Category Archives: Albums

Album recensie: Wildebeast – Ignite

Variatie in muziek is altijd fijn en de ene keer is het iets vanuit de singer songwriter kant, iets meer funky of juist snoeiharde rock muziek! Dat laatste hoort voor de volle 100% bij Wildebeast. Dit vijftal komende uit Utrecht heeft een prettige laatste periode achter de rug. Geselecteerd worden voor de Popronde en ondertussen ook in het groepje Never Mind The Hype talenten zitten! Dan ook nog een debuut EP uitbrengen onder eigen beheer met de titel ‘Ignite’. Er zijn slechtere maanden lijkt mij…. Maar hoe klinkt die EP?

No mercy, het is meteen gas geven bij de opener ‘Bright Smiles’. Het begint wat afgezwakt maar dan komt er écht geluid bij. Goede dosis energie en flink wat geschreeuw. Ik moet meteen denken aan John Coffey, dus ook gelijkenissen met Tusky, band waar ze ook geregeld het podium mee hebben gedeeld. Geen half werk dus! Lekkere ritmes op drums, natuurlijk de aanwezige gitaren en het moordende tempo op bas. Wakker! Kan het tempo hoger? JA! ‘Boulders’ brengt flink wat energie mee en heeft een toffe en duidelijke opbouw richting het refrein. Van snel naar even wat rust en het einde is helemaal intens. Je voelt de spanning stijgen en flink wat uithalen plus vette riffs op gitaar. Stilstaan is géén optie.
‘After Us The Flood’ heeft wat meer rock ’n roll invloeden en maakt het allemaal wat melodieuzer. Wel natuurlijk met een meesterlijk gitaargeluid. De laatste minuut wordt even extra gas gegeven zonder dat het afbraak doet aan het eerste gedeelte, het past perfect samen. Lekker!
Waar een toffe opbouw in zit is ‘The Tide’. De coupletten zijn relatief rustig en je weet wel dat er meer en meer energie zal komen en ook zeker niet wordt teleurgesteld. Toch kabbelt het even teveel op en neer want ik raak even mijn aandacht kwijt. Tót de laatste paar seconden als er weer flink wat uithalen plaatsvinden. Het is goed maar ook wat vreemd…. Waarschijnlijk is het live wel iets wat klopt. Dan de laatste track alweer, ‘Causalities & Consequences’. De start met een flink uithaal en dan komt het muzikale aspect op gang. Het ritme richting het refrein is echt meesterlijk en bezwerend. Als dat is geweest komt er dan ook nog een hele vette solo op gitaar. Wat wil je als pure punkrock liefhebber nog meer? Juist ja… Meer!!

Wildebeast doet hun naam eer aan. Het is wild, het is beestachtig goed. Gewoon een lekker scheurende sound met uitstapjes naar nog meer punk of meer pure rock ’n roll. 1 ding is wel al duidelijk voor mij, live zal dit mega stuiterend zijn. Zonder dat ik de heren heb gezien. Dus dat zit zeker snor! Chapeau als je dit aflevert als debuut EP. Mag je trots op zijn!

Album recensie: David Benjamin – The Progress EP

De ster van David Benjamin is rijzende! Vanuit het tv-programma De Beste Singer Songwriter, 3 EP’s, Popronde en een grote hit met Lost Frequencies & Zonderling (‘Crazy’ red.) én een eigen clubtour is het dan ook weer tijd voor nóg een nieuwe EP. Heel toepasselijk met de titel ‘The Progress EP’. Want ja, hoe staat het er allemaal voor bij deze goedlachse meneer?

5 nummers sterk is deze EP. Het begint met ‘Untill The Morninglight’, een lekkere easy going track. Puur, heel erg fijn ritme en puur zoals we wel vaker gewend zijn van David. Heel lieflijk, heel duidelijk, heel herkenbaar waarschijnlijk voor velen! Ik wil dit wel lekker luisteren op een strand met een ijskoud biertje in mijn hand. Heerlijk! ‘Friendly Fire’ heeft al vanaf de eerste seconde een heerlijk tempo erop staan. Het couplet heeft een toffe opbouw en als je dan het refrein hoort is het gewoon echt raak. Een toptrack in de maak! Blijft zonder meer hangen en ook hier is het tekstueel weer voor velen toepasselijk. Tja, liefde is toch een uitdagend onderwerp!
Door naar ‘Daydreaming’, ook weer zo’n laidback, groovy vibe wat te horen is. Het geeft me een soort van John Mayer gevoel, en is dat erg? Nee! Totaal niet zelfs. Gewoon een lekker riffje op gitaar, goede flow en teksten over liefde. Het is gewoon top wat David Benjamin laat horen!
Ondanks dat de titel ‘Heartbreak’ is, is het eigenlijk een heel vrolijke track. Niet alleen in de zin van muzikaal aspect maar ook tekstueel moet het gezien worden als een positief iets. Een nieuw begin eigenlijk. Je krijgt er op een of andere manier ook veel energie van en dat terwijl ik er zelf niet aan moet denken dat het gebeurd! De laatste alweer, ‘New Mexico’. Dat is dan meer in de lijn van het uitmaken van een relatie maar dat gebeurt hier juist niet. Alles nog een kans geven terwijl je op het randje zit. Rustig, duidelijk en met muzikaal geweld van een fijne gitaarsolo. Het kabbelt even door en je vind de rust.

Het is absoluut weer een top plaatje wat David Benjamin heeft afgeleverd! Een mix van vrolijke en energieke nummers naar ook rustigere, intiemere tracks. Ook tekstueel is het sterk en je kunt er waarschijnlijk snel in vinden of iets bedenken. Het is dus écht niet voor niets dat deze man nu zulke stappen zet! Check zijn nieuwe EP hieronder!

Album recensie: St. Tropez – St. Tropez

Goddomme! Waarom nu pas een review? Omdat het me niet gelukt is om dit 2e album van St. Tropez eerder te checken, luisteren en beschrijven. Maar man oh man, het is weer een geweldige trip! Nadat de heren (fka Go Back To The Zoo) in 2016 hun debuutalbum uitbrachten als garage/punk formatie, hebben ze véél gespeeld en nu zijn ze hier met een opvolger. Wat een geniale mix van tracks: van super kort naar moeilijk lang maar ook van hard en meeslepend naar relatief rustig. Als je een half uurtje vrij hebt, dan is dit een regelrechte aanrader om te beluisteren!

Met een lekkere drumroffel start ‘Backfire’. Uiteraard vol gitaar en bas geluid en dan een goed donker geluid qua zang. Niet te snel, easy going maar wel genoeg volume! Het weerbericht wordt nog voorgelezen en halverwege wordt het lekker chaotisch en schiet het tempo omhoog. We zijn begonnen! ‘Down’ kan wellicht al bekend voor komen, deze track hebben de heren al eerder uitgebracht. Voelt meteen vertrouwd en zitten geweldige uithalen in, in het refrein. DOWN! Knaller en blijft goed hangen.
Het is een behoorlijke omslag als je ‘Grace’ hoort. Rustig begin en dat gaat zo door, na 1,5 minuut is het klaar! Even een ontspannen moment maar op een of andere manier past het wel bij de heren. Het is niet zo dat ‘Help’ veel langer duurt maar het klinkt wel lekker alternatief en harder: ‘Who’s Gonna Help Me?’.
In tegenstelling tot de afgelopen tracks is ‘How Do Like Me Now’ juist een van de langst durende. Een subtiel begin waar je lekker in de flow komt wordt doorgezet als Lars Kroon gaat zingen. Ook hier wordt weer gebruik gemaakt van een soort ingesproken bericht, het geeft wel wat extra’s. Extra dimensie. Ik denk dat dit live veel meer brengt dan op de plaat. Dan door naar ‘I Got The Job’, die is meteen op hoog tempo en de heren roepen om en om gewoon woorden wat wel een tof effect geeft. Lekkere chaos en precies St. Tropez! Het rockgehalte blijft in ieder geval goed aanwezig bij ‘Money’. Flink wat garage invloeden en halverwege even 2 seconden rust om weer vol aan de bak te gaan. Standje burenruzie.
De langst durende track is ‘Safe’. Dikke 7,5 minuten lang. Hier komt de muzikaliteit van Lars, Teun, Cas & Bram net iets meer naar voren. Meer knallen, vegen en wild doen dan echt heel veel structuur hebben. Wat moet dit live magistraal zijn en echt helemaal out of control! Machtig. Over machtig gesproken, ‘Sick Home’ is wel eentje die hoog op het lijstje der favorieten staat. Wat een geweld en wat een power. Alleen, hoezo vreemd… Het is het kortste nummer van de plaat!!! DAMN. Snel door met ‘Subscribe’. Wat donkerder en hier zijn weer de bas en gitaar verdomd goed aanwezig even het slagwerk van Bram. Op het eind ook nog een heerlijke solo van Teun Hieltjes en de cirkel is rond.
Time flies want ‘The Other’ staat klaar. Hier is Cas die meer zingt en het heeft een ontzettend lekker ritme plus opbouw naar het ruige refrein. Ik denk dat ik vol onbegrip sta als hier niemand los op zal gaan tijdens concerten! Goed gevonden deze en staat ook in de top van favorieten! De laatste al… ‘Wrong’ it is! Qua sound, qua genre maken ze er even wat anders van maar dit is wel echt heel tof gespeeld allemaal. Anders maar heerlijk. Voornamelijk het gitaarwerk waarmee wordt afgesloten is om je vingers bij af te likken en echt helemaal St. Tropez!

Het absoluut geen half werk wat deze Nijmegenaren/Amsterdammers hebben gemaakt. Flinke dosis garagerock en punk zonder concessies en precies hoe St. Tropez is en wilt zijn. Tijd voor live shows!!

Album recensie: Jellephant – Skeletons

Jellephant & The Phantoms is niet bepaald een nieuwe naam in de Nederlandse muziekscène. Toch is mag hij, Jelle Haagsma, iets meer in de spotlights gezet worden. Het is namelijk gewoon pure kwaliteit wat hij laat horen. Productief kun je hem overigens ook noemen. Hij heeft op eigen beheer, Brighter Records, al 6 albums en 4 EP’s uitgebracht. Dan moet dit album, ‘Skeletons’, er nog bij komen. Chapeau! Dan even naar de stijl, de sound, je kunt er meerdere stickertjes op plakken! Het geeft sowieso allemaal een jaren ’60/70 gevoel maar ook surf, pop en vleugjes psychedelica. Pak dat samen met een zeer vertrouwde en warme stem van Jelle en je hebt een compleet eigen sound wat heerlijk klinkt. Tijd om het meest recente pareltje te checken!

Het is uiteraard logisch om te beginnen met #1, ‘TV’. Een feel good sound maar dan allemaal omlijst met relatief wat zwaardere teksten. Je denkt echt in een heerlijke flow te zitten met een geweldige muzikale omlijsting maar het gaat dieper dan dat. Beetje garage-achtig maar in een lichtere variant. Wat een goede en sterke opener! Dan ‘Diddly Diddly’, die heeft in eerste instantie juist wat weg van pop/folk geluiden omlijst wel weer met die eerder genoemde surf sound. Lekkere ritme met de zang en tussendoor zorgt het gitaarwerk weer voor extra klasse. Kort maar bezwerend!!! ‘Fucker’ is een leuke intermezzo. Die is op zich heel erg luchtig en hoor ik daar een soort van banjo? Anyway. We gaan door naar de track ‘Sober’. Precies eentje hoe Jelle het zelf heeft verwoord. Toegankelijk maar rafelig, lichtvoetig maar duister. Je kruipt echt in deze track om alles helemaal te volgen. Sterk! ‘Ode To The Flashing Lights’ is het langst durende nummer. Wel heel anders ook als voorgaande nummers wat we hebben gehoord. Luchtig begin, easy going maar je blijft wel die dromerige/psychedelische sound horen. Spannend!
‘Bright! Bright! Bright!’ heeft een basloopje wat gedurende de gehele track lekker aanwezig blijft en daarop leeft. Ook is het hier weer ritmisch tip top in orde, het zachte zingen van Jelle geeft iets extra’s en is uiteraard het gitaarwerk heerlijk passend! De intro van ‘Skeletons Theme’ doet me een beetje denken aan Oasis. Ik weet niet of dat een goede match is maar na een paar seconden is die gedacht ook weer weg. Dit is net zo’n fijn intermezzo als ‘Fucker’. Slim!
Door naar ‘I Know Nothing’. Vanaf seconde is het een nummer waar je heerlijk op kunt mee tikken, op kunt bewegen en ook dansen. Niet dat het meteen het meest toegankelijke nummer is, maar wel anders ondanks dat die heerlijke flow altijd aanwezig blijft. Genieten! De laatste alweer, ‘I Look Up And Saw The Sky’ mag de genadeklap uitdelen. Hier hoor ik weer wat folk invloeden met psychedelica samen. Dat past goed en het blijft ook klinken als Jellephant! Het donkere omlijst met het pure en het vrolijkere geluid. Een einde waar je met plezier naar luistert en ook omvattend is voor het gehele album!

Na 9 nummers heb je heel erg veel gehoord en gevoeld. Die dromerige, intense en aanwezige sound met energieke en vrolijke invloeden worden gepakt met die donkere en soms zware teksten. Het is een album waar je wellicht een paar keer naar moet luisteren maar daar ga je geen spijt van kijken! Alles samen met de stem van Jelle is het compleet te noemen. Geen wonder ook dat er overigens 2 releaseshows zijn! Komende vrijdag (11 mei) in de Brigant te Arnhem en donderdag 17 mei in de Sugarfactory te Amsterdam. Chapeau!

EP recensie: Storksky – 1984

Daar hebben we nieuwe muziek van Storksky! Mooi zo. Het project van Michiel Claessen is en blijft levend. Nadat hij eigenlijk best wel overtuigend Nu of Nooit won in 2016 dus daardoor Pinkpop mocht openen en de Popronde keihard rockte, werd het eventjes stil… Ofja, best wel een poosje. Maar das war einmal. Een tourtje met Mantra door heel het land en dus nu een EP! Mooi zo. Eens luisteren naar de 3 tracks wat Michiel heeft uitgebracht.

Beginnen met de titeltrack: ‘1984’. Een opvallend rustig begin maar is het een soort van stilte voor de storm? Het ritme ligt in ieder geval wel hoog maar qua energie voel je dat die boog strakker komt te staan. Daarbij klinkt het allemaal heel erg catchy en meer samenzang dan we gewend zijn. Maar dan na een dikke 2 minuten wordt het allemaal knallender, energieker, harder. De drums zijn meer aanwezig en het gitaarwerk nog rauwer. Goede start hoor. Door naar ‘End Of Me’; het begin liegt er niet om. Wauw! Wat een furie spat er van af zeg. Het lijkt wel allemaal dat de gitaar iets meer op de voorgrond treedt ten opzicht van het eerdere werk. Niet erg hoor. De zang van Michiel is wat meer galmend en dat geeft ook hier wat meer rock gevoel. Ook al is het een korte track, het is binnen de 3 minuten, is het wel eentje die je energielevel leeg zuigt. Heftig maar vet!
Dan ‘Short Circuit Circus’ nog. Hier een toffe intro waar het ritme door beiden wordt geïnitieerd. Wie wint? Niemand want ze helpen elkaar te spelen naar een hoger niveau. Waar het intro dus energiek is en wordt doorgetrokken naar het couplet komt er een vet tussenstuk in waar het gitaarwerk wat smeriger wordt en even alleen de drums te horen zijn. Verder zweept Michiel alles steeds weer op door lange intense uithalen. Richting het einde lijkt de track te worden afgerond maar is het (zoals wel vaker) een instinker. 20 seconden later is het abrupt klaar. Mooi! (hoe het wordt bedacht he, niet dat het is afgelopen!).

Maar na deze 3 nummers is het voor mij al bekend dat er véél meer in het vat zit. In zijn optredens heeft hij juist nieuwe nummers laten horen die niet op deze EP staan! En geloof me.. Die waren óók sterk! Storksky staat niet stil en zal zeer zeker ons blijven verblijden met geweldige rock nummers met nog steeds alleen maar drums en gitaar. Dikke chapeau! Ga dat sowieso live zien wanneer je kunt. Heerlijk!