Category Archives: Recensies

Album recensie: Uncle Harry – Radio Roadtown

Ja hallo Limburg!

Even een introductie voor het geval we nog niet weten wie of wat Uncle Harry is. Uncle Harry is een trio bestaande uit gitarist en zanger Bram van der Schans, toetsenist Erik van Otterdijk en drummer Raf Senden. De heren komen uit Nederweert en werken toch al zo’n twee jaar om hun naamsbekendheid te vergroten. Nu is het dan ook tijd voor hun debuut album welke ze hebben kunnen maken middels crowdfunding. Onlangs hebben ze hun album gepresenteerd in de Bosuil te Weert.
Overigens hebben ze al eens op CamielMusic gestaan; vorig jaar openden ze ConincxPop!
Maar nu is het tijd om te luisteren naar dat album, naar ‘Radio Roadtown’.

De starter van dit album is ‘The Living End’. Een zwaar ronkende motor in combinatie met een hammond orgel starten de boel. Dat ‘zwaar’ is ook een terugkomend feit in de track. De gitaar is duidelijk aanwezig en qua zang wordt er sloom gezongen. Desondanks eentje die het album fijn opent. Het nummer ‘Back Around’ ademt een bepaalde stonerrock sound welke ik echt top vind. Wel in dezelfde lijn als de opener maar toch tikkeltje anders. Rauw, donker en richting het refrein en eind toch nog wat extra power erin gooien. Top!
De langste track van het album is ‘Across The Indian Temple Of Love’. Zeker een pareltje te noemen. Je merkt dat het muzikale aspect bij de drie gewoonweg klopt. Opbouw, samenwerking, rustig en aanzetten.. Het klopt! Zeker het middenstuk waar de muziek regeert is het genieten. Ik werd vrolijk van de titel ‘Strawberry Jam’ en het blijkt ook een goed nummer te zijn. Noem het psychedelische rock met wat jazz trekjes, misschien wel een beetje Jacco Gardner maar dan wel geheel anders qua zang.
Harde drums en fiks gitaarwerk inclusief een strakke zang. Dat is waar ‘Ride With The Devil’ mee begint. Het heeft misschien een toegankelijker geluid maar het blijft toch daadwerkelijk een psychedelische sound hebben met een sausje van stonerrock. Hier zit zoveel passie en snelheid in. De kans is klein dat je kan blijven stilstaan en waarschijnlijk was dat ook precies de bedoeling. Energie met een te gekke gitaarsolo. Dan is het tijd voor ‘Triple Threat’. Ik wilde het eigenlijk mijden maar je proeft zeer zeker hun invloeden en het meest blijft Birth of Joy aan mij trekken. De snelheid, het zware, het orgelwerk… Je mag blij zijn om die vergelijking te krijgen mijns inziens! Máár wat natuurlijk niet onopgemerkt mag blijven is dat deze track volledig instrumentaal is! En het is geen enkele seconde saai.
Donker begin met ‘Burn Me Down’ om vervolgens in een soort trip terecht te komen door het gitaarwerk en zang van Bram. Het wijkt weer af van eerdere nummers en daarom weer een verrassing om te beluisteren. Het einde zorgt er weer voor om eruit te komen want dat is weer knallen als vanouds! ‘Get On’ is wel een beetje een overeenkomende track als de eerste twee. Wat zwaar, loom maar toch wel weer goed want het refrein geeft wat extra’s. Het is niet afsluiten met een rustiger nummertje hoor. Tijdens ‘MCHL’ is het tempo echt ontzettend hoog en dat is te gek! Toch wordt er weer ook een rustige ‘break’ erin gegooid. De variatie is bijna niet te volgen maar uiteindelijk wel erg sterk.

Uncle Harry laat horen dat ze een trio zijn waar je wel heel erg veel van mag verwachten! Waarom? Het is muzikaal ijzersterk. Natuurlijk veel invloeden van andere bands maar dat mag! Dat moet ook wel. Alleen zo kom je uiteindelijk tot een meer eigen sound. Nu is het weer een kwestie van veel optreden en ervoor zorgen dat alle nummers nog meer een sound krijgen waar je niet omheen komt! ‘Radio Roadtown’ is een perfect begin. Niet alleen voor Limburg overigens… Laat Nederland en daarbuiten deze boys maar horen!
Let’s go!

Gorillaz ft. Rag‘n’Bone Man, Zebra Katz & RAY BLK – The Apprentice

Anders maar wel fijn!

Aan het einde van de week zal de nieuwe plaat van Gorillaz uitkomen. De, je kan het echt zeggen, unieke band ontstaan uit een idee van David Albarn en Jamie Hewlett is wereldwijd bekend. Het is in feite een fictieve band, het zijn namelijk 4 virtuele leden: 2-D, Noodle, Russel Hobbs en Murdoc Niccals.
Over de muziek hoef ik hopelijk maar weinig te vertellen. Nummers zoals ‘Clint Eastwood’, ‘Feel Good Inc’ en ‘Dirty Harry’ zijn hoe dan bekend. Daarbij is de sound eigenlijk altijd wel gelijk gebleven. Tot….

…. Tja, ik denk dat je nu wel kan zeggen dat de sound is veranderd. Om al meteen eerlijk te zijn, ik heb nog geen idee wat ik ervan vind. ‘Humanz’ is dus het nieuwe album en afgelopen weekend konden de echte superfans alle tracks beluisteren door een ‘Humanz House Party’. Ondertussen zijn al tracks zoals ‘Let Me Out’ & ‘Hallelujah Money’ uitgekomen. Maar nu kwam een bonustrack uit. Ja, echt…. Een bonustrack. Als je dan weet wie meedoet is het al bijna onbegrijpelijk dat het maar een bonustrack is.
‘The Apprentice’ is namelijk een samenwerking met niemand minder dan de hotste soulzanger van het moment; Rag’n’Bone Man en ook de rapper Zebra Katz en RAY BLK doen een moppie mee. De mix van de soul en hiphop is wel heel erg te gek maar ik blijf erbij dat er weinig van Gorillaz overblijft.

Maar wie ben ik? Luister er zelf naar en geef jullie oordeel!!!

Douglas Firs – Shine ‘em up Sadie

Verfrissend!

Weer eens een bekentenis… Ik had nog nooit gehoord van Douglas Firs en nu ik veel meer heb gelezen (en gehoord) vind ik dat toch wel jammer. Aan de andere kant natuurlijk wel te gek dat ik nu weer iets nieuws heb leren kennen wat ook verdomde goed is! Het gaat dus om Douglas Firs, een band uit België. Uit Gent om precies te zijn.

Een kwartet bestaande uit Gertjan Van Hellemont, de absolute frontman en oprichter. Daarnaast zijn broer Sem, Simon Casier (welbekend van Balthazar en ook zijn eigen project Zimmerman), Christophe Claeys (speelt ook bij Amatorski en Magnus) en Senne Guns (bekend van Admiral Freebee). Het is dus een groep waar genoeg ervaring in zit!
Eerdere singles die succes hebben gehad zijn ‘Pretty Legs and Things to Do’, ‘Caroline’ & ‘Don’t Buy The House’. Die laatste was voornamelijk in de zomer van 2015 een succes. Vervolgens nam Gertjan een retraite en trok voor 6 weken naar Canada en de USA. Ook om te toeren maar hij kwam terug met een lading energie en ideeën voor een nieuw album. Dat album gaat dus ook komen maar nu eerst een hele nieuwe track!

‘Shine ‘em Up Sadie’ is juist een nummer wat door die reis is ontstaan. Het is geïnspireerd door de familie Baldizzi en gaat over de struggles van Italiaanse immigranten in New York ten tijde van 1929. Misschien nu net zo actueel maar dan voor andere mensen!
Het is wel anders dan eerdere tracks. Als ik het kan vergelijken is dit sowieso veel meer uptempo, energieker en vrolijk. Goed dus!! Ik ben in 1 klap liefhebber geworden.

Mattanja Joy Bradley – Stand By Your Man

FIJN FIJN FIJN!

Het heeft even geduurd maar dan heb je ook wat! Mattanja Joy Bradley heeft nieuwe muziek eruit gegooid en dat is voor het eerst in ruim 4 jaar. Nadat ze in eerste instantie heeft meegedaan aan De Beste Singer Songwriter van Nederland ging het balletje rollen. Een debuutalbum werd uitgebracht getiteld ‘Wake Me Up’. Een album waar ik ook enorm vaak naar heb geluisterd. Tevens heb ik bij een concert van Rowwen Hèze, waar Matanja het voorprogramma speelde, een leuk en speels interview met haar gehad. Toen kwam ook ten sprake dat ze Nederland voor een jaar wilde verlaten om met een camper door Amerika te reizen ter inspiratie voor het nieuwe album. (zie hieronder de foto en klik hier voor het interview)

Dat was dat, we leven in het nu! Tijd voor die nieuwe muziek.
Het klinkt gewoonweg vertrouwd alsof ze nooit is weggeweest! Maar dat komt ook door de heerlijke stem van Mattanja. Je proeft wel degelijk wat invloeden van haar toch door Amerika. Het te gekke gitaargeluid onthou je meteen en valt ook donders goed op. Verder is de opbouw steeds naar het refrein erg fijn want het gaat van relatief rustig naar een heerlijke bluesrock klank. Muzikaal zit het top in orde en qua zang natuurlijk ook!

Stiekem kan ik nu al niet meer wachten op meer muziek… Om het hele album grijs te gaan draaien! Kom maar op Mattanja!

Ozark Henry – Where’s The Love

Meeslepend, blijvertje!

Ik hoorde ‘m ergens in de ochtend op StuBru en hij zat meteen in mijn hoofd. Deze nieuwe track van Ozark Henry.
Om eerlijk te zijn had ik nooit echt een connectie met zijn muziek. Maar nu ik deze track hoor is het wel even omgeslagen. Toch alles nog eens de kans geven.

Ozark Henry is geboren als Piet Goddaer. Al op zijn 6e kon hij noten lezen en werd muziek wel zijn favoriete bezigheid. Maar naast die muziek is ook gebleken dat hij hoogbegaafd is. Een duizendpoot. Dat blijkt eens te meer met zijn muziek. De verscheidenheid is immens. Hij heeft ondertussen al zo enorm veel albums uitgebracht en het verschil tussen de eerste en laatste is groot. Van avantgarde naar experimentele popmuziek naar mainstream op een Ozark Henry manier.
Maar wat altijd is gebleven is dat hij alles in eigen hand houdt: schrijven, componeren en produceren. De controle zorgt ervoor dat alles uiteindelijk zo precies op de plaat komt zoals hijzelf dat voor ogen heeft.

Nu is het tijd voor ‘Where’s The Love’. Op 31 maart heeft hij zijn album ‘Us’ uitgebracht en deze wordt gekenmerkt door een grotere aanwezigheid van elektronische geluiden. Dat is tevens te horen (en te zien in de clip hieronder) op deze track. Het is met recht een oorwurm. Geen twijfel mogelijk dat veel mensen deze fijn gaan vinden!