Category Archives: Must Listen

Do Nothing – Fits

Like A Rivella!

Eigenlijk weet ik niet meer precies hoe ik nu bij deze band terecht ben gekomen.. Maar of dat relevant is? Don’t know. Laten we maar lekker kennis maken met deze formatie. Do Nothing is de naam en de heren komen uit Nothingham. The hot new thing right now! Gelukkig kan ik jullie wat achtergrond informatie geven zoals gewend. Het is een viertal en bestaat uit frontman Chris Bailey, gitarist Kasper Sandstrøm, drummer Andy Harrison & bassist Charlie Howarth. Verwacht qua stijl muziek toch wel een mix van postpunk en new wave maar dan absoluut in een eigen sausje. Ze krijgen namelijk al best een eigen naam. Overigens komen ze op 10 april met hun debuut EP: ‘Zero Dollar Bill’.

Hun afgelopen hit was ook best wel een titel waarvan je dacht: wow? ‘Lebron James’ noemden ze deze namelijk! Maar de opvolger ‘Fits’ is wel eentje van hoger niveau en waar nét wat meer power in zit. Drums knallen en hebben lekker hoog tempo, Kasper zorgt voor een heerlijke flow op gitaar en de basloop blijft doordenderen. Maar dan mag je Chris natuurlijk ook niet vergeten. Hij geeft de gehele track echt vol 100% gas en dat is absoluut te waarderen en daardoor blijf je ook luisteren. Een dikke drie minuten kun je hiervan genieten en dan is het ook gewoonweg helemaal klaar. Ook hier hebben we weer een naam om te onthouden. Al is het alleen maar om de opvolger weer te horen en benieuwd te zijn wat ze nu weer hebben gefabriceerd en hoezeer veranderd ten opzichte van de voorganger.

Even wat anders!

Dossier Dutchies Februari 2020

Aan het eind van deze maand is de gedoodverfde winnares van The Voice ook met de beker naar huis gegaan. Ook met een auto trouwens, terwijl de 17-jarige Sophia dus nog geen rijbewijs heeft. Vlak voor schrikkeldag is de legendarische Bob Fosko overleden. Toch nog onverwacht snel helaas. Robby Valentine heeft de release van zijn album The Alliance aangekondigd. In aanloop daarvan komen al zijn eerdere albums eindelijk op Spotify te staan. Ook van The Pilgrims gaat er een nieuw album uitkomen. Begin deze maand verscheen daarvan de hele fijne single ‘Happy’. Àslaug kondigde een documentaire over haar muziek aan bij de EP release op 18 maart en mag ik zowel bij een bandwedstrijd in Woerden, als weer bij de Popronde gaan jureren. Ook februari was weer een enerverende muzikale maand.

Hoortie Torii?
Vlak voor het laatste liedje brak Domenico Mangione maar liefst twee snaren van zijn gitaar. Het zou te makkelijk zijn om te roepen dat dat de soms wringende tonen in de muziek van Torii verklaart. Bij 3voor12 vertelde hij daarover: “Mijn gitaren zijn vaak op een ongewone manier gestemd, wat ik afkeek van bands als Sonic Youth en Radiohead. Ik vind het juist fijn als het net niet zuiver is, of net te hard of te lang”. Diezelfde vrijdag was het album ‘Return to Form’ uitgekomen bij Mink Records. Voor mij inmiddels een kwaliteitsstempel omdat ook Pitou en The Visuals, en voorheen Moontapes, daar muziek uitbrachten. Torii was een beetje van mijn radar verdwenen, terwijl ik ze in de begin jaren toch ook al gezien moet hebben, waarschijnlijk op Grasnapolsky. De hernieuwde kennismaking was de single ‘Heat Lightning’ waarvan me het versnellende stuk in het midden van het liedje, eigenlijk pas bij de liveshow écht is opgevallen. Ik heb nog steeds het idee dat het liedje ook bij een reclame is gebruikt, maar ik ben er nog niet achter welke dan? Als je zo door al de recensies van het nieuwe album snuffelt verbaast het me bijna dat het zo’n fris klinkend album is geworden. We kunnen op zijn zachtst gezegd wel constateren dat Domenico geen gemakkelijke jaren heeft gehad met ziekte en drama enzo. Het lijkt of muziek een beetje de enige constante factor voor hem geweest is. Voordeel was wel dat dat altijd letterlijk om de hoek was voor hem. Producer Tijmen van Wageningen is de broer van Bas(sist) van Di-rect. In de verloren uurtjes in Bas’ studio kon eigenlijk dit hele album in alle rust worden opgenomen. Het resultaat is ernaar, daar hoeven we nauwelijks reclame voor te maken.

Dakota vliegt uit.
Het stond toch echt op het Facebook event. Er zou deze maand in café Stathe in Utrecht een optreden zijn van Dakota. Dé Dakota waar ik zo’n fan van ben, die ik meerdere keren zag spelen waaronder een indrukwekkende show in de Statenzaal in Zwolle tijdens de Popronde een jaar of 3 geleden en een show op Noorderslag een paar maanden later. Vroeger zou het een no-risk disc heten. Het debuutalbum ‘Here’s The 101 On How To Dissappear’ kwam iets meer dan een jaar geleden uit en ik was daar gelijk flink van onder de indruk. Misschien door het onderliggende gevoel over de struggles van zangeres Lisa en wat haar gezondheid voor effect had op de rest van de band, maakte het misschien nog wel meer een bijzonder verhaal. Het optreden met de band was eigenlijk onmogelijk geworden en daarom zijn er na het uitkomen van het album dan ook geen optredens meer geweest. Zo herinner ik me uit die tijd ook een interview op 3FM waarbij zij moesten uitleggen waarom ze zonder zangeres waren gekomen. Heel knap hoe zij daarmee om zijn gegaan. Deze show was er wel weer een zangeres bij. Onder goedkeuring van Lisa staat Julia Korthouwer tegenwoordig vooraan op het podium. Ik zie daarin een link via het hoofdstedelijke conservatorium. Duidelijk zenuwachtig begon ze ruim na 10 uur aan waarschijnlijk een van haar eerste shows met deze band. Ik voelde me een wat minder grote fan dan ik dacht te zijn, want ik herkende in eerste instantie geen liedjes van het album. Na een paar songs zei Julia: “Tof dat jullie er zijn, wij zijn Loup/loop/loep!” Opeens viel het kwartje. Gelukkig is hun fijne sound redelijk gelijk gebleven, maar hier stond dus eigenlijk een compleet nieuwe band. Natuurlijk heeft Julia een hele andere achtergrond en zal daarom niet alle oude liedjes kunnen of willen zingen. Gelukkig heb ik mijn favorieten ‘Four Leaf Clover’ en ‘Icon’ wel gehoord. Ze stuurden me naar huis met het bericht dat we snel meer van ze gaan horen. Ik stuur ze graag een klavertje 4 voor een mooie toekomst.

Dutch Cave.
Het regende dat het goot die avond, maar ik was op weg naar ‘t Zonnehuis. Verstopt in een arbeiderswijk van begin jaren ’30 staat in Amsterdam Noord aan een sfeervol pleintje het rijksmonument wat sinds een tijdje door Paradiso wordt geadopteerd. Ik was op pad voor de albumpresentatie van de ‘Nederlandse Nick Cave’. Het zijn grote schoenen om te vullen, maar Martijn Smits (alias Benedict) heeft voor hetere vuren gestaan. Een heftige gebeurtenis uit zijn verleden geeft nu kleur aan dit debuutalbum. Door die kraak in zijn stem tijdens het welkomstpraatje, zegt wel dat het nog steeds veel met hem doet. Op zijn 17e was hij op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats. Hij werd neergestoken en het had weinig gescheeld of hij had het niet overleeft. In zijn huidige single ‘When We Were Young’ blikt hij daarop terug en wil hij het eigenlijk graag (liefst samen met de dader) achter zich laten. Zijn rondjes door het Vondelpark hebben dat trauma niet opgelost, wel heeft het de 10 tracks op zijn album opgeleverd. Althans de basis die hij daarna met zijn muzikale ‘partner in crime’ Mart Jeninga verder uit ging werken. Er zijn de nodige lange nachten en flessen wijn doorgegaan op die zolder van Mart. Hoewel dit een openbaar optreden was, voelde de avond alsof ik werd opgenomen in een gezellige familieavond met een verdomd fijne band erbij. Vrienden werden bij naam genoemd, mooie herinneringen opgehaald, en de verhalen bij de liedjes verteld. Er was duidelijk met passie naar deze avond toegewerkt en hoewel de muziek er op het eerste gehoor zich misschien niet zo voor leent, werd het een heel gezellig feestje. Opener van het album ‘You’ve Lost Me Before’ gaat over die familie en vrienden die er altijd voor je zullen zijn, welke gekke bokkesprongen je ook maakt in je leven. Met deze hoge pieken en diepe dalen komt Benedict steeds een stapje dichter bij een Nick Cavisch’ leven.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van FEBRUARI 2020:
v Zubra – Yip Roc (Omdat ik in deze donkere dagen nà Kerst best wel wat extra energie kon gebruiken)
v Light Lies – Mary Confurius (Wat een indrukwekkende debuutsingle van deze Hoogeveense)
v The Stream – Opera Alaska (Het is Moss maar dan met iets meer elektronica, laat die lente maar komen hoor)
v Ergens In mijn Hoofd – Linde Schöne (Wat knap om je eigen sh!t om te zetten naar zo’n mooi breekbaar liedje)
v Caroline – Nambyar (Met Valerius leek hij de hele wereld aan te kunnen. Nu heeft zijn depressie officieel een naam)

Blood Red Shoes – Eye To Eye (Alt Version)

Masterpiece!

Nee, onder stoelen of banken steek ik het niet. Wat zou ik dit vet vinden in het Gruizenkerkje!!! Maar haha, dat is natuurlijk absoluut mogelijk. Maar waar dit duo normaliter het podium afbreekt, hebben ze stiekem een hele vette versie opgenomen van een bestaande track welke op het afgelopen album ‘Get Tragic’ stond. Tijdens het optreden van Blood Red Shoes op Pinkpop stond ik vooraan en kreeg ik de volle lawine van geluid heerlijk op mij af. Wat een power, klasse en vuigheid. Uiteraard toen de oude nummers werden gespeeld! Desondanks konden mij alle andere, nieuwere tracks, ook enorm bekoren evenals de nieuwe setting met twee extra muzikanten.

Maar, daar gaat het helemaal niet om!! Het gaat om deze track ‘Eye To Eye’ welke ze dus in uitgeklede versie hebben gespeeld! Laura-Mary Carter & Steven Ansell hebben dit tijdens een akoestische setting gespeeld en ze kregen zó ontzettend goede respons, dat ze het thuis nóg eens hebben gespeeld. Lekker ontspannen. Super vet om te horen en lezen dat ze nu voor het eerst in vijftien jaar zoiets als een akoestisch nummer spelen! Wellicht zien ze er nog een uitdaging in en willen ze misschien wel nog eens optreden. Ik weet wel een plekje… Maar dat is eigenlijk alleen maar dromen… Maar dat is altijd leuk toch?

Enjoy deze vette versie!

Typhoon – Ogen Dicht

Vertrouwd!

Tjonge, het bleef wel héél lang stil he?! Waarom was dat? Als je ZO’N succes hebt met warempel één album (‘Lobi Da Basi’ red.), dat ook daardoor drie jaar kunt volhouden.. Waar blijft dan die langverwachte opvolger? Ok, na ‘Zandloper’ bleef het ook lang stil maar niemand had dit verwacht. Het bleek namelijk een burnout te zijn. Dat kwam toch wel als een enorme verrassing! De meneer die de liefde deed uitschreeuwen en ook verspreidde. Glenn de Randamie, de echte naam van Typhoon, is nu wel echt terug. Die pauze wat hij heeft gehad en de problemen die ook erbij waren, zijn weg. De hernieuwde energie is er, die geweldige glimlach is er en dus een gloednieuwe track!

‘Ogen Dicht’ is de opmaat naar een album wat we kunnen gaan verwachten in juni van dit jaar. Ook al klinkt het vanaf de eerste seconde ontzettend herkenbaar, het is eigenlijk best wel eentje waar je behoorlijk naar moet luisteren. Krachtig, energiek en duidelijk. Oké, zijn teksten hadden altijd meer lading, maar het lijkt nu toch allemaal nét wat harder. Natuurlijk een eigen terugblik, reflectie. De steeds weer lekkere indringende baslijn die je hoort als het refrein komt, is eentje die wel door kan knallen in live shows. Dropdown en dan 3-2-1, gas geven! Je kan zeker niet zeggen dat dit een track is geworden om zomaar terug te keren in de muziekwereld, dit is een nummer met logischerwijs een verhaal. En als iemand zoiets kan vertellen is het Typhoon wel. Fantastisch om dit weer te horen en die urgentie te voelen.

Lobi!

Flying Horseman – Set Reset / Where Do You Live

Masterpiece(s)!

Stiekem vond ik het wachten wel lang genoeg duren… Het was namelijk zo’n twee jaar geleden dat Flying Horseman hun album ‘Rooms / Ruins’ uitbracht. Vervolgens kwam er natuurlijk een tour maar ook andere projecten van de frontman en muzikale alleskunner Bert Dockx. Een solo project maar daarnaast ook weer een uitstapje naar experimentele jazz waar het de naam Ottla kreeg. Tevens is de band een strijder kwijtgeraakt helaas. Milan Warmoeskerken, gitarist, is na het uitbrengen van het afgelopen album gestopt. Blijven Bert, de zusjes Maieu (Loesje en Martha), Matthias Cré & Alfredo Bravo over. En dan nu dus nieuwe muziek. Maar is daar ook iets anders mee? Let’s find out!

Op 17 april zal Flying Horseman overigens een nieuw album droppen. Dit album, het zesde pareltje ondertussen, heeft de titel ‘Mothership’ gekregen. Op dit album heeft Jasper Maekelberg van Faces On TV gezorgd voor het producen. Uiteraard is en blijft het een eigen geluid wat het vijftal laat horen. Twee nummers in één keer! Normaliter schrijf ik over eentje maar ik kon niet kiezen. ‘Set Reset’ is de eerste en heeft vanaf het eerste moment iets energieks over zich heen wat we niet altijd horen van deze Belgische formatie. Toch blijft de sound onmiskenbaar goed. Dansbare elementen maar ook zeker iets van poppy en vuige rock invloeden. Hij blijft hangen. Hitpotentie? Stiekem wel. Dan ‘Where Do You Live’, eentje waar je wel meteen weet dat het Flying Horseman is. Je hoort de spanning erin, duurt relatief lang en is spannend. Steeds weer gelijke tonen, strakke ritmesectie, andere zanglijnen. En vergeet niet dat we Martha en Loesje nog hebben! De tracks zijn 100% anders maar hebben beiden iets unieks en tofs over zich. Nog eventjes wachten op dat album, waar in totaal 8 nummer staan. Kan nu niet meer wachten!

Enjoy!