Category Archives: Recensies

Sam Renascent – Kobotama

Nieuw nieuw nieuw!

Ik ga er van uit dat helemaal niemand de naam Sam Renascent iets zegt… Dus laat ik hem maar eens even voorstellen. Het is een Belgische jongeman, 23 jaar en heeft Congolese roots. Ondertussen heeft hij ook al flink wat van de wereld gezien. Gestudeerd in Amerika aan Rutgers State University en ook aan het Amsterdamse Conservatorium. Ondertussen is Sam beland in London waar hij een master volgt op de universiteit.
Met zijn muzikale kwaliteiten is ook zeer zeker niets mis. Hij heeft meteen gewerkt met grote namen! Steve Osborne (oa. U2, Placebo & Elbow) en Pete Hutchings (oa. Adele, Goldfrapp & Kylie Minogue) hebben gezorgd voor de productie voor zijn eerste grote wapenfeit.

Qua sound is zijn eerste single ‘Kobotama’ heel lekker poppy maar ook heel erg uniek. Veel synths zitten erin, lekker veel elektronica en een refrein wat verdomde goed in je hoofd blijft hangen. De Afrikaanse roots hoor je er duidelijk in terug en eigenlijk verlang je nu al onmiddellijk terug naar de zomer of je leeft er heel erg naar toe. Je hoort de typische percussie, balafon en elektrische gitaar wat kenmerkend is voor soukous (Afrikaanse muziekgenre, Congo red,).
Niet voor niets is Sam al door velen een grote belofte genoemd en ik begrijp heel erg goed waarom.

Daarom ook te vinden én horen op CamielMusic!

Editors – Magazine

They Are Back.

Wat is het altijd fijn nieuws als een van mijn favoriete bands een nieuwe track uitbrengt! Het gaat uiteraard om Editors. Deze Britse band hoef ik (hopelijk) niet te introduceren. Mocht het wel nodig zijn, even snel: Frontman Tom Smith. Hits ‘Papillon’, ‘Smokers Outside The Hospital Doors’, ‘Racing Rats’. Groots, bombastisch, euforisch, uniek. Eigen sound. Deze nieuwe track ‘Magazine’ zal komen te staan op hun alweer 7e album welke op 9 maart uitkomt, de titel van dit album is ‘Violence’. Niet heel lang wachten dus!

Tom Smith zelf zegt zelf dat de balans tussen gitaar en synths nog nooit zo goed is geweest en zo klinkt het ook meteen op dit nieuwe nummer! Het begint nog redelijk spannend en rustig maar als dan het refrein erbij komt is het lekker gas geven. Uptempo, de ‘oeh oeh oeh’ blijft klinken en ook een extra uitbarsting mag er wezen! De continue afwisseling tussen de relatieve rust in de coupletten en het refrein is verdomde sterk en is typisch Editors. Kenmerkend en werkelijk nooit vervelend!
Je verwacht ook iets goeds bij de heren. Natuurlijk hebben ze soms wat veranderingen gehad waar bijvoorbeeld de synths meer en meer in beeld kwam (of eigenlijk in de oren terecht kwam), maar nu lijkt de rocksound toch iets meer terug te zijn. Laten we hopen dat dat zo blijft!

Wat natuurlijk extra tof is, is dat Editors zichzelf heeft bevestigd voor Pinkpop! Op de slotdag, vóór Bruno Mars. Mooi!!!

AVI ON FIRE – Avalanche

Lekkere sound!

AVI ON FIRE heeft iets fijns, iets goeds, iets speciaals. Het is poppy, het is losjes, het is vrolijk. Ik ken AVI ON FIRE van de Popronde. Destijds was het nummer ‘Pearl’ echt een voltreffer maar wisten we nog niet heel veel verder van zijn kwaliteiten. Dat die er zijn/waren bleek wel want het volgende nummer ‘So Far Away From Me’ was volgende. Anders maar wel nét zo goed en prettig. Het zijn oorwurmpjes heb ik destijds gezegd en dat is/blijft zo.

Nu hebben we hier zijn nieuwste wapenfeit: ‘Avalanche’. Bram Wesdorp, wie de frontman is van AVI ON FIRE, is artistiek en dat valt hier ook weer te horen. Slim, catchy en toch weer anders! Dit is in ieder geval een heerlijke opmaat naar zijn album. Het opzwepende ‘Tu tu tu tu du’ zorgt voor de extra vrolijkheid, de energie en sfeer. Verder is het gehele nummer gewoon vrolijk en fijn. Je hoort naarmate dat je het vaker beluisterd ook steeds weer nieuwe dingen en dat wilt Bram ook hebben. Niet te ‘slick’ maar wel dat het slim is.
De clip is overigens ook zeer zeker de moeite waard. Snap nu dat gezegd werd dat ‘een clipje opnemen pijnlijker was dan je denkt’. Maar je moet er iets voor over hebben 😉

Tijd voor lekkere muziek. AVI ON FIRE!

Jagd – Akward

JA! Gewoon JA!

Mijn grote favoriete Popronde band van afgelopen jaar, Jagd, heeft een nieuwe track de wereld ingeslingerd. Dus het is ook volkomen logisch dat deze dan op CamielMusic komt te staan!!
Pas geleden stond er een interview met frontvrouw Nanne van der Linden op de site, een Throwback naar de popronde. Daarin was ze openhartig en zijn er al genoeg plannen om door te stoten. Dit nummer stond al klaar en zal hen daarin sowieso gaan helpen.

‘Akward’ is wellicht een relatief rustige Jagd track. Voor hun begrippen. Niet helemaal maar toch anders. Natuurlijk zitten er de geweldige kenmerken in het nummer: de geniale riffs op de gitaar door Jos Neering, het sterke ritme van Timo Mes op drums en natuurlijk de pompende bas van Luuk Meijer.
De coupletten zijn dus wat rustiger, meer vertellend en het aanvoelen van de sfeer. Het refrein pompt wel wat energie erin. Maar na een dikke 3 minuten is het tijd voor rust. Het komt helemaal tot rust, Nanne houdt steeds hetzelfde regeltje aan en in de tussentijd voel en hoor je dat het ritme en het volume omhoog schiet. De laatste halve minuut is het gas geven, Nanne trekt haar scheur weer volledig open en is het eigenlijk hetgeen waar Jagd om bekend staat: gas geven, energiestoten geven en veel power eruit gooien. Dat met te gekke muzikale kwaliteiten en heel veel liefde voor het vak!
De clip is overigens opgenomen tijdens optredens gedurende de Popronde. Heerlijke sfeerimpressies. Het is hoe dan ook een band om in de gaten te houden en te checken. Live, meesterlijk. Super aardige mensen en mega enthousiast. Toppers!

Knallend het weekend in!

Album Recensie: Barosz – Barosz

Als je in de omschrijving van de band zet: ‘Oostenrijkse symfonische poprock met een vleugje Marokkaanse swagger op een bedje van Poolse indie’, dan heb je mijn aandacht. Oké, het duurde wat langer… Maar who cares? 😉
Na even alles te checken begrijp ik ‘m. De bandleden hebben die achtergrond dus vind deze leuk gevonden! Barosz bestaat uit Paul Janssen, Said Ait Abbou, Rob Hetterscheid, Servé Kowalski, Florian Kowalski. Nu mogen jullie de landen indelen!
Hun EP hebben ze vorig jaar al uitgebracht, hebben veel optredens gehad en ook in de voorronde gestaan van Nu of Nooit, toevalligerwijs op dezelfde dag als winnaar Walden. Nu wordt het maar gewoon tijd om die EP te beluisteren.

De opener ‘Always There’ begint zeer open, interessant en elektronisch. Vervolgens komt er een meer rock sound bij en zijn we los. Ik begrijp meteen dat symfonische, het is een beetje bombastisch en de toetsen blijf je de gehele tijd horen. Het doet me echt denken aan een beetje jaren ’80 muziek. Veel bombarie, veel power, veel uitstraling. Misschien nét iets te lang. Door naar ‘Rabbit Hole’. Hier valt het elektronische ietwat weg en is het voornamelijk de zanger die opvalt, misschien iets teveel ook. Veel uithalen en theatrale stukken. Dat hoeft niet want het is allemaal muzikaal zeer goed omlijst. Klein maakt ook groot! Track nummero 3 is ‘Lost Faces’, deze begint redelijk rustig en doet me denken aan een grootse brassband maar dan zonder blazers! Anyway…. Een meer vertellend verhaal en het refrein maakt het wel weer ietwat meer speciaal. Je merkt het verschil tussen beide en ook het meer uptempo gedeelte rond de 2 minuten is sterk. Een echt fijne rock track. Waar ik wel wat moeite mee heb is het nummer ‘Poison’. Ik ben echt niet van de negatieve klanken maar dit is echt zware kost en klinkt steeds hetzelfde. Nogmaals, muzikaal en zangtechnisch is het zeker niet slecht maar ik mis de verrassing. Zonde!
Maar dan hebben we wel ‘Couldn’t Believe It’. Een rustig intro op de basgitaar en langzaamaan komt de Barosz trein op gang. Veel meer bombast, veel meer power, veel meer energie. Uiteraard overeenkomsten met de andere tracks maar hier zit toch een andere soort diepgang in. Het is goed dat de heren vasthouden aan 1 stijl maar daar zit inderdaad genoeg variatie in. De afsluiter ‘Devil’s Break’ zorgt ook voor veel meer energie en laat een andere kant horen. Ook de langere ‘oooooehhhh’ is buiten verwachting prettig. Volbeat achtige taferelen maar dan iets minder hard. Dit is precies echt heel erg prettig en goed. Meteen zonde dat dit de kortste track is van de EP!

Het is een begin. Ieder begin is lastig. Barosz is een band wat kan gaan groeien, veel vlieguren moet gaan maken en zichzelf moet gaan ontwikkelen. Met deze EP hebben ze een goede basis gelegd en nu is het tijd om dieper op alles in te gaan. Misschien soms iets kortere tracks, iets meer variatie maar de sound in z’n algeheel is lekker. Hou die Oostenrijkse, Marokkaanse en Poolse invloeden erin 😉