft hij maar liefst 163 keer gespeeld! Dat heeft ook veel nut gehad want hij heeft de voorprogramma’s verzorgd van oa De Dijk, Danny Vera en afgelopen jaar ook van Bløf.
Een album heeft hij middels uitgebracht en dat was een schot in de roos!

Sittard is voor hem ook geen onbekende plaats want hij heeft er al gespeeld…. Hij kijkt er naar uit om in het Gruizenkerkje te gaan spelen en nummers met veel plezier aan iedereen te laten horen!
Een voorproefje… Qua sound zal het zeker een dezelfde richting zijn!

Kaarten bestellen?
Kosten: €10,- (inclusief een drankje)
Mail naar camielmusic@hotmail.com of via Facebook, geef aan hoeveel kaartjes en het is geregeld!

Concertrecensie: De Staat @ AFAS live

Wie? De Staat.

Waar? AFAS live, Amsterdam.

Wanneer? 18 februari 2017.

Natuurlijk was deze datum al een hele lange periode geblokt bij menig De Staat liefhebber, fan, witch doctor fanaat. Zo ook bij mij. Ik ben De Staat fan van het eerste uur. Toen de single ‘Fantastic Journey Of The Underground Man’ uitkwam was het raak. Ik ben zeg gaan volgen, de albums gaan kopen en natuurlijk concerten bezocht.
Het is mooi om te zien dat ze zo gegroeid zijn in de Nederlandse muziekwereld. Ik kan me nog herinneren dat ze een 3FM award wonnen in de categorie ‘Alternative’. Maar nu zijn de vijf heren gewoon de beste rockers van Nederland.
Natuurlijk hebben ze zichzelf enorm ontwikkeld maar nog steeds is elk nummer De Staat.
Machtig mooi om mee te maken dat ze nu dan in een stijf uitverkochte AFAS live speelden (vroegere HMH).

Natuurlijk hoort bij een concert ook een voorprogramma. Hier stond Jo Goes Hunting. In de Nederlandse tour van De Staat speelde deze jonge zeer talentvolle band ook al in het voorprogramma! Niet gek want A; het heeft kwaliteit, B; het broertje van Rocco is de absolute frontman, Jimmi Jo. Ze hebben ondertussen veel ervaring opgedaan tijdens de Popronde en een kleine tour door Duitsland. Nu dus in een andere setting! Maar het is gewoonweg top. Ik noem het georganiseerde chaos. Er gebeurd zoveel op het podium, niet te beschrijven. Muzikaliteit alom en qua ritmes is het heel divers. Ik heb over het nummer ‘Winner’ al gezegd dat het Flying Horseman invloeden heeft, daar blijf ik bij.
Heerlijk begin van de avond!

Dan worden de vijf heren losgelaten. Torre Florim, Tim van Delft, Jop van Summeren, Rocco Hueting (natuurlijk in een N.E.C. shirt en bijpassende sokken) en last but NOT least, Vedran Mircetic. Beginnende met de energieke track ‘Peptalk’ en sfeer zit er meteen goed in. De zaal heeft er zin in en De Staat natuurlijk zelf ook! Het is een wederzijds enthousiasme wat eraf springt. ‘Ah I See’ is de volgende op de lijst. Hoppa, een portie rock! Vervolgens ook een afwisseling van albums. ‘Down Town’ ( I_con), ‘Murder Death’ (O) en ‘Psycho Disco’ (Machinery) passeren de revue.
Een absoluut hoogtepunt was het spelen van ‘Firestarter’. De cover van The Prodigy waar Torre Florim dit keer op een verhoging stond en mooi verlicht deze vertolking deed. Chapeau! Na dat pareltje kwam de volgende alweer, een nieuw nummer. ‘Macarena’ sloeg aan! Lekker riffje, strakke tekst… Echt De Staat. Natuurlijk is het daarna weer tijd om iedereen mee te laten doen; ‘Blues Is Dead’ is dus een perfect nummer daar voor. Na de eerste zin zong iedereen mee. Torre: Woke Up This Morning. Publiek: Went Back To Sleep. Uit volle borst, machtig gewoon! Ik kan altijd genieten van Torre Florim. Zijn bewegingen op het podium, het altijd ‘dansen’ ofwel ‘lopen’ op de plaats blijft magistraal.
‘Help Yourself’ is hoe dan ook een schot in de roos, zeker met de camera erbij. Het geeft zoveel meer, zoveel energie en pure lol. Maar vergeet ook zeker niet dat machtige gitaarspel van Vedran! Dat is niet alleen nu maar altijd al zo geweest. Baas! Tijd om even door te gaan.

In de toegift, de eerste, spelen ze wel twee hele toffe originele tracks. Naast ‘Devil’s Blood’ werd ‘Wait For Evolution’ gepseeld. Typisch dat dit ook het enige nummer was van hun debuutalbum! Desondanks een toppertje. Daarna kwam toch wel hét toonbeeld van een tour een paar jaar geleden on stage. De Machine. Dit had destijds te maken met het album ‘Machinery’. ‘Back To The Grind’ was toen altijd de afsluiter. Nu bleek het ook weer zo’n machtig instrument welke werd bediend door Tim van Delft.
Toegift twee is dan van kracht. ‘Input Source Select’ in de Vinticious Versions stijl. Torre staat samen met Rocco en Jop in de vertrouwde driehoek om hier ook weer te shinen. Heerlijk. Springen als vanouds op ‘Get On Screen’ en we eindigen dan (natuurlijk) met ‘Witch Doctor’. Immens. Slim gedaan om Torre op een verhoging te zetten want hoe de draaikolk er nu uitzag is gewoonweg niet normaal. Lijkt me heerlijk om op dat moment lid te zijn van de Staat.

De Staat heeft wederom bewezen Nederlands beste rockband te zijn. Natuurlijk met alle respect naar de rest van alle bands maar deze gasten presteren al jaren op zo’n hoog niveau zonder dat ze zijn veranderd. De kwaliteit van de muziek is altijd klasse, het plezier wat ze uitstralen, de positiviteit. Het zijn jongens die zullen verzaken. Werkelijk super.
Natuurlijk heb ik twee nummers gemist (‘Fantastic Journey Of The Underground Man’ & ‘Old MacDonald Don’t Have No Farm No More‘) maar ochja…. Ik heb enorm genoten en dat zal altijd zo zijn als ik naar De Staat ga.
Ik hou van ze.

Concertrecensie: St. Tropez & The Ten Bells

Wie? St. Tropez & The Ten Bells.

Waar? Nieuwe Nor, Heerlen.

Wanneer? 20 januari 2017.

Een datum wat al een hele poos in de agenda stond was 20 januari. Dit natuurlijk vanwege het feit dat de Amsterdams garage punk rock band St. Tropez in de Nieuwe Nor te Heerlen zou spelen! Het is natuurlijk geen geheim meer dat dit de boys van Go Back To The Zoo zijn die nu een geniale richting zijn op gegaan. Doen wat ze leuk vinden: muziek maken!
Mede dankzij hun deelname aan de Popronde in 2015 is het hun gelukt om weer goed in de spotlights te komen. Natuurlijk vanwege de toch wel bekende naam maar nog meer vanwege het feit dat elke show legendarisch werd. Alles uit de kast halen, niets was te gek! Daarom stond die vrijdag 20 januari met rood omcirkeld.
Maar niet alleen St. Tropez speelde, in het voorprogramma stonden The Ten Bells. Deze jonge band heeft Nu of Nooit gewonnen en daardoor hebben zij de eer om Pinkpop 2017 te openen. Daarbij is het geen onbekende naam op CamielMusic want er heeft al een recensie op CamielMusic gestaan over hun debuut EP.
Tijd voor het concert dus!

Zoals gezegd, The Ten Bells in het voorprogramma. ‘Hear Ye! Hear Ye’ is de naam van die EP en dat is echt een perfecte titel. De muziek knalt erop los en is een duidelijk geval van gas geven, herkenbare sound laten horen en uitstraling hebben. Dat laatste komt zeer zeker door frontman Sven Vek. Hij probeert het publiek lekker te maken en met veel enthousiasme alle nummers te brengen. Ik blijf ook zeggen dat het veel raakvlakken heeft met The White Stripes, mij lijkt dat ook een heel fijn compliment! Naast Sven wil ik ook zeer zeker Wesley Ferfers op drums, Robbert Blondeau op gitaar en Bert Luja op de bas benoemen. Alle vier laten ze horen plezier te hebben maar ook zeer zeker kwaliteit. Ik weet zeker dat Pinkpop helemaal goed komt!

Door naar de Amsterdamse toppers, door naar St. Tropez! Het begin is misschien wat vaag te noemen, het lijkt op wat inspelen, wat pielen maar het is toch gewoon ook het eerste nummer van het album: ‘Time’. Om eigenlijk daarna lekker door te gaan met ‘Cut Me Loose’. Daar tonen ze meteen aan uit zoveel klasse te bestaan. Lars Kroon op de basgitaar en de leadvocals en het staat ook als een huis. Waar vroeger Cas Hieltjes de frontman was, mag hij juist lekker gassen op zijn half afgebroken gitaar en broerlief Teun die etaleert zijn klasse ook des te meer op gitaar. Op de drums is het nog steeds Bram Kniest die lekker kan vlammen. ‘Fake It’ mag ik absoluut niet vergeten te noemen want dat is echt zo’n nummer waar je alleen maar meer en meer van wilt horen en wat bijna niet hard genoeg kan. Heerlijk!
Natuurlijk worden er bekende nummers gespeeld maar er worden ook enkele nieuwe nummers gespeeld die op de komende EP zullen staan. Waaronder ‘Democracy’ en een track welke werkelijk waar misschien maximaal 30 seconde duurde waar Lars in een ontzettend tempo heel veel woorden uit brengt. Pure punk! ‘Por Que Why’ is een blijft een geniaal nummer met ook een sterk begin. Deze staat op het allereerste EP’tje van de heren.
Helaas is het mijns inziens wat slapjes vanuit het publiek en heeft Limburg weer wat last om dichterbij te komen en echt los te gaan. Natuurlijk heeft dit wel wat invloed op het spelen en misschien ook wel op het enthousiasme van de mannen op het podium. Desondanks laten ze toch zien veel energie erin te willen stoppen want Cas vliegt regelmatig van zijn plek naar zijn broer aan de andere kant van het podium.
Natuurlijk staan de meest bekende nummers ook op de lijst van St. Tropez om te spelen. Denk aan ‘Which Side Are You On’ (waar Bram die heerlijke lage stem op kan zetten, master!), ‘Son Of God’ en ‘Order’ (wat wordt hier een chaos geschept en een bak herrie gemaakt!). Er wordt heerlijk en keihard afgesloten met ‘I Wanna Live In St. Tropez’. Ook zo’n track waar je eigenlijk bij hoopt: laat ‘m AUB langer duren!

Wat een heerlijke avond voor de muziekliefhebber! Waar talenten zoals The Ten Bells zich klaar maken voor Pinkpop is het voor St. Tropez natuurlijk allemaal niet nieuw. Ze doen ze gewoon wat ze willen doen: spelen, heel veel en hard spelen! Voor wie er niet was…. Jammer maar probeer echt zo’n show mee te pakken! Zeker als je van deze muziek houdt. Het is een aanrader. Absoluut!

Foto’s: Jonny Ladeur & Jeffrey Blondeau.

 

.

Tribute To The Doors

Wie? Tribute to The Doors.

Waar? Poppodium Volt.

Wanneer? 9 december 2016.

Dat The Doors een bekende band is, staat buiten kijf. Het is een wereldberoemde band met ook hits waar je U tegen zegt. Dan heb je een groep bevriende muzikanten die een cover band starten om The Doors te eren. Maar die muzikanten zijn niet zomaar even 5 gasten… Het zijn 5 gasten die wel raad weten met muziek maken, met op het podium staan en The Doors aan kunnen.
Maar eerst even de bandleden introduceren: Lawrence Mul is de zanger en is oa van de band Raw Flowers. Mark Visser op drums en Matthijs Stronks op keys, beiden van Donnerwetter. Jop van Summeren is de bassist en Vedran Mircetic de gitarist en deze heren spelen bij De Staat. Kans is groot dat men wel bekend is met deze toppers.

Om 21:00 was dan echt het beginsignaal. Naar eigen schatting zijn er toch zo’n 140 man op dit toch wel unieke concert afgekomen.
Wat dan wel mooi is, is dat er absoluut geen aankondiging komt en dat de vijf gewoon beginnen te spelen. Het eerste nummer is een hele rustige binnenkomer, muzikaal zeker oke alleen het publiek is nog ietwat rumoerig. Wel proef je onmiddellijk dat authentieke geluid wat bij The Doors ook hoort. Ze gaan door met het nummer ‘Break On Through’. Deze wordt beter ontvangen. Langzaam aan merk je al dat alles een beetje los komt.
Om maar even aan te geven: Jop van Summeren speelt echt heerlijk op de bas, het is echt kwaliteit wat op het podium staat.
Het ene na het andere nummer volgt elkaar in rap tempo op. De snelheid zit er goed in en er is eigenlijk geen ruimte om tussendoor te babbelen. Het draait ten slotte ook om de muziek! Maar na het nummer ‘Waiting For The Sun’ wordt de band dan toch kort aan het publiek voorgesteld.
Om precies 21:47uur is het tijd om ‘Riders On The Storm’ te spelen. Helaas is de zaal heel rumoerig ondanks dat er al ‘sssst’ wordt geroepen. Zoals ook bij dit nummer hoort, is dat het nummer lang getrokken wordt op toetsen. Dit wordt ook gewaardeerd door het publiek want er ontstijgt een hard applaus na de solo van Matthijs Stronks. Uiteindelijk is het zo dat ze deze track zo’n 10 minuten lang spelen, heerlijk. Na dat muzikale hoogtepunt is het natuurlijk tijd voor de volgende: ‘LA Woman’ wordt ingezet en ook onmiddellijk herkend, eigenlijk net als alle andere nummers. Je merkt ondertussen dat alles wel los komt. Lawrence Mul swingt op het podium en zingt dit heerlijk.
Maar dat loskomen geldt ook voor het publiek. De vrije ruimte voor het podium wordt langzamerhand ingenomen door dansend publiek.
Dit allemaal wordt zeer zeker gewaardeerd door Mike Visser op drums, want hij gooit er op het eind een dikke climax in en publiek gaat uit zijn bol. Hij gaat ook door want er wordt begonnen met wat tromgeroffel voor de afsluiter…. ‘Light My Fire’ wordt ingezet! Heel leuk om te zien dat het publiek het allemaal waardeert want er worden spontaan wat biertjes op het podium gezet. De sound wat uit de Gibson komt van Vedran Mircetic klinkt even fenomenaal als dat gespeeld wordt. Dit wordt nogmaals onderstreept door het enorme enthousiasme vanuit de liefhebbers.

Uiteraard komt er ook een toegift! Na 1 minuut juichen komen de heren alweer terug het podium op en beginnen met ‘Roadhouse blues’ om vervolgens een hele vette versie tweede toegift te geven: ‘Backdoor Man’. Alsof het nog niet genoeg was wordt ook nog ‘The End’ gespeeld. Er gaat weer een ‘sssst’ door het publiek maar deze wordt jammer genoeg maar half beantwoord. Ondanks het rumoer is het weer heel erg goed!
Al met al een avond gevuld met hoogstaande kwaliteit en waar ook alle goede nummers van The Doors voorbij zijn gekomen.

Afsluiten met een ‘echte’.

Tekst: Jonny Ladeur.

DeWolff: Inspiratieprijs Prins Bernard Cultuurfonds

DeWolff

Gisteren (10 november red.), was het moment dan eindelijk daar. De Inspiratieprijs van het Prins Bernhard Cultuurfonds Limburg werd uitgereikt aan de band DeWolff. Op 29 september werd dit bekend gemaakt maar nu kon de rockband daadwerkelijk worden geëerd.
Dit allemaal vond plaats in het Gouvernement te Maastricht. In deze mooie, grote, ronde zaal was het niet zomaar een prijs ophalen en gedag zeggen. Natuurlijk werd er voldoende uit de kast gehaald om de jongens te eren. Na verloop verdween overigens de term jongens naar mannen, bij deze. Sprekers, videoboodschappen en natuurlijk ook muzikaal vermaak. De heren; Luka en Pablo van de Poel & Robin Piso zaten vooraan om alles volledig op te kunnen nemen.

Beginnende met de opening van gouverneur Dhr. Theo Bovens. In zijn speech was het duidelijk dat er genoeg historie in zat. Historie over wie de prijs al eerder eens heeft gewonnen maar ook de historie kijkende naar de muziek. Het was de aanzet tot een fijne namiddag waar iedereen vol lof was over DeWolff en ook het publiek alleen maar het eens kon zijn met de beslissing.
Na Dhr Bovens was het tijd voor de eerste videoboodschap: Nico Dijkshoorn. Fervent DeWolff liefhebber. Volgens eigen zeggen ook hartstikke kritisch toen hij de (destijds nog) jongens voor het eerst zag optreden bij De Wereld Draait Door (toen nog thuis kijkend). Foute kleren en weer kinderen die denken dat ze muziek kúnnen spelen. Hij werd compleet omver geblazen door de sound, de passie en de klasse. Later kwam hij er ook achter dat het gewoonweg lieve jongens waren. Hij werd niet gezien (zoals hij zelf zei) als conciërge maar daadwerkelijk als schrijver. Natuurlijk was het optreden in DWDD wederom een feest.
nico-dijkshoornMuzikaal werd de aftrap gedaan door eigen familie. Jongste telg van de familie Vince speelde samen met pa lief Patrick een zeer mooie fragiele versie van het nummer ‘Medicine’. Vince, normaliter achter de drums, speelde nu zeer verdienstelijk op de gitaar en pa lief zingt op een mooie breekbare manier. Tijdens dit allemaal werden op het grote scherm allerlei foto’s getoond. Van vroeger naar nu. Anekdotes, hilarische foto’s en natuurlijk ook historische foto’s.
Videoboodschap #2 dan maar! Vriend Barry Hay had ook de moeite gedaan om de heren te feliciteren. Hij kreeg binnen enkele secondes de lachers onmiddellijk op z’n hand door op een koldorieke manier ‘Pablo’ te herhalen. Het mooiste moest nog komen. In plaats van hen te feliciteren van de Prins Bernhard Inspiratieprijs was het voor Barry (bewust of onbewust.. Wie zal het zeggen?) de Sint Bernhard Inspiratieprijs. Wel gewoonweg prachtig dat zo’n rock grootheid toch de moeite en tijd neemt om DeWolff te feliciteren!
Rino Vincken van Music Machine Sittard is dan aan de beurt. De drie rockers zijn vaste bezoekers geweest in de muziekwinkel en hebben zeer veel muziek gehoord, gezien en beleefd in de jonge jaren. Tijdens tussenuren van school daar zijn; dát is nu passie! Natuurlijk wordt er gesproken over de ontwikkeling, het unieke aspect en niet meer in de voetsporen van grote bands treden… Maar ondertussen willen bands zijn als DeWolff!
Natuurlijk mag de crew ook niet ontbreken op dit festijn. Een mooi, lekker nuchter dankwoord en je zag dat de drie heren het steeds meer en meer begonnen te waarderen. Hoeveel lof ze iedere keer kregen te horen.
Ook vriend Mitch Rivers speelt de heren, en het publiek, toe met een prachtige track van Towns van Zandt. Met alleen een gitaar ervoor zorgen dat er echt heel veel gevoel over iedereen heen komt, heerlijk.
Als afsluiter van de sprekers was het tijd voor René Beerens. Hun huidige manager sprak over zijn eigen ervaringen. Zijn eerste ontmoeting met de band en hoe familiare het meteen aanvoelde. Onder meer door zijn toedoen heeft hij ervoor gezorgd dat de mannen nu staan waar ze horen te staan. Aan de top. Een eigen studio en eigen label. Alles op eigen beheer uitbrengen en zo ervoor zorgen dat ze ook overal komen te spelen. Zoals René het aangaf, het is een soort DeWolff 2.0.

Na al die speeches is het natuurlijk tijd voor de uitreiking van deze Inspiratieprijs. Inspirerend waren alle speeches in ieder geval evenals de mooie muzikale intermezzo’s. Het ontvangen van een glasobject gemaakt door Ruth Houkes en een cheque van €10000,- gaf de mannen natuurlijk een grote glimlach op hun gezicht. Maar die glimlach had eigenlijk ook heel erg te maken met alle prachtige woorden die een ieder had uitgesproken.
Natuurlijk spreken Luka, Robin en Pablo iedereen ook even toe. Je merkt aan het spreken dat het zoals gezegd toch daadwerkelijk iets met ze doet! Heel mooi om die waardering te voelen. Het is natuurlijk ook niet niets.

overzicht

Als echte afsluiter was het moment daar voor Peter Beeker om met zijn elektrische gitaar het nummer ‘Ik Mot, Ik Zal’ ten gehore te brengen. Ook bij deze oude rot (zeg ik met heel veel respect) spat de passie ervan af. De drie winnaars reageren natuurlijk hartstikke enthousiast!
Deze prijs zal uiteindelijk alleen maar een extra stimulans zijn en een boost om op dezelfde manier door te gaan en waarschijnlijk wel een schepje er boven op! Plannen genoeg, energie genoeg en passie genoeg!

Prachtig om dit unieke festijn mee te maken. Natuurlijk des te beter dat er ook heel veel op de gevoelige plaat is gelegd door Mister Jonny Ladeur! Alle credits naar hem. [Website // Facebook]

 

.