Category Archives: Albums

Album Recensie: Barosz – Barosz

Als je in de omschrijving van de band zet: ‘Oostenrijkse symfonische poprock met een vleugje Marokkaanse swagger op een bedje van Poolse indie’, dan heb je mijn aandacht. Oké, het duurde wat langer… Maar who cares? 😉
Na even alles te checken begrijp ik ‘m. De bandleden hebben die achtergrond dus vind deze leuk gevonden! Barosz bestaat uit Paul Janssen, Said Ait Abbou, Rob Hetterscheid, Servé Kowalski, Florian Kowalski. Nu mogen jullie de landen indelen!
Hun EP hebben ze vorig jaar al uitgebracht, hebben veel optredens gehad en ook in de voorronde gestaan van Nu of Nooit, toevalligerwijs op dezelfde dag als winnaar Walden. Nu wordt het maar gewoon tijd om die EP te beluisteren.

De opener ‘Always There’ begint zeer open, interessant en elektronisch. Vervolgens komt er een meer rock sound bij en zijn we los. Ik begrijp meteen dat symfonische, het is een beetje bombastisch en de toetsen blijf je de gehele tijd horen. Het doet me echt denken aan een beetje jaren ’80 muziek. Veel bombarie, veel power, veel uitstraling. Misschien nét iets te lang. Door naar ‘Rabbit Hole’. Hier valt het elektronische ietwat weg en is het voornamelijk de zanger die opvalt, misschien iets teveel ook. Veel uithalen en theatrale stukken. Dat hoeft niet want het is allemaal muzikaal zeer goed omlijst. Klein maakt ook groot! Track nummero 3 is ‘Lost Faces’, deze begint redelijk rustig en doet me denken aan een grootse brassband maar dan zonder blazers! Anyway…. Een meer vertellend verhaal en het refrein maakt het wel weer ietwat meer speciaal. Je merkt het verschil tussen beide en ook het meer uptempo gedeelte rond de 2 minuten is sterk. Een echt fijne rock track. Waar ik wel wat moeite mee heb is het nummer ‘Poison’. Ik ben echt niet van de negatieve klanken maar dit is echt zware kost en klinkt steeds hetzelfde. Nogmaals, muzikaal en zangtechnisch is het zeker niet slecht maar ik mis de verrassing. Zonde!
Maar dan hebben we wel ‘Couldn’t Believe It’. Een rustig intro op de basgitaar en langzaamaan komt de Barosz trein op gang. Veel meer bombast, veel meer power, veel meer energie. Uiteraard overeenkomsten met de andere tracks maar hier zit toch een andere soort diepgang in. Het is goed dat de heren vasthouden aan 1 stijl maar daar zit inderdaad genoeg variatie in. De afsluiter ‘Devil’s Break’ zorgt ook voor veel meer energie en laat een andere kant horen. Ook de langere ‘oooooehhhh’ is buiten verwachting prettig. Volbeat achtige taferelen maar dan iets minder hard. Dit is precies echt heel erg prettig en goed. Meteen zonde dat dit de kortste track is van de EP!

Het is een begin. Ieder begin is lastig. Barosz is een band wat kan gaan groeien, veel vlieguren moet gaan maken en zichzelf moet gaan ontwikkelen. Met deze EP hebben ze een goede basis gelegd en nu is het tijd om dieper op alles in te gaan. Misschien soms iets kortere tracks, iets meer variatie maar de sound in z’n algeheel is lekker. Hou die Oostenrijkse, Marokkaanse en Poolse invloeden erin 😉

Album recensie: Vortex Surfer – Skypusher

Sommige dingen duren gewoonweg wat langer. Dat geldt niet alleen voor deze recensie maar ook voor het maken van het album van Vortex Surfer. In november van vorig jaar kreeg ik namelijk al een berichtje of ik hun album wilde beluisteren en eventueel wilde recenseren. Het is nu januari… Dat zegt genoeg!
Maar als het goed is, maakt het niet uit wanneer iets wordt uitgebracht. Wederom dubbelzinnig. Daarom nu dit fijne stukje tekst over dit trio uit Heerlen/Kerkrade. Een goede alternative noise rock band wat 10 jaar bestaat en nu ‘pas’ komt met een debuutalbum. Het ging de band erom dat ze een pure sound konden laten horen aan het publiek. Een soort live gevoel. Is dit gelukt?

Vortex Surfer is zoals gezegd een trio, ze bestaan uit de broers Marco en Loek Engelen en Bram Stollman. In december stonden ze in de finale van Nu of Nooit voor een plekje op Pinkpop. Dit hebben ze niet gewonnen maar die plaat blijft bestaan!
We starten met ‘Elephants’. Meteen een bombastische sound wat op me af komt. No nonsense en ik kom ook onmiddellijk in een goede flow. Lekkere riffs, goed ritme en de stem van Loek is goed te volgen en prettig om naar te luisteren. Het steeds aanstekelijke riffje van de gitaar in de tussenstukken is magistraal. Ik ben geboeid en snap ook he-le-maal dat deze track tijdens hun voorronde van Nu of Nooit uitgeroepen is als beste song.
Door naar ‘Choices’. Die intro doet me enorm denken aan Queens Of The Stone Age, not bad at all toch?! Het vlammende wat in het refrein zit en dan de afwisseling in de reguliere coupletten zorgt ervoor dat het afwijkt en toch wel samenpast. Goede spanningsboog overigens richting het einde! De titeltrack ‘Skypusher’ begint bijna een beetje symfonisch. Het kabbelt wat voort en net op het moment wanneer ik denk.. Nee. Komt er even een opwelling die fijn is! Het duurt alleen wat kort. Ik hunker naar het vlammen, het gas geven, het aanstekelijke. Dat vlammen zit er gelukkig wel nog in! ‘Broken Trust’ is toch weer wat anders en dat is fijn. De stem van Loek lijkt nét even wat hoger nu en dat zorgt ervoor dat ook de sound van het geheel er heel goed uit komt. De bombast is er en de samenwerking van gitaar, bas en drums is optimaal!
Wat ook anders is, is ‘Assassination of Ann’. Het lijkt bijna een soort ballad, het is in ieder geval een verhaal. Na een dikke 2 minuten komt er veel energie los en lange uithalen. Een verdomd sterke track die niet alleen dus qua zang goed in elkaar steekt, ook is het muzikaal afwisselend en precies hoe deze alternative noise rock moet klinken!
De voorlaatste track is ‘Dragonflies’. Ook weer eentje welke varieert. Juist door de constante dreiging die blijft aanhouden weet je ook eigenlijk dat het ook daadwerkelijk nog gaat losbarsten. En dat doet het!! Solo’s, power, riffs. Laat gaan laat gaan! Bijna zonde dat er weer ‘rust’ in komt… Maar dan hebben we ook nog ‘Black Angels’. Dikke 8 minuten wat zal voorbij komen. Hun doel om puur over te komen, alsof het live zou zijn, is hier uiteraard helemaal goed te horen. Het voelt ook aan alsof je bij een concert bent. Er zit alles in! Dit is een must hear. Weinig woorden aan vuil maken in ieder geval!

Het is echt een album waar je van hoort dat er genoeg tijd en energie in is gestoken. Dat er voldoende ervaring in zit. Dat men precies wist wat men wilde maken. Ik heb het wel al eens eerder gezegd: het zou soms fijn zijn om een 2e stem te horen, om het soms nét wat machtiger te laten klinken.
Al met al moet je stellen dat deze band gewoon een klasse album eruit heeft gegooid. Zeker als je van deze sound houdt, dan is het wel iets waar je met plezier naar zult luisteren. Bombast, furie, goede riffs en power. Precies zoals Loek, Bram en Marco het voor ogen/oren hadden!

Album recensie: SpaceAgePoetry – Sputnik

Echt uniek.

Soms blijft iets liggen. Dat kan komen door meerdere factoren: geen tijd, geen zin of niet het juiste moment. Voor deze recensie gelden die 3 eigenlijk allemaal niet. Het is meer dat dit zo apart, uniek is, dat ik daar echt heel vaak en heel aandachtig naar heb moeten luisteren. Het gaat om SpaceAgePoetry, een duo bestaande uit Justin Samgar en Josh Dupree (Guy van Koolwijk). Als je kijkt naar het muzikale aspect kun je weinig anders ervan maken dat het duidelijke elektronische beats heeft, soms wat psychedelische invloeden maar ik denk dat dat ook komt door het tekstuele gedeelte. Dat is pure kunst, dichtkunst en dat dus verwoven in de muziek. Justin is daar verantwoordelijk voor en hij is ook wel het brein achter dit gehele project.
Die intrigerende teksten kunnen voortkomen uit het feit dat Justin opgegroeid is in een sekte maar daar toch redelijk snel is uitgekomen en dus de vrije wereld kon ontdekken.

Om maar meteen te zeggen: je komt zeker in een trip terecht als je deze EP met de titel ‘Sputnik’ luistert. Zoals ze zelf al aangeven: ‘deep & slow electronics met spoken word’. Klopt helemaal! Het begin van ‘Supernova’ is eerst een minuut volledig muzikaal waarna Justin Samgars stem erin komt. Luisteren, belangrijk! Door de beats ben je wellicht eerste afgeleid maar naarmate je het vaker luistert, of later in het nummer, snap je de wisselwerking tussen tekst en geluid. Ook het rustige gedeelte snap je meteen. Intens!
Dan krijg je het nummer ‘Zwarte Gaten’. Misschien nog wel intenser. Teksten van Justin gaan sneller voorbij, richting het ‘refrein’ komt er een zwaardere beat, je voelt ‘m en je bent nog alles aan het verwerken wanneer er weer door wordt gedenderd met alle woorden die om je oren vliegen! Dan komt de derde track; ‘Ons Juweeltje’. Lang, rustig maar wel best easy going. Duidelijke teksten, niet te snel maar wel vaak heel cryptisch. Je blijft bijna over iedere regel nadenken. Zonder dat je het doorhebt zijn de dikke 8 minuten voorbij.
Afsluiter is ‘Buitenaards Weesje’, eigenlijk een vreemde eend in het geheel! Kort…. Maar, dit is wel weer eentje waar de tekst wordt gebracht met een bepaalde power, sowieso snelheid…. Intens!

Het zit zo: SpaceAgePoetry is apart. Apart wilt zeer zeker niet zeggen: raar of slecht. Juist dit is tof maar niet voor iedereen weggelegd. Je moet A) de tijd hebben, B) weten wat je gaat horen, C) beetje houden van intrigerende teksten, D) dat in combinatie met elektronische klanken en E) of gewoon open staan voor nieuwe muziek. En laat die laatste misschien wel het belangrijkste zijn!
Het heeft iets. Is unieks. Een eigen karakter.

Album recensie: Jermain Bridgewater – Take Me To The Bridge

Feelgood.

Jermain Bridgewater heeft me volledig omver geblazen gedurende een show in Eindhoven tijdens de Popronde. Natuurlijk kende ik ‘m wel van wat nummers maar live is alles anders. Positief uiteraard. Wat een feest, wat een energie! Toen kwam ik er ook pas achter dat hij onlangs een EP had uitgebracht, daar moest ik dus hoe dan ook nog over schrijven! Even kennis maken met Jermain: wellicht bekend van Stropstrikkers maar nu een geheel nieuwe weg ingeslagen. Het is hiphop in combinatie met reggae, gnawa en soul. Zoals de titel van dit artikel luidt: feelgood. Het is moeilijk om tevens stil te blijven staan tijdens deze muziek.

De EP telt 8 nummers en begint met ‘The Bridge’. Zichzelf even voorstellen met ekkere elektronische geluiden op de achtergrond en we zijn los. Vrolijke sound en het is dansen geblazen. Deze track is duidelijk een kleine biografie en introductie wie Jermain is en waar hij vandaan komt. Door met ‘Streetlions’, hier proef je de reggae binnen een paar seconden al. Easy going. Vervolgens komt Jermain erbij: je voelt meteen de furie, de power in zijn lines. Het gaat over mensen die in een moeilijke positie zitten en daar niet meteen uit kunnen komen. Op de achtergrond zijn de wereldse invloeden te horen met oa een djembé en blazers. Sterk. ‘Stop That’, of niet. In ieder geval een track met heel veel snelheid en ook op zich wat dromerige klanken op de achtergrond. Mede door de percussie en elektronische vibes is het wederom eentje waar het moeilijk is om op stil te staan. Ook van de kinderstemmen die soms wat meezingen krijg je een glimlach van op je gezicht. Een rustige en andere start tijdens ‘Won’t Give In’. Wel even wennen maar je voelt wel de echtheid wat Jermain brengt, het verhaal. Vervolgens komt er iets meer beat in en de kracht wordt intenser. Dan horen we Jermain zelfs nog even zingen om de track nóg geloofwaardiger en meer puur te maken. Om ‘Hotep’ kom je niet heen, ook niet tijdens de shows. Hotep is een Egyptisch woord wat eigenlijk ‘at peace’ betekent; ‘liefde/vrede’. Een heerlijke beat, een heerlijke flow en je weet als je deze track voor het eerst hoort dat dit live hoe dan ook een feestje is/wordt/zal zijn. Energiek, vrolijk, klasse!
Duidelijke intro voor ‘Madeleine’: het meisje wat je nooit hebt kunnen krijgen. Goed te volgen, voor alle mannen herkenbaar en je krijgt er een dikke smile van op je gezicht. Ook het refrein is pure reclame voor het heupwiegen. Iedereen zal hieraan meedoen en vrolijk worden. Na een korte interlude is het tijd voor de afsluiter van de EP
, ‘Travelin’ Man’. Een duidelijk autobiografische track, heel puur en interessant. Ook wellicht een soort ode naar zijn zoektocht naar zijn sound en hoe het gaat in het leven. Easy going, laidback maar heel concreet. Jermain weet het allemaal heel goed over te brengen.

Time flies, dat is niet alleen met live muziek maar ook zeer zeker met deze EP. Alle nummers zijn afgelopen voordat je er erg in hebt. Zoals gezegd: live is het een werkelijk feest en een absolute aanrader om het mee te maken! Als je er geen genoeg van krijgt dan blijf gewoon het feestje in je gedachte houden en zet je de EP op. Missie geslaagd 😉

Album recensie: Heller – Deaf By Windows

Het is leuk om een enthousiast bericht te krijgen. En als het dan ook nog is van een band waar ik wel eens van heb gehoord maar eigenlijk nog nooit heb beschreven, is dat een extra uitdaging. Het gaat om Heller. Gewoon lekker Limburgs. Precies hoe het moet zijn; harder. Er is en blijft weinig bekend over dit vijftal, want dat weten we wel. Insiders weten natuurlijk wie het is maar we houden het fijn op de familie Heller.
Nadat ze eerst al eens een EP hebben uitgebracht is het dan nu daadwerkelijk tijd voor een full length album: ‘Deaf By Windows’. 12 tracks uitgebracht op een zeer gelimiteerd vinyl, 111 stuks. Tijd om alles te beluisteren.

Zoals de naam doet vermoeden is het ook vaak zo. Lekker harde klanken, goede noise rock, garage invloeden, lekker alternatief. Kwaliteit is er genoeg. Het begint donker met ‘Dirty White Shirt’ maar het tempo gaat snel omhoog. No nonsense, lekker gas geven en energiek. Je hoort heel veel maar het is niet teveel. De verwachtingen schieten behoorlijk omhoog zo, evenals mijn energielevel. Een goed ritmische start met ‘Dance Floor’ en vervolgens is het eigenlijk ook best dansbaar in het refrein. De coupletten zijn duidelijk, kort maar toegankelijk. Je tikt namelijk zonder dat je het in de gaten hebt meteen mee. Lekker dus! ‘Starman’ is ietwat rustiger en weer lekker donker, beetje alternatief ook wel.  Wat hier vooral opvalt zijn de steeds blijvend rockende gitaren. Je kan gewoon niet om die sound heen. Hypnotiserend bijna. Door naar ‘WYSIWYG’. Uiteraard een afkorting: What You See Is What You Get. Wat hier voornamelijk opvalt is de duidelijk noise kant; zwaar geluid in het middenstuk waar je absoluut niet omheen kan. Naderhand vliegt het tempo uiteraard weer omhoog. Misschien wel een van de betere tracks: ‘To The Bone’. Waarom? Toch anders maar ook weer herkenbaar. De drums zijn goed aanwezig, zang is lekker, gitaren denderen weer flink door met lekkere riffjes en uiteraard is het basloopje duidelijk daar. Ze laten horen dat het muzikaal echt wel dik in orde is. Waarschijnlijk live ook zo’n track die bijna eindeloos kan duren. Laat gaan laat gaan! Tijd voor ‘Wake Up (Krakau)’. Deze gaat bijna van hot naar her. Veel muzikale stukken, coupletten, harder werk en even een ontlading met solo. Het einde is typisch: beetje sluimerend. Hadden we nog niet gehad! De laatste van kant A: ‘Now That You’re Gone’. Daarmee wordt ook gestart. Echt een typisch rocktrack die weer zo’n lekker rauw en donkere sound heeft. Deze moet je echt horen in zo’n donker hol waar de band bijna niet te zien is, alleen vage schimmen en dat er dan een heerlijke muur van geluid over je heen dendert. BOH!

Verder met kant B. ‘Never Be Tamed’ heeft een heerlijk lange intro die niet bepaald saai is. Ritmisch sterk om vervolgens wel weer gas te geven alsof er nog niks is gebeurd. Pas na zo’n 3 minuten komt er zang bij maar muzikaal blijft het ronken. Het einde is wel vrij abrupt en vind ik beetje vreemd. Ochja! We gaan eens naar ‘Geek’ luisteren. Weer hoog tempo en hier zit weer alles bij zoals al eerder gehoord: toffe coupletten, duidelijke muzikale klasse en een lekkere solo. Beetje fuzz in de gitaren, drums die starten en we zijn los met ‘Wait A Second’. Laten we er maar niet teveel omheen draaien; gewoon echt fucking lekker.
Wat weer verrassend is, is ‘Big Muff’. Schroeiend hoog tempo. Teksten van een oude opname tijdens een sportevenement gok ik en daaromheen het muzikale aspect waar het orgeltje écht de boventoon voert. Naderhand wordt de rust even gepakt en zijn het weer de gitaren die de baas zijn. Het sluimert zo lekker richting het einde om bijna meteen door te gaan met ‘Sacred Soul’. Absoluut de langste track van het geheel. Steeds weer opzwepende klanken, meeslepende gitaren, behoorlijke solo’s en bedwelmende zang is te horen. Je wordt echt meegenomen in het nummer, het is sterk. Maar vergis je niet! Het is hoe het ook moet ‘Heller’. Lekker noise rock, goede fuzz soms. Ze eindigen zeer zeker met een knaller!

Heller is Heller. Heel erg goed album en uiteraard behoorlijk wat geluid! De noise, de garage, de fuzz. Gewoon een steengoede rocksound waar je eigenlijk niet omheen kan. Zo zie je maar… Veel moois kan ontstaan als er maar met plezier wordt gespeeld en met een duidelijk plan. Het is geen moetje, het is liefhebben. Muziek geeft een gevoel en met Heller is dat hard maar goed. Check het dus!

Hieronder geen nummer wat op het album staat maar wel een goede track!