Category Archives: Albums

Album recensie: The Wanderer – Silence (part 1)

Afgelopen jaar heb ik kennis mogen maken met The Wanderer. Hetzij alleen telefonisch en via de muziek maar toch. The Wanderer is Nikos Frangiskatos. Hij deed mee aan de Popronde Nederland en vandaar de link. Hij maakt zeer mooie, meeslepende muziek. Mooie singer songwriter met een verhaal. Nadat hij klaar ervoor was, om een mooie carrière te starten en een album uit te brengen stopte hij. Hij ging op reis. Op zoek naar zichzelf maar ook zeer zeker naar de muzikale kern.
Ondertussen is hij dus helemaal terug en er klaar voor. Een mooie reis door Nederland tijdens de Popronde heeft hem ook natuurlijk weer energie gegeven en nu is dan daar zijn EP ‘Silence (part 1)’.

De EP begint met ‘Finally Home’. Mooi rustig beginnend met een gitaar, puur. Dan de stem van Nikos erbij en je gaat meteen recht zitten. Een verhaal wordt gebracht. Langzaamaan wordt het meeslepender en dit komt mede door de cello van Maaike Peterse en de toetsen van Victor Driest. Pak daarbij ook de mooie samenzang welke op het eind is… Heel fijn begin! Door met ‘Running’. Deze begint meer uptempo en ook zeker wat krachtiger. De cello en toetsen zijn meer aanwezig waardoor het misschien ook wel meer lading geeft. De gitaar van Yannick Okhuysen is ook nu meer te horen. Het geeft allemaal net wat meer cachet! Ik word meegenomen in het geheel.
‘Cut The Wire’ wordt gekenmerkt met een duidelijke gitaarklank en pure stem van Nikos. Ik vind deze track wel wat weg hebben van Ben Howard. Geen slecht vergelijkingsmateriaal lijkt me zo. Het is namelijk puur maar ook wel een beetje dromerig. Mede door nogmaals, die cello en toetsen. Dat doet echt veel! Mooie composities.
De afsluiter ‘Yellow Fields’ begint breekbaar. Alleen de toetsen zijn te horen om later aan te vullen met de zang. Ook hier wordt weer een mooi verhaal gebracht. Verder is in deze laatste track de cello nog beter te horen. Dat zorgt ervoor dat het nog meer puur wordt. Fijn, echt waar.

Nikos is misschien wel een kunstenaar. Hij zorgt ervoor dat de nummers heel goed te zijn te beluisteren maar wel met een heel mooie omlijsting. De muzikaliteit daarin is wat dat betreft uitmuntend te noemen. Ik word erin meegenomen en ook pas losgelaten als de muziek afgelopen is.
The Wanderer weet denk ik wel precies hoe hij alles uiteindelijk zou willen hebben. Met deze EP is dat in ieder geval weer een stap voorwaarts. Ik luister er graag naar! Op naar part 2.

Album recensie: verborgenBende – Allemaal Leuk en Aardig

Nog onbekende muziek is meestal het leukst om naar te luisteren. Gewoon je laten verrassen en afwachten wat er op je af komt. Zo was het ook het geval met verborgenBende uit Utrecht. Ik kon weer eens naar een gloedjenieuw album luisteren en had eigenlijk geen idee wat ik zou gaan horen. Het enige wat ik wist was dit: Een noest muzikaal collectief (soms 7 man, soms meer) dat te groot is voor kleinkunst maar te klein voor een Big band.
Dat maakte mij wel heel erg nieuwsgierig…. Luisteren naar het album dus!

Om maar heel simpel te beginnen met de openingstrack. ‘Alles Tegelijk’ begint heel klein, heel rustig. Een introductie van hunzelf met teksten waar je zeer zeker over moet nadenken. Zoals ze al zelf zeggen; kleinkunst. Een leuke kennismaking. ‘Rare Jager’ heeft ook weer de teksten waar je goed naar moet luisteren. Qua muzikaliteit vind ik in de tussenstukjes het lijken op Spinvis, aanstekelijk. Dan word ik verrast door de rap tussendoor, tof!
Heel iets anders is ‘Focus’! Veel energie, meer power en in mijn gedachten zie ik een zaal helemaal los gaan. Denk wel stiekem dat dit mijn favorietje is. Maar natuurlijk ook de rest nog beluisteren! ‘Steen en Been’ vind ik goed gevonden. Leuke woordspelingen en ook qua muzikaliteit zit het snor. Prettig! Waar veel funk in zit is het nummer ‘Half Werk’. Ook hier vind het het tekstueel top. Ik zit achter de laptop helemaal mee te swingen en het energielevel is master. Maar ‘Weeniewaddudis’ heeft waarschijnlijk wel de meeste groove van allemaal. Lekker energiek, wat ska invloeden. Ook bij deze track weet je weet je al dat iedereen mee gaat doen en niemand stil zal staan in de zaal als dit wordt gespeeld. De afsluiter ‘Donderslag’ begint heel mysterieus en heeft een melodie welke mij enorm bekend in de oren klinkt. Maar uiteindelijk staat het weer op zichzelf. Hier komen bijna alle elementen waar verborgenBende voor staat terug: tekst & muzikaliteit. Het enige wat er wordt ‘gemist’ is het feestelijke. Maar och… Dat moet ook eens kunnen.

Ik denk dat dit live nog meer een feestje is. Je voelt de power in elk nummer en je weet eigenlijk ook wel dat het live meer energie zal geven dan wat ik nu op de plaat hoor. Toch is het erg meeslepend. Je moet luisteren want de teksten zijn vaak heel erg tof maar tegelijkertijd wil je ook meedoen op de beat. Knap gedaan!

Album recensie: Jo Goes Hunting – Come,Future

Zonder twijfel een van de betere Nederlandse bands van deze tijd!

Jo Goes Hunting is een graag geziene artiest/band op CamielMusic. Nadat deze formatie rondom Jimmi Jo Hueting in het voorprogramma speelde van De Staat en vervolgens tijdens de Popronde iedereen omver blies was het tijd om verder te kijken. Een Duits tourtje met Mozes and the Firstborn en GOSTO onder de naam Dutch Pop Nights was het gevolg. Maar nu is het tijd om meer en meer bekendheid te genereren door een debuutalbum uit te brengen! Natuurlijk schrijft CamielMusic hierover.

De twee tracks al als eerste zijn uitgekomen hebben ook al op CamielMusic gestaan. ‘Winner’ & ‘Confusion’ zijn gewoon ijzersterke nummers welke ook heel fijn in het gehoor liggen. De afwisseling van bombastisch naar relatieve rust is top. Maar er is meer…..! Ik gooi wat titels erin.
‘I Don’t Mind’ is heel meeslepend. Dromerig, lekker ontspannen ritme erin en Jimmi Jo wisselt van stemgeluid alsof hij elke keer nieuwe schoenen aandoet. De toon is gezet. ‘Lion’ kan ik eindeloos blijven luisteren. De eerste twee regels zijn cheesy maar het brengt zoveel meer. Ook qua sound is dit weer heel anders dan eerder genoemde nummers. Natuurlijk weer dat meeslepende en het meerstemmige maar dit heeft gewoon iets extra’s. Jo Goes Hunting vind ik echt uniek.
‘Money’ begint dan weer heel elektronisch en onvoorspelbaar. Ik heb dit al gezegd in een ander artikel: het is soms georganiseerde chaos. Maar dan van de bovenste plank. En het is écht een compliment. Je wordt namelijk door meerdere geluiden heel erg op een verkeerd been gezet maar tegelijkertijd klopt het wel gewoon. ‘Hell Of Mine’ is ook echt zo’n Camiel liedje. Lekker vertellend, beetje old school hiphop ofzo, maar wel hele toffe uithalen tussendoor. Master! Het typeert echt Jimmi Jo. Hij weet wat hij wil laten horen en slaagt dus ook met vlag en wimpel.
‘Act Of Leaving’ begint middels de elektronische toetsen met weer een zeer apart ritme. Tijdens het luisteren kom je bijna in een trance. Ook geldt hier weer die afwisseling; tempo en rust. In de laatste minuut is het de samenzang die ervoor zorgt dat ook weer dit nummer een succes is. Het is af.
‘Call Me’ is dan de afsluiter, de langste overigens. Ik blijf erbij, knap om bij je debuutalbum meteen 11 nummers uitbrengt. Het is het meest rustige nummer van de 11. Lage stem, ontspannen ritme sectie, onheilspellend. Naar mate dat de track vordert stijgt natuurlijk ook de spanning, de sfeer wordt meer bedrukt, het is wel heel erg meeslepend.
Een mooi einde van een zeer intens, afwisselend en opvallend album. Nederland mag zeer blij zijn met een talent zoals dit. Uniek in zijn soort. Tof geluid. Eigengereid. Hoe dan ook een aanrader als je wel van experimentele muziek houdt. Is dat niet het geval? Dan is het óók een aanrader!

Album recensie: Rondé – Rondé

Het klopt. Het album van Rondé is ondertussen al bijna een maand geleden uitgebracht en ik kom nu met een recensie. Beetje laat, niet? Neen. Ik had goede voornemens om meer recensies te schrijven dus daar probeer ik nu aan te werken. Tevens wil ik gewoon Rondé een hele grote veer in hun achterste steken vanwege dit grandioze debuutalbum!! Natuurlijk heeft het lang geduurd voordat er een volledig album is uitgebracht… Maar als je dit album hoort snap je het: het zijn stuk voor stuk hele goede tracks!

Laat ik maar gewoon al zeggen dat de hits er (natuurlijk) ook op staan! Waarmee we kennis hebben gemaakt, ‘Run’, maar ook de opvolgers ‘We Are One’, ‘Why Do You Care’ en de laatste ‘Naturally’. Daarover zal ik niet teveel vertellen want deze zijn bekend en zullen de meesten kunnen dromen, heerlijk!
‘City Lights’ dan. #2 op de plaat. Beginnende met duidelijke synths en een fel geluid. Na die intro komt Rikki erin en je voelt de rust terugkeren. Vervolgens komt er meer snelheid weer in en wil je eigenlijk onmiddellijk mee doen. Het is catchy, het is vrolijk en ‘makkelijk’. Daarmee wil ik zeggen: doordat het zo goed klinkt is een nummer altijd makkelijker mee te zingen/roepen/neuriën dan iets wat dit niet heeft! ‘Do You Feel’ zou zomaar gemaakt door een Nederlandse top DJ. Eigenlijk zo een dance track. Maar daarbij is het ook weer een nummer waar je onmiddellijk mee kan tikken en heel veel energie van krijgt. Rondé doet dat gewoon slim en dat hoort ook bij hun stijl.
‘Together We Fall’ is weer net iets anders! Natuurlijk weer de energieke sound maar ook het pure, de rust die erin terug wordt gevonden is heel prettig. ‘We Gotta Have It All’ vind ik op muzikaal gebied zeker weten ook wat extra’s bieden aan het gehele album. Een fijn geluid vanuit de gitaar maar vergeet ook zeker niet die drums op het laatst. Lekker vol power! De oortjes zijn weer gespitst want ‘Let This Moment Last’ is helemaal een andere sound! Alleen Rikki begeleid op piano door Adriaan Persons en daar een hele pure, open en oprechte tekst bij. Chapeau.

Ik heb nu zeer zeker niet alle nummers benoemd want uiteindelijk zijn het er 13! ‘Run’ en ‘We Are One’ worden als bonustracks erbij gezet maar ik vind ze een volledig onderdeel van het album. Wat je kunt zeggen over Rondé is dat het een zeer eigen geluid heeft, dat komt zeer zeker door frontvrouw Rikki Borgelt welke een een herkenbare stem heeft. Maar ook de gehele band doet hierin mee. Dit kan als negatief worden ervaren want het kan zeker zo klinken dat veel op elkaar lijkt. Desondanks zit er genoeg variatie in. De opzwepende tracks met een puur indierock geluid wordt afgewisseld met een heel elektronische sound of een enorme hit met een ingetogen bijna akoestisch nummer. Er is genoeg diversiteit alleen had deze misschien meer aanwezig moeten zijn in de tracklist.
Maar ik luister het album héél graag en héél vaak. Heerlijk. Echt!

Tijd voor muziek, even een ‘oudje’.

Album recensie: Destructive Penguins – High/Low

In aanraking komen met nieuwe muziek is prettig. Zeker als het muziek is waar je hoe dan ook een goed gevoel bij krijgt! Dát is namelijk het geval bij Destructive Penguins. Dit gezelschap komende uit Leiden bestaat uit vijf leden namelijk; Gijs Berger op zang, David van den Beld op gitaar en zang, Boudewijn Pleij op toetsen en zang, Jelle Bouwman op basgitaar en Arjen Grimmius op drums.
Het is muziek waar je zoals gezegd een goed gevoel bij krijgt. De hiphop in combinatie met de funk en vleugjes reggae is zonder twijfel een schot in de roos. Maar daarnaast proef je ook zeer zeker wat jazz invloeden, heel fijn!
High/Low is het tweede EP’tje wat de heren zullen uitbrengen. Het is de opvolger van het debuut ‘Walkin’ welke vorig jaar in het voorjaar is uitgekomen. Mede door alle optredens en ervaringen kan worden gezegd dat ze enorm zijn gegroeid en dat is dan ook terug te horen in deze EP.

Om maar te beginnen met het eerste nummer ‘High On The Low’. Het duidelijke reggae ritme valt op inclusief de blazers (alleen is de vraag, wie zijn dit?). Pak daarbij de relaxte stem van Gijs die langzamerhand overgaat naar een rap gedeelte. Het is hoe dan ook een fijn welkom. Je doet automatisch mee op die enorm degelijke beat waar de basgitaar van Jelle natuurlijk goed opvalt. Ook het refrein is duidelijk en niet moeilijk mee te zingen. Kans is groot dat daar de mensen goed aan gaan meedoen. De track eindigt helemaal in ontspanning, pure reggae.
Het begin van ‘Numb’ is meteen al veel meer sprankelend en meer uptempo te noemen maar tegelijkertijd ook wat dromerig. De mix van hiphop en de zang tussendoor maakt het heel prettig om naar te luisteren. Je wordt hoe dan ook meegenomen richting het einde door Arjen op drums en Boudewijn op toetsen. Het is wachten op de climax. Daarna komt de rust weer terug om vervolgens verder te dromen. ‘Dollar’ daarentegen neemt mij weer terug naar de zomer maar dan wel met een verfrissend biertje in mijn hand. Het hele verhaal wat verteld wordt door Gijs is duidelijk te volgen. Niet voor niets dus ook een nummer waar alles net iets rustiger verloopt.
Dan alweer de laatste…. ‘New Generation’. Het begint overduidelijk met een heel degelijk basloopje en het geheel voelt aan alsof we in de jaren 90 hiphop zitten. Het refrein van deze track is wel heel erg te gek. Opzwepend, meeslepend en vol energie. Live zal dit hoe dan ook een knaller zijn want naast dat er nu solo’s zijn zou dit voor iedereen natuurlijk een mooi uithangbord zijn! I Like It!

Het is een EP waar ik zeer zeker graag naar luister. Dat heeft te maken met meerdere zaken. Ik hou van de sound, ik hou van hiphop, de mix met funk is altijd welkom en het is goed uitgevoerd! Het heeft ook zeer zeker wat weg van The Cool Quest en als Destructive Penguins net zo’n groei kunnen gaan maken als hen, dan kan het iets heel leuks worden in de toekomst!

Hier een oudje om beetje warm te draaien! De sound is hetzelfde gebleven in het geheel maar stiekem is die nieuwe EP wel meer volwassen geworden.