Category Archives: Interview

Interview Birth Of Joy

Het was niet de eerste keer dat ik met de heren van Birth Of Joy sprak maar het was wel al lang geleden. Dus dan is het mooi als de drie heren toevalligerwijs dan lekker dichtbij op een prachtig plek spelen en voorafgaand aan hun optreden even de tijd pakken om te babbelen over allerlei dingen. Waarover? Nou, dan lees maar lekker verder!
Foto’s zijn natuurlijk van Jonny Ladeur!

In 2014 sprak ik jullie als eens eerder.. Kevin, jij zat toen met je been in het gips. Wat is behalve dat veranderd?
Nou, we hebben sowieso 2 albums uitgebracht; Get Well en een Live album opgenomen in Frankrijk. Verder zijn we gewoon blijven spelen zoals je toen hebt gezien en gehoord. The show must go on! We houden ervan om veel op het podium te staan. Eind 2016 hebben we even wat rust gepakt en zijn we gaan schrijven voor het komende album. Plus dat op het komende album juist gewerkt gaat worden met een hammond! (Gertjan grijnst!)

Jullie zijn net klaar met het opnemen van een nieuw album. Hebben jullie iets anders gedaan ten opzichte van het vorige album?
Nou, sowieso dus dat Gertjan is gaan spelen met een hammond. We hebben alles opgenomen in een andere studio en ook met een andere producer. Dat was allemaal heel nieuw, heel uitdagend. Achteraf gezien was Get Well heel duister, dat wilden we niet meer. Nu kunnen we wel stellen dat het komende album experimenteler is! Er zitten tussenstukjes in en hebben zelfs nu een trompet erin gebruikt! Maar al met al… Dit is de muziek die we kunnen maken met deze bezetting, met ons drieën, en daar zullen we niet van af wijken.

Hebben jullie leerpunten gehad als je dan terugkijkt naar het vorige album?
Jazeker. We hebben het natuurlijk goed gedaan met ‘Prisoner’ maar het was met ‘Get Well’ zeer zeker lastiger. Misschien was het een soort tijdsdruk wat we voelden of misschien toch wel het gevoel dat we het nóg beter moesten doen. In ieder geval, nu was de vibe veel beter en hebben we ook heel veel tracks kunnen maken. We hadden zelfs de luxe om te kiezen, uiteindelijk waren zo’n 6/7 nummers over. Dus je kan zeker stellen dat de sfeer anders was. Daarbij dan ook die switch met het hammond en dat ook bijvoorbeeld met het gitaarwerk anders is. Zachter spelen, iets andere sound en gaan spelen met een Fender en een oude Fox. Dus dat allemaal samen zijn er zeker leerpunten en veranderingen gekomen!

Destijds hebben we het gehad over doelen, optredens en muziek maken. Een (grote) hit hoefde toen niet, is dat nog steeds zo?
Ja, eigenlijk wel. Natuurlijk is een hit enorm meegenomen. Dat kan ervoor zorgen dat je daardoor overal en nergens kunt spelen en dat je waarschijnlijk ook financieel heel veel stappen zet. Maar het gaat bij ons om de muziek, de essentie en het gevoel wat wij hebben moet goed zijn. Maar wie weet, het zou enorm leuk zijn om iets van een track uit te brengen en dat dat succes heeft. Iets wat wij dan nooit hadden verwacht!

Blijft het buitenland jullie trekken? Jullie hebben toen een live album genomen in Frankrijk.
Ja, het buitenland blijft hoe dan ook helemaal te gek. Frankrijk is natuurlijk bijna ons tweede thuisland maar we willen ook meer landen bezoeken. In het najaar trekken we waarschijnlijk naar de Balkan landen, daar zijn we nog nooit geweest, dus dat zal wel een tof avontuur worden. Plus dat Spanje weer op het programma staat, dat is ook wel heel vet.
En Rusland hebben jullie ook pas gezien toch?! Hoe was dat?
Ja, dat was echt sick! We werden enorm goed ontvangen. Zo’n enorm grote mensen masse, pakweg 3000 man, en ze gingen helemaal los! Dat voelt wel heel goed.

En als we dan toch nog even snel terug komen op het komende album. Wanneer kunnen we iets verwachten?
Nou, waarschijnlijk eind dit jaar of anders begin volgend jaar. Nog even wachten dus maar het zal wel zeer zeker de moeite waard zijn!!

Interview Navarone

Voor wie Navarone niet kent, Navarone is een band uit Amsterdam/Nijmegen en hebben toch al heel wat ervaring in de muziekwereld. Sinds 2008 zijn ze bezig en tot nu toe hebben ze 3 albums uitgebracht waarvan hun laatste wapenfeit in januari van dit jaar het levenslicht zag. Nu is het voor dit vijftal heel veel spelen op zeer veel festivals en dan is het alleen maar meegenomen dat ik op ConincxPop in Elsloo kon interviewen.
Lees hieronder een zeer prettig, gezellig, ontspannen en interessant gesprek met de heren.

Jullie album is nu bijna een half jaar uit, wat zijn jullie eigen bevindingen tot nu toe?
Nou, we merken dat de echte fans steeds weer iets nieuws horen en dus er echt dieper erop in gaan. Ze hebben bijvoorbeeld ook juist hele andere favoriete nummers als wat een ‘neutrale’ luisteraar heeft. Dat is wel leuk om te merken. Maar sowieso is elke positieve reactie heel erg fijn. Wat wel heel belangrijk is, is dat je zelf erin geloofd, ook als kunstenaar, wat wij zijn. Natuurlijk kan iemand het slecht vinden of misschien wel afkraken maar dat is slechts één persoon, daar hoef je niet door bij de pakken neer te zitten!
Als je dan bijvoorbeeld op Down The Rabbit Hole staat en de tent helemaal vol staat PLUS vervolgens een geweldig goede recensie krijgt is de rest bijzaak.

Spelen is jullie ding, wordt daardoor ook jullie bereik groter? Dus meer bezoekers bij shows maar ook respons op de sociale media?
Ja natuurlijk. Er is nog steeds een stijgende lijn en dus ook meer fans. Dat merken we wel. Maar dat is ook een must voor ons, we zijn namelijk geen radio band. We hebben de optredens op festivals nodig om mensen te overtuigen en uiteindelijk wellicht wel een plaat van ons te kopen! Toch komen we op steeds meer plekken terecht en gaan meer deuren voor ons open. Klagen mogen we niet nee!

Er is een mix qua sound bij jullie: lekker hard vegen maar ook heel subtiel en rustig. Hoe is dat zo ontstaan?
We zijn allemaal heel breed qua smaak. Zelfs filmmuziek komt in ons systeem voor. Maar het belangrijkste is dat die diversiteit ons niet mag belemmeren. Het is niet zo dat we zeggen; hey, we missen een rustig nummer dus we moeten er eentje maken! Nee, het komt gewoon zo in ons op. Dat komt ook omdat er niet maar 1 persoon in de band schrijft. Hoe we het nu doen voelt goed. Natuurlijk is het soms wat moeilijker op sommige momenten maar doordat we ook een live band zijn, kunnen we ons zelf blijven vernieuwen. Steeds nieuwe inspiratie opdoen en dan ontstaat een bepaalde track.
Kijk, we krijgen er zeer zeker een kick van als het publiek ook zo enthousiast reageert maar het is ook spannend. Het is een ambacht maar het tegelijkertijd ook werk. We willen steeds verder en verder en experimenteren ook zeer zeker. ‘Soon I’ll Be Home’ is het meest poppy nummer dat we ooit hebben gemaakt maar het werkt wel!

‘Lonely Nights’ is waarschijnlijk wel hét festivalnummer. Bewust op zoek naar gegaan?
Iedereen kijkt Merijn aan… Nee, eigenlijk niet. Dit is ontstaan in de auto. Het schoot ineens in mijn hoofd en begon met mijn voet te tikken. Het refrein zat al wel eens ergens erin bij een oude band maar nu was het wel 1 op 1 met mijn gedachte. Het klopte. Dus als je het zo bekijkt is het geen ‘moetje’.
Het is wel echt heel fijn om te merken dat men er vrolijk van wordt, energie van krijgt en eigenlijk ook meteen mee doet met het nummer. Het werkt goed!

Naast dat knallen kan het zogezegd ook klein en heel fragiel blijven. Maakt dat jullie sterker in zijn geheel?
Jazeker. Als we in zo’n setting spelen zoals bijvoorbeeld de Vierdaagse Feesten, in de Stevenskerk, spelen we ook nog met extra muzikanten samen. Dat zorgt er natuurlijk voor dat het nog mooier klinkt maar daarvoor moeten we wel echt repeteren. Arrangementen zijn dan nét wat anders en dat vergt extra aandacht. Plus dat je een andere focus hebt. Je krijgt er bijna een soort sprookjesachtig gevoel door. Die diversiteit van rock en klassieke klanken zorgt er wel voor dat we steeds moeten deliveren, het kan niet even makkelijk weg worden gespeeld en bijna elke fout hoor je. Of er ooit eens een akoestisch album komt? Wie weet wel!

Waar halen jullie je inspiratie eigenlijk uit en hoe wordt het een geheel? Mede vanwege die diversiteit.
Eigenlijk komt iedereen wel met zijn eigen inspiratie. We zijn zeer zeker allemaal heel verschillend maar dat maakt het alleen maar interessanter. De ene komt met riffs, de andere met een refrein of misschien wel met teksten. Na die inspiratie komt natuurlijk het uitwerken en je krijgt dan een groot pallet. We willen namelijk wel er altijd voor zorgen dat een album een verhaal heeft. Dus, dan komen de keuzes aan bod. Welke track heeft het sterkste verhaal of zorgt voor een spanningsboog. Zo wordt een album dus een geheel.

Last but not least. Nederland gaat lekker maar wat zijn jullie doelen?
Natuurlijk willen we graag meer in het buitenland spelen. Denk dan aan Duitsland en Frankrijk. Natuurlijk is het dan fijn dat we bij René zitten (Momentum Agency). Eerst dichtbij dus de aandacht op ons vestigen maar ook zou Spanje weer fijn zijn. Daar hebben we al eens gespeeld en dat beviel echt heel erg goed.
Een ander doel hebben we wel al behaald, grootser en meeslepender zijn. Maar een ander doel is ook nog zeker dat we kunnen leven van Navarone. Nu is het voornamelijk dan albums maken en dat is ook heel divers.
Wellicht komt er ooit nog eens een hit maar het gaat ons nu vooral om 1 ding: muziek maken en spelen. De basis ligt er en we blijven ook steeds zeer zeker groeien.

Interview Tim van Delft, De Staat

Na het optreden van De Staat op ParkCity Live had ik het genoegen om met Tim van Delft te spreken, de drummer. Nadat we eerst een beetje onderling het gezellig hadden, werd het tijd om een beetje serieus overal op in te gaan!
Het is ook wel bekend dat De Staat mijn absolute favoriete band is, dus het was wel speciaal!
Daarbij was het een van mijn eerste interviews, dus dat was ook wel spannend. Lees hieronder verder!!

Jullie hebben de laatste tijd best veel gespeeld, krijgen jullie steeds nieuwe ervaringen of wordt het toch een beetje routine?
“Nou, je merkt nu dat het festivalseizoen bezig is dat het allemaal veel intensiever is. Je zorgt ervoor dat je in dat tijdsbestek dat je hebt, veel speelt en het herkenbaar is voor het publiek. Bij een clubtour is dat toch anders, daar duren de shows sowieso langer. Maar daarnaast kun je gewoon soms even de tijd pakken om op adem te komen. Om ook niet steeds in hetzelfde patroon te vallen passen we wel ook vaak de setlist aan. Niet alleen voor ons maar ook mensen die ons vaker zien.”

Kun je een voorbeeld noemen van een nummer, waarvan je zegt “ik ben blij om dat weer te spelen”?
“Jazeker, zoals vandaag spelen we Wait For Evolution weer. Dat vind ik heerlijk. In die nummers kun je ook steeds improviseren, zodat het niet hetzelfde blijft. Daarmee houden we elkaar ook scherp.”

Het nummer Fantastic Journey Of The Underground Men, toch jullie doorbraak, speelden jullie niet, heeft dat dan een reden?
“Misschien wel, misschien niet. Het is een nummer met een kop en een staart. Hierin kan je dus niet zoveel veranderen of improviseren. Bij festivals is dat toch wel lekker om te doen. Maar het blijft een nummer dat wel altijd fijn is om te spelen.”

Hebben jullie nog doelen, zoals bijvoorbeeld meer bekendheid in het buitenland?
“Zoals je weet hebben we toch al redelijk veel gespeeld in het buitenland, maar het geeft natuurlijk wel altijd een kik. Als je ergens speelt, dan komen wel mensen. Of gewoon uit nieuwsgierigheid kijken of echt mensen die ons kennen qua muziek en naam. Dat geeft wel een speciaal gevoel. Maar bijvoorbeeld Duitsland is toch ook wel alternatiever, dat is wel anders dan hier in Nederland. Uiteindelijk gaat het ook om het plezier van het spelen en dat hebben we eigenlijk wel overal.”

Vorige week werden er in een bericht twee leuke nieuwtjes bekend gemaakt, eentje is het lanceren van een EP. Wat kunnen we hiervan verwachten?
“Ja tof he! Het zal veelal semi-akoestisch zijn. Op YouTube staan een paar voorbeelden die in Torre’s huis zijn opgenomen (Torre Florim is de frontman van De Staat red.). Gewoon lekker spelen, plezier erin. Het geeft ook een hele andere dimensie aan het spelen. Stiekem zal het ook wel gaan knallen.”
Komen op deze EP ook eventueel nieuwe nummers?
“Nee, daar ga ik niet van uit. Gewoon bestaande nummers die goed passen in deze stijl.”
Dat andere leuke nieuwtje is dat jullie op het einde van dit jaar gaan werken aan een nieuwe CD. Hebben jullie hier al ideeën over?
“We gaan in ieder geval heel veel zelf doen. Niet uitbesteden. Doen wat wij leuk vinden. Het zal misschien wel iets harder worden, lekker knallen! Of iets meer hiphop invloeden erin. Eigenlijk is heel veel nog mogelijk.”
Als je de mogelijkheid zou hebben om met iemand te kunnen samen werken hiervoor, wie zou je dan hiervoor willen vragen?
“De drummer van The Roots, Questlove. Daar zou ik ook gewoon alles van willen leren. Alles is zo ongelofelijk strak. Maar niet alleen de drummer is geweldig, ook de bassist. Owen Biddle is iemand waar ik wel eens een dagje mee zou willen optrekken. Super.”

Interview Luka van de Poel, Akula Rhythm Band.

Woensdag 17 mei was een belangrijke dag voor Luka van de Poel. Hij had samen met twee klasgenoten een evenement georganiseerd ten behoeve van hun afstuderen. Voorafgaand van deze memorabele avond sprak ik hem, rustig op een bootje op de grachten in Amsterdam. Zo krijgt iedereen meer een inkijk in zijn afstudeerproject, de oorsprong hiervan en wat we wellicht nog verder kunnen verwachten! Veel leesplezier.

Je studeert af, wat heb je precies gedaan?
Ik studeer drums aan het conservatorium van Amsterdam. Op deze afstudeeravond laat ik zien wat ik de afgelopen jaren heb geleerd op het Conservatorium. Met DeWolff spelen we natuurlijk al 10 jaar, dus dat zit wel gebakken. Maar met mijn nieuwe zijproject Akula Rhythm Band laat ik een heel ander stukje van mezelf zien, namelijk mijn liefde voor afrobeat. Ik ben mij hierin enorm gaan verdiepen. Het is ongelofelijk om te beseffen hoeveel muziek er gemaakt is op deze aarde en de zoektocht naar de gaafste en mooiste afrobeat songs is eindeloos!

Je organiseert nu samen met klasgenoten Eva (Wijnbergen) en Thijs (Elzinga) een afstudeerconcert in de Melkweg. Waren er meer mogelijkheden?
Het was al vrij snel duidelijk dat we een goed ‘team’ waren. De muziek op deze avond is heel divers, van dromerige synthpop (San Dollar), tot snoeiharde rechttoe rechtaan garagerock (Breaking Levees, Typical Tongues), DeWolff en Akula Rhythm Band passen daar perfect tussen. De rode draad van deze avond is goede muziek!
Het was overigens wel meer dan alleen een concert organiseren. Ook de gehele productie, het ‘uitbrengen’ van een plaat en natuurlijk het vormen van een band hoort erbij! Het is echt een totaalpakket. Je laat zien wat je in je mars hebt.

Hoe ben je dan specifiek tot die afrobeat gekomen?
Nou, eigenlijk is het begonnen in Music Machine (platenzaak in Sittard). Daar kocht ik de verzamelaar ‘Nigeria Special’ op vinyl. Alleen eigenlijk al vanwege de hoes! De muziek greep me meteen. Ik hoorde keiharde, rauwe funk met veel percussie, fuzzgitaren en orgeltjes. En dan die traditionele Afrikaanse vocalen. Magisch! Ik was meteen verkocht, en ben helemaal in de 70s West-Afrikaanse muziek gedoken.
Ik vind het ook hilarisch dat die Afrikaanse muzikanten James Brown probeerden te imiteren, vervolgens gingen ze dat aanvullen met traditionele Afrikaanse elementen. Zo ontstond er een nieuw genre, en vandaag de dag proberen we hun weer te imiteren. Een kopie van een kopie van een kopie, haha!
Hoelang dat geleden was? Ik denk zo’n 5 of 6 jaar geleden.

En dus door die afrobeat, is Akula Rhythm Band ontstaan. Vertel daar eens over!
Ja, ik wilde heel graag iets doen met die afrobeat, dat bleef mij trekken. Ik kon het natuurlijk niet helemaal kwijt in DeWolff, dus ben ik in mijn eentje allerlei demo’s gaan maken. Ik speelde alles zelf, drums, gitaar, bas, orgel en percussie. Ik geloof dat ik zo’n 10 demo’s heb gemaakt. Het afstuderen was overigens een goede stok achter de deur om die demo’s verder te ontwikkelen en een band te zoeken.
Dat laatste was eigenlijk nog best gemakkelijk. Ik belde wat vrienden en zodoende was Akula Rhythm Band ontstaan. Ik heb naast mij op het podium: Joep Bollinger op basgitaar (Faut Haut), Thijs Elzinga op gitaar (Breaking Levees), Niek Cival op gitaar (The Grand East) en Marnix Wilmink op percussie (45Acid Babies). Het vinden van een zanger was wel de meest moeilijke opgave. Uiteindelijk stuitte ik op Théo François, een jonge soulzanger uit Frankrijk.

Maar over Théo gesproken, hij is er vandaag niet?
Nee, helaas niet. Hij kon er vandaag niet bij zijn, wat heel erg jammer is. Gelukkig hebben we last-minute kunnen repeteren met een vervangende zanger, Mame Balla Diouf uit Senegal. Hij reageerde heel erg enthousiast op een Facebook oproep. In Senegal is hij een superster!
Een zanger vind ik erg belangrijk voor deze band, voor mij, voor de muziek. We hebben een frontman nodig die het publiek kan opzwepen. Een instrumentale afrobeat band is ook zo suf!

Wat verwacht je van vandaag?
Ik ben met vlagen erg gespannen, we worden namelijk beoordeeld door een commissie van leraren, waaronder René van Barneveld (Urban Dance Squad), Jack Pisters (hoofd van de opleiding), Nico Brandsen en Eric Hoeke (zoon van..). Op het einde van de avond krijgen we dan een cijfer. Nu ben ik wel even ontspannen, nu we zo relaxed hier op een bootje zitten. Die zenuwen waren er zeker gisteren, omdat ik toen nog in mijn maag zat met Théo die niet meer kon komen. Naast al die spanning verheug ik me ook erg! Zeker ook omdat ik dadelijk met DeWolff gewoon lekker kan knallen. Het is nu wachten tot het losbarst en dan spelen!

Heeft Akula een langer bestaansrecht of wordt het maar kort en krachtig?
Mijn broer Pablo heeft ook een zijproject gehad, Catawba River Fox. Dat heeft het nog best lang volgehouden. Dat is nu wel op een laag pitje maar hoe dat voor Akula gaat uitzien… Nog geen idee. Ik blijf hoe dan ook wel nummers maken, mijn ideeën uitwerken. Maar uiteindelijk hangt het allemaal af van de drukte met DeWolff. Maar als er ruimte is, dan zou ik heel erg graag spelen met Akula! Uiteindelijk hangt alles wel af of ik de band steeds bij elkaar krijg… Iedereen is zo druk!

Je hebt nu een CD’tje, wat hoort bij je afstuderen, maar komt er meer?
Jazeker! Er zal ook een album komen. Dat zal waarschijnlijk in het najaar zijn. Ik wil gewoon lekker alles in eigen hand houden. Het zal worden uitgebracht op Electrosaurus Records, het label dat we met DeWolff hebben opgezet. Alleen op vinyl dus! Ik wil er 8 nummers opzetten, maar welke precies… Afwachten!

Hieronder een aantal foto’s van Jonny Ladeur van de memorabele avond! [Jonny Ladeur]

 

 

.

Interview PEER

Eigenlijk staat deze band sinds vorig jaar op mijn radar: PEER. Ze deden destijds mee aan de Popronde en hadden wel iets. Jonge jochies die van wanten weten! In Sittard zijn ze nooit geweest maar andere steden hebben ze vast en zeker veroverd. Nu is het 2017 en ze maken een progressie waar je U tegen zegt. Ook CamielMusic heeft over dit viertal geschreven en nu ook gesproken! Afgelopen dinsdag (9 mei red.) sprak ik met drummer Renzo Rijn.
[Foto; Willem Rijn].

Laten we maar gewoon bij het begin beginnen: Hoe is PEER ontstaan?
In eerste instantie waren we met z’n drieën; onze huidige gitarist Jesper (de Jonge), ikzelf en destijds hadden we een zanger/bassist. Dat was allemaal ontstaan op school en we deden destijds mee aan een BUMA competitie. Die wonnen we maar toen stopte de zanger ook dus we moesten op zoek naar een nieuwe bezetting. Wanneer we begonnen? Sinds augustus 2014 spelen we dus met de huidige bezetting. Dus met Gijs (Teuwsen) en Bas (Boudens) samen.’

Tja, ik kan er niet omheen. De naam….
Dat is eigenlijk wel een grappig verhaal. We deden destijds mee aan een wedstrijd. Van BAX shop. Maar we hadden toen nog geen bandnaam. We vonden Beer wel geinig maar aangezien we echt veels te jong waren, rond de 13/14 jaar, was dat eigenlijk wel onmogelijk. Toen werd het PEER. Natuurlijk werden er veel grapjes gemaakt maar uiteindelijk heeft het ook wel iets serieus. Peergroup staat voor gelijke; qua status, belang of leeftijd. Dus dat past ook gewoonweg goed. Het is tevens een Nederlands en Engels woord en de twee strepen in ons logo verwijzen naar het ‘=’ teken. Plus het feit dat die grapjes misschien wel flauw zijn maar dat is maar goed ook; onze naam blijft daardoor wel hangen!’

Kunnen jullie al spreken van een geslaagd 2017?
Zeker weten van wel! We zijn 2017 begonnen met opnames en het uitbrengen van onze EP. Vervolgens ook veel nieuwe boekingen gekregen. We hebben met Racoon mogen spelen en er komen ook nog shows met BLØF aan. Plus dat we ook weer geselecteerd zijn voor de Popronde! Dus wat dat betreft gaat het heel lekker. Maar we doen ook erg ons best. We hebben een goed team om ons heen en daar zijn we als band ook enorm dankbaar voor!’

Dan gaan we maar met het eerste beginnen; hoe was jullie EP release?
Onze EP release was heel erg tof. We hadden deze in De Spot in onze hometown in Middelburg. Het was toch wel best spannend aangezien het een tijdje geleden was dat we in onze eigen provincie hadden gespeeld en misschien waren mensen wel PEER moe! Maar uiteindelijk was het echt behoorlijk druk en was de show heel vet! We hebben enorm veel goede reacties ontvangen en onder meer 3voo12 Zeeland en de PZC schreven  een lovende recensie erover. Achteraf ook nog best veel CD’s verkocht dus het was zeer zeker geslaagd. En een hele mooie start van de release tour natuurlijk!’

Jullie krijgen support van misschien wel de grootste Nederlandse bands. Hoe voelt dat?
‘Ja, dat is wel héél erg gaaf moet ik zeggen! We hebben wel die Zeeuwse connectie maar dan moet het nog maar gebeuren en dat dan bands zoals Racoon en BLØF je vragen om te spelen bij hun eigen optredens… Maar naast het optreden is alles eromheen ook wel leerzaam en interessant om te zien. De gehele productie. 3 vrachtwagens die alles komen brengen; van instrumenten naar licht en decor.
Of we ook contact hebben met ze? Ja, dat is allemaal heel ontspannen! Leuk contact, er is geen afstand omdat wij een kleiner bandje zijn. Het is een grote gezellige boel.’

Vorig jaar Popronde, nu weer. Was vorig jaar toeval of te vroeg?
‘Ik denk dat vorig jaar niet per se te vroeg was. Het doel was om voor ander publiek dan bij ons in Zeeland te spelen en wellicht ook wel in beeld te komen bij andere platforms zoals 3voor12.
Maar het is natuurlijk nu dit jaar wel anders. We hebben de EP net uitgebracht en een tour dus wellicht is het wel betere timing. En middels de EP en de Popronde proberen we een hoger doel na te streven en dat is onder andere het spelen op Eurosonic/Noorderslag. Het sluit wat dat betreft allemaal mooi op elkaar aan!’

Jullie zijn nog steeds enorm jong en toch al veel bereikt. Waar ligt jullie kracht?
‘Natuurlijk speelt het mee dat wij inderdaad jong zijn. Maar daarnaast hebben we gewoon een live show wat staat. We proberen ervoor te zorgen dat het voor het publiek een feest is ofwel wordt. Een unieke show voor hen. En het maakt ook niet uit of het nu een kroegje of een groot festival is, we willen iedereen mee trekken en zorgen dat het een avontuur wordt. Een test meestal is ons ‘meespring’ nummer en als men dan mee doet, dan weten we dat het goed zit.’

Hebben jullie nog doelen dit jaar of in de verdere toekomst?
‘Nou, zoals ik net al aangaf zouden we echt heel erg graag op Eurosonic/Noorderslag spelen. Dat is dan 2018. Maar verder zullen we nog een single van de EP gaan releasen. We zouden het heel erg tof vinden om 3FM Serious Talent te worden.
Met de Popronde zouden we het leuk vinden om op de wat grotere podia te spelen van de stad. De poppodiums. Dan leren veel mensen ons kennen en daar hopen we wel op. Plus het feit dat we ook hopen in een lijstje te komen zoals 3FM Serious Talent, OOR of Never Mind The Hype.’

De vraag die ik iedereen stel: Wat is jouw of jullie ULTIMATE Song?
‘Poeh. Ik denk dat ik dan voor de groep ga spreken. Dat zal het nummer ‘Songs For The Deaf’ zijn van Queens Of The Stone Age. Daar zijn we wel fan van. We zijn als PEER niet zo heavy als QOTSA maar we rocken ook en houden ook van een verrassing in nummers. Dat doen zij ook. Ze houden ervan om je op een verkeerd been te zetten en dat is wel een voorbeeld dus voor ons. Maar qua song is ie ook gewoonweg super goed. Daar gaan we echt goed op als we bijvoorbeeld in de bus zitten. Iedereen gaat dan los!’