Category Archives: Pick Of The Week

The Vices – Speeding Up to Last

En nu: door!

The Vices staat niet voor het eerst op CamielMusic, integendeel zelfs! Zoals wellicht bekend, of niet, The Vices was eerst Ten Years Today. Deze drie Groningers Floris van Luijtelaar, Mathijs Louwsma & Simon Bleeker hebben hun sound alleen veranderd. Van powerpop naar heerlijke rock met vleugjes surf erin. In februari hebben ze al een nummer gedropt, dat was het nummer ‘So It Goes’. Goede track maar uiteindelijk willen we natuurlijk meer horen. Overigens was er nog veel meer tof nieuws te melden. Komend najaar gaan deze gasten lekker touren tijdens de Popronde! Daar gaan ze zeer zeker weer nieuwe stappen zetten in hun carrière. Dus, muziek!

‘Speeding Up To Last’ begint soepel maar tegelijkertijd ook rauw. Je hoort meteen die surf invloeden zoals al eerder gezegd. Als Floris dan begint te zingen, kom je wel in een heerlijke flow terecht. Het heeft iets in zich qua rock, maar ook een heerlijke rauwe garage flow. Ondanks dat het nummer onder de 3 minuten is, knalt het heerlijk. Zeker vanaf ongeveer twee minuten, dan knalt het meer en krijg je flink wat energie. Maar waar gaat het eigenlijk over? Gelukkig heb ik daar al iets van te horen gekregen: Speeding Up To Last’ gaat over iedereen die iets wil betekenen in deze wereld. We werken ons een slag in de rondte om vervolgens alsnog ingehaald te worden. De spermarace hebben we allemaal al gewonnen, nu nemen we het op tegen de andere winnaars.

De week lekker starten!

The Glücks – Bought And Paid For

Wennen maar herkenbaar!

In 2016 kwam ik plots deze band tegen. Ergens in oktober, het gaat om het nummer ‘CuCuCuCool’. Dat viel alleen al op vanwege de titel maar toen ik op play drukte, was het ook vanaf de eerste seconde raak! Heerlijke onvervalste garage rock. Het is ook nog eens een band uit België, lekker dichtbij dus. Het zijn namelijk Tina Ghillebert en Alek Pigor: jep, ‘gewoon’ een dame en een heer. Ze weten van wanten, dat sowieso. Vervolgens onmiddellijk het album gekocht en dat was net zo’n schot in de roos. Desondanks ben ik ze even uit het oog verloren tot nú!

Ze hebben namelijk weer iets nieuws uitgebracht en eerlijk als ik ben, dan ben ik nieuwsgierig en wil ik erover schrijven (eerst luisteren uiteraard)! Het nummer ‘Bought And Paid For’ is wel een beetje anders dan de voorgangers wat we hebben gehoord. Wat natuurlijk niet veranderd is de samenstelling maar wel een klein beetje de sound. Het is en blijft heerlijke rock muziek maar dan zit er nu een lijkend geluid van psychedelica in. Het blijft gedurende het gehele nummer ook lekker spannend en uitdagend. Dat mag ook wel als een track dik vier minuten duurt! Nu is het wel even afwachten wat we nog meer kunnen kunnen verwachten van dit duo. Meer garage of meer uitstapjes? Ik sta overal voor open!

Let’s go!

Bongloard – Whoo Yeah

Hell Yeah!

Je hebt bands die out of the blue iets uitbrengen, bands die teasen maar ook bands die je best heel erg lang laten wachten. Dat laatste geldt voor Bongloard! Een gloednieuwe formatie bestaande uit drie gasten die wel weten hoe ze muziek moeten maken: Jannes van Kaam (FFOOSS),
Ties Bogers (Palmsy) en Jan van Asch (Speak Easy). Wat kun je verwachten? Heerlijke, energieke maar ook tegelijkertijd snoeiharde garage! Want dat hebben we soms wel weer eens nodig he?! Al vanaf februari werd er al vanalles aangekondigd, werd er zelfs al een paar gigs gespeeld maar die eerste track he.. Waar bleef die? Nou, HIER!

‘Whoo Yeah’ is dus het eerste wapenfeit van de band. Het is kort maar zoals al aangegeven: zo verdomde krachtig! Er is ook niet veel meer nodig dan een dikke 2,5 minuten. Met een nog redelijk lief riffje wordt er gestart maar wat voor een kracht daarna komt… Damn! Alles samen en herrie schoppen.
En dan het puntige wat Jannes ook op zang laat horen, gewoon energiek tot en met. Daarbij is de kreet Whoo Yeah natuurlijk heel catchy en slim. Niet overdreven aanwezig maar gewoon even krachtig uitroepen. Uiteraard doet het denken aan de wereldberoemde acts zoals Thee oh Sees en Ty Segall maar alles is uiteindelijk vanuit eigen kracht gespeeld. No nonsense garage, daar is iedereen gewoonweg soms aan toe. Of altijd.

Standje burenruzie? JEEEEEEEEEP!

Jo Goes Hunting – Drowned In The Crowd

BACK!

Ja hoor! In 2017 maakten we kennis met Jo Goes Hunting oftewel Jimmi Hueting. Ja, dat is nog steeds het broertje van Rocco van De Staat. Maar het is een feit dat Jimmi gewoon op zijn eigen beentjes kan staan en door dat album wat hij toen heeft gedropt (‘Come, Future’ red.) heel veel liefhebbers heeft gekregen. De muziek wat hij maakt is eigenlijk niet in een hokje te stoppen! Noem het indie, alternative, jazzy, experimenteel.. Het is gewoon Jo Goes Hunting! Als dat al in zo’n korte tijd over jouw muziek kan worden gezegd, weet je eigenlijk wel dat het goed zit. Maar het goede nieuws is er dus: een gloednieuwe track! Laten we ‘m maar eens gaan checken!

‘Drowned In The Crowd’ is de titel en het is naar het schijnt een fictief liefdesliedje. Met een intro op toetsen en wat elektronische elementen wordt gestart, Jimmi zingt mee en het heeft allerlei verschillende aparte insteken. Later komt er een versnelling en het verhaal wordt goed en duidelijk verteld. Overigens heeft hij alles zelf ingespeeld op de track (ok, op de saxofoon na). Naast het feit dat het nummer dus een fictief liefdesliedje is, is het ook een aanmoediging om trouw te blijven aan jezelf, niet te verdrinken in de massa, niet grijze muis te worden. Datgeen vind ik sterk en daar sta ik volledig achter. Doe je ding, wees daar trots op! Met deze sterke track ligt er in ieder geval een goede basis voor het album. Album? Ja hoor! Op 15 november zal hij deze uitbrengen en vervolgens ook een mini tour. Ik kijk er naar uit!

Fantastisch begin he?!

YVI – Let Down

Sterk!

Vorig jaar maakte ik kennis (op muzikaal vlak) met YVI. Dit kwam onder andere door de Popronde maar waarschijnlijk was die ‘kennismaking’ er uiteindelijk toch van gekomen. YVI is het project van Diederick Brandsma. Muziek wat hij maakt kun inschalen in het kadertje singer songwriter met een melancholische, pure & eigen sound. De meeste nummers gaan over onzekerheid, twijfel & verdriet. Zoals aangegeven, ik heb kennis met hem gemaakt door de Popronde. Solo of met band, het was een groot succes, in iedere stad waar hij speelde. Daardoor heeft hij ook afgelopen januari kunnen spelen op Eurosonic/Noorderslag! Nu zal hij aankomende donderdag zijn albumrelease hebben waarvan ‘Let Down’ een voorproefje is.

Zoals al aangegeven, Diederick maakt hele pure en melancholische muziek. Er zit iets meer achter dan dat het een simpel nummertje is. ‘Let Down’ dus. Met een pure rust wordt er begonnen. Lekker het gitaarspel en dan komt de warme stem van YVI binnen. De rust, de puurheid, de duidelijkheid: het klopt! Als dan de bekende viool erbij komt weet je dat je naar mooie muziek luistert. Je blijft ook gedurende de gehele track aandachtig luisteren. Dat is knap. Zeker ook omdat het een nummer is van dik 5.30 min! Wat tevens leuk is om te melden is, de clip was niet zomaar even geschoten! Naar het schijnt heeft YVI samen met Michaël Schotanus de clip tot een goed einde gebracht maar dat was niet zonder slag of stoot, de belichting was een hel! Daarvoor had hij weer andere hulp gekregen. Hoe dan ook, het is een prachtig geheel geworden dus het idee wat al schijnbaar eventjes lag, is weldegelijk gelukt!

Droom weg.