Category Archives: Must Listen

No Man’s Valley – Eyeball

Wat een klasse!

De heren van No Man’s Valley hebben zichzelf een vliegende start bezorgd. Nadat ze afgelopen jaar eerst een Voordekunst actie hebben gestart om ervoor te zorgen dat het mogelijk was om een nieuw album te maken, hebben ze vervolgens zeer overtuigend meegedaan aan de Popronde. Op de plekken waar ze speelden hebben ze hoe dan ook een visitekaartje afgegeven. Maar ondertussen werd het uiteraard wel tijd voor een volgende teaser, voor iets om de liefhebbers/fans/nieuwsgierigen warm te maken aangezien het album er toch bijna aan zit te komen! Nou, bij deze dan!

‘Eyeball’ is het nummer waar de vijf heren mee komen. Het is overigens niet het eerste wapenfeit want ‘Lies’ is ook al uitgebracht. Anyway! Jasper Hesselink op zang, Christian Keijsers op gitaar en backings, Rob Perree op basgitaar, Ruud van den Munchhof op orgel/toetsen en Dinand Claessen op drums beginnen met een lekkere zware basis. Typisch No Man’s Valley. Je voelt de psychedelische klanken maar dat ook gecombineerd met een bluesy saus. Natuurlijk fantastische muzikale ondersteuning van de volledige band. Het is opzwepend, het is spannend, het is energiek. Dat met de altijd duidelijke en heldere maar zware stem van Jasper is het een geheel. Ieder onderdeel hoor je ook ontzettend goed: of het nou de gitaar, bas, drums of toetsen zijn… Niemand wordt vergeten!
Een fantastische opmaat naar 22 maart want dan zullen ze hun album ‘Outside The Dream’ uitbrengen welke uiteraard ook nog eens hier de revue zal passeren!

Maar nu: ‘Eyeball’!

Nick Murphy – Sanity

Remember him?

Tja, voor mij is het een no brainer maar denk dat velen nu eventjes denken: wie?? Het gaat dus om Nick Murphy. Eerst stond in plaats van die naam Chet Faker. Is die wellicht wel bekend? Hoop het van harte want ik was he-le-maal verslaafd aan die muziek van die man! Het album ‘Built On Glass’ heb ik grijs gedraaid en ken alles uit mijn hoofd. De tracks ‘Gold’, ‘1998’ en ‘Talk Is Cheap’ zijn denkelijk de bekendste. Maar het voornamelijk de mix van elektronica, soul en een bepaalde triphop wat het speciaal maakte. Maar genoeg daarover, hij heeft nu zijn echte naam als artiestennaam en dus ook een kleine kwinkslag qua sound.

‘Sanity’ is weer een nieuwe track. Ofja, weer. In 2017 bracht hij een EP uit onder de naam Nick Murphy fka Chet Faker en daarna werd het akelig stil. Toch niet tevreden? Te weinig respons? Gelukkig is het maart 2019 en is er meer te melden! Op 26 april komt zijn album ‘Run Fast Sleep Naked’ uit en daarop zal sowieso deze staan. ‘Sanity’ is een nummer met een andere sound dan we gewend zijn, meer poppy en heeft een herkenbaar piano geluid. Het heeft echter wel nog bepaalde ‘vroegere’ Chet Faker invloeden want er zit wel iets dansbaars & soul in. Je merkt dat hier meer experimentele gedachte achter zit. Dus met andere woorden: het is anders maar toch met een bepaalde herkenbare sound.

The Black Keys – Lo/Hi

Wow yeah!

En opeens zijn ze er weer. Ik had deze week nog eens ergens gelezen, The Black Keys, waar zijn ze of wanneer gaat er nog wat gebeuren? Nou, sneller dan gedacht dus en onverwacht denk ik! Ik hoop dat ik beide heren niet per se hoef te introduceren maar denk even aan ‘Lonely Boy’ en ‘Gold On The Ceiling’ en je weet genoeg. Dan Auerbach en Patrick Carney staan eigenlijk wel altijd garant voor heerlijke bluesrock maar weten ze dat nu ook na zo’n 5 jaar nog te brengen? Of is het door die lange pauze helemaal veranderd? Even checken!

De track heeft de titel ‘Lo/Hi’ gekregen en eerlijk is eerlijk… Vanaf het eerste moment is het alleen maar HI. Het voelt vertrouwd aan, het is lekker qua sound, het is rock, het is blues: het zijn The Black Keys! Een goede start met een heerlijke riff en een ‘wooooow’. Dan gaat Dan door met zijn herkenbare stem op een lekker ritme. Als we dan bij het refrein komen zit er nog meer in het vat want er is een heerlijke samenzang door wat achtergrondzangeressen. Het past precies in deze track en muzikale omlijsting. Dus om even duidelijkheid te creëren: het is een fantastische comeback van deze band uit Ohio! Wat we verder nog kunnen verwachten is nog even de vraag maar het is wel een feit dat de heren hierdoor wel weer flink wat aandacht zullen krijgen plus dat veel mensen nu wel hoge verwachtingen zullen hebben voor het volgende….

Let’s Go!

Dossier Dutchies Februari 2019

Net als in de herfst is ook het voorjaar het moment van bezinning voor muzikanten. Zelf keek ik wel even op dat toetsenist Joris van The Grand East per direct is gestopt. Ook was er deze maand de wederopstanding van Krezip. Hallo Pinkpop, maar vooral ook slechts 3! keer Ziggodome. De ambassadeurs van de vrijheid zijn bekend gemaakt, maar zelf ben ik vooral blij met een plek voor The Cool Quest op het hoofdpodium in hun thuisstad Zwolle. Tot en met morgen kan je je nog inschrijven voor de Popronde 2019, dit jaar mag ik me gelukkig wéér lid van de selectiecommissie noemen. En deze maand begon ik met een nieuwe uitdaging om op zondagavond een uurtje te vullen met de Nieuwste uit Nederland op IndieXL.

Made In China.
Het was bijna 3 jaar geleden dat Diede op eigen titel een show gegeven had. En daarom stond ik op een doordeweekse dinsdagavond in de Melkweg voor de première van ‘Made in China’. Niet zozeer een EP presentatie maar een show die tot stand gekomen is via het gezamenlijke productiehuis van Paradiso en Melkweg. Zij steunen creative makers bij het maken van speciale projecten voor het popcircuit, festivals of bijzondere locaties. Naast Diede zitten bijvoorbeeld Tessa Rose Jackson, Catharina Aimée Dahms (vmlg Skip & Die) en Ella van der Woude (Houses/Amber Arcades) bij dit collectief. “Ik breng mezelf steeds in posities waar ik zelf doodsbang voor ben”, begon Diede haar voorstelling. Het is belangrijk om jezelf steeds tot nieuwe dingen te pushen, het verplicht je tot creativiteit. Dat wil dan natuurlijk niet zeggen dat dat gemakkelijk is. Het verhaal van Made In China begint in het elitaire skidorp Gstaad in Zwitserland waar Diede een periode avond aan avond optreedt in het hotel van Formule 1 baas Bernie Ecclestone, voor de rijken der aarde. Zelf houdt ze ook wel van een beetje glitter, maar die pracht en praal gelooft ze niet en dat schrijft van zich af voor deze voorstelling met bijbehorende EP. Na het eerste bombast bij de start van de show laat ze zich vervolgens van een hele kwetsbare kant zien. Ze pakt terug naar The Lighthouse (2015) en vertelt over een moeilijke periode. Als je in de mist op een kruising staat, hoe kan je dan de juiste richting kiezen? Een stapje terug is dan misschien wel de beste keuze. Hoewel ik niet alle liedjes woordelijk mee kon zingen, herkende ik wel enkele songs van een paar jaar geleden, maar wat lekker om vooral nieuwe songs van haar te horen. En zoals we Diede kennen werden deze met haar selfmade-style en mooie visuals netjes ingepakt. Om een idee te krijgen is onlangs de eerste single Fooling uitgekomen. Die EP zelf heb ik overigens nog even gemist, ze zal ze toch niet in Azië hebben laten drukken?

Gunyama.
Het was begin deze maand, ergens laat op de avond, dat ik een persoonlijke Facebook uitnodiging kreeg om bij een show in het Utrechtse Café Hofman te komen kijken. Ik was al geïnteresseerd  in het evenement, maar om eerlijk te zijn eigenlijk voor de andere naam op de line-up. Gek genoeg had ik nog helemaal geen gezichten herkend op de bandfoto, maar toen ik door die uitnodiging een link met de broertjes Trouborst kon maken herkende ik ze natuurlijk wel. De broertjes Gerard en Ruben die in een grijs verleden hun EP verpakt in een oude krant in mijn radioprogramma kwamen presenteren. Laten we zeggen dat er inmiddels voldoende water door de Gouwe gestroomd is. De band waar ze nu weer samen in spelen heet Gunyama. Natuurlijk heb ik dat vooraf even gegoogeld, maar daar  kwam ik voorlopig niet verder dan een modern zwemparadijs in Sydney, Australië. Dus ging ik blanco op pad en dan maar afwachten. Noem me bevooroordeeld maar wat had ik daar géén spijt dat ik gegaan ben. Daar stond geen beginnend bandje op het podium. Een interessante set van ruim 3 kwartier met eigen werk. Soms hoorde ik dat kenmerkende indie gitaartje, maar halverwege de set hoorde ik ook wat gekke maatwisselingen en ritmes. Eindelijk eens een band die gewoon triolen en 6/8ste durft te gebruiken. En al die electronica die tegenwoordig het podium opgesjouwd wordt, had hier en daar zelfs nog wat nadrukkelijker aanwezig mogen zijn, maargoed alles valt of staat natuurlijk met een goede podiumpresence. Remy Splinter is de juiste gastheer om het verhaal goed over te brengen. Compliment voor je zang Remy! Zoals gezegd er is nog niet zoveel te vinden over de band buiten het eigen Facebook account. Sinds eergisteren staat deze toffe live-registratie van die show op YouTube. In juni spelen ze weer in Utrecht op festival Voor/Aan. Dat is misschien wel het beste advies. 

StaDaarNietZo.
Vorig jaar was de band Fokko van Fokko (Mellema) geselecteerd voor de Popronde. Ze speelde er ‘maar’ vier en nagenoeg allemaal in één weekend. Omdat ik ze toen gemist heb, was ik erg blij met de albumreleaseshow op 2 februari in de agenda. Ik nam zijn advies ter harte, sta daar niet zo…, en dus crosste ik naar Kampen. ’t Ukien is een logische keus want het is de bakermat van de band. Bij binnenkomst draaide “Dagen van Oktober” van generatiegenoot Nou En, en toen moest het eigenlijke feestje nog beginnen. Fokko bezit de kunst om met jeugdige pretogen naar de wereld te kijken en die verbazing zeer creatief in zijn liedjes te verwerken. Natuurlijk gaat het dan veel over meisjes. Er staan twee meisjesnamen op het album. Wendy gaat over zijn allereerste liefde, op de basisschool. Dat was dus in Kampen. Daarom hoopte hij stiekem dat ze er zou zijn. “Maar ze wil blijkbaar nog steeds niks van me weten”. Geen paniek want hij is tegenwoordig een trotse Papa. Hoewel hij in ‘Ahoe’ als twintiger dacht dat het leven na je dertigste wel een zo’n beetje zal ophouden. Want tja, vanaf die leeftijd ontkom je niet meer aan de sportschool toch? Ik ging óók stuk van binnen, maar dan vooral van het lachen. Wat een top tekst! Het was niet alleen maar stuiteren hoor die avond. De serieuze noot komt met Blauwe Bus. Het vervoermiddel stond centraal in de carrière van The Jeremy’s, Fokko’s vorige band. Het ding was van drummer Ronnie Popkema, hij mocht maar 41 jaar oud worden. Het was bijzonder te zien dat zijn overlijden nog steeds zoveel indruk op Fokko maakt. Na nog wat akoestische versies in het midden van de zaal, die ik herkende als WantWant klassiekers, had Aafke zich op het podium geïnstalleerd. Zo fijn om hitsingle Goeroe live gehoord te hebben, want met haar toch al overlopende agenda mogen we niet verwachten dat zij bij ieder optreden voor dat ene liedje naar alle uithoeken van het land gaat rijden. Want het kan toch niet zo zijn dat Fokko dit jaar slechts één weekend uitkiest om een paar shows te spelen?

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Iedere maand ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van Februari 2019:
v Ghost of You – #MyNature (Indrukwekkend hoeveel publiciteit ze met deze debuutsingle weten te genereren. Het is dan ook een heel goed liedje)
v Love Apparatus – #TheMudd (Nog een debuutsingle, vanaf de eerste keer draaien zit deze track onder mijn huid. Indrukwekkend)
v Perfect Design – #Navarone (Wie had dat gedacht, finalist bij The Voice. Ik zing deze nu al woordelijk mee, wél met de ramen dicht hoor)
v Concrete Corner – #CarPets (Een Rivella, een beetje vreemd … net zo vervreemdend als het verhaal van zombies op een Engels busstation)
v Hard As Nails – #MILO (Die meerstemmige zang vind ik zóó verslavend)

Rolling Blackouts Coastal Fever – In The Capital

Verslavend!

Ja, dit is wel heel erg fijn! Nieuwe muziek van Rolling Blackouts Coastal Fever. Deze band uit Australië, Melbourne om precies te zijn, hebben afgelopen jaar een album gedropt wat echt onwijs goed heeft gescoord en ze gaan ‘gewoon’ op dezelfde voet verder. Alleen dan véél meer bekendheid en ervaring! ‘Hope Downs’ was eentje die bij mij echt heel regelmatig op stond. Fran Keaney (zang/gitaar), Tom Russo (zang/gitaar), Joe White (zang/gitaar), Joe Russo (bassist) & Marcel Tussie (drums) zijn de heren waar het om gaat en ze maken enorm sterke indierock die weer heel erg Australisch te noemen valt. Dus denk een beetje aan surf invloeden maar ook een soort 80’s vibe.

‘In The Capital’ is het eerste wapenfeit na dat veelbelovende debuutalbum (ok, ze hadden al 2 EP’s uitgebracht!). Ze zorgen ervoor dat het weer een typische Rolling Blackouts C.F. track is hoor. Het is aanstekelijk, enorm vertrouwd en met een fantastische opbouw. Doordat ze dus met 3 gitaristen in de band zitten, durven ze ook hierin te experimenteren. Je hoort zoveel, het is soms maar een beetje afvragen hoe ze het voor elkaar krijgen! Zeker richting het einde laten ze nog meer energie horen. Het beloofd wat! Wat dan? Het brengt ons uiteindelijk weer blijde gezichten op aangezien de band op 26 april met een nieuwe EP zullen komen. Why not?

Wedden dat ie verslavend werkt?!