Category Archives: Albums

Album recensie: Steffen Morrison – Movin’ On

Steffen Morrison is een muziek liefhebber. Dat hoor je in ieder woord wat hij zingt. Zoveel passie en energie, zoveel  macht, zoveel plezier. Dat allemaal is ook te horen in het nieuwste wapenfeit van Morrison. Het album ‘Movin’ On’ staat vol met geweldige tracks die allemaal zorgvuldig door hem zijn uitgekozen. Nadat hij een top jaar had in 2017 is hij samen met een paar bevriende muzikale vrienden (Andy Platts van Young Gun Silverfox, Luke Juby beken van Emeli Sandé & Leona Lewis en songwriter/producer Tjeerd Oosterhuis) gaan werken aan nieuw materiaal.
11 nummers (waarvan 1 dubbel is maar een akoestische versie is) hebben het album gehaald en laten we eens lekker gaan luisteren!

Het eerste nummer is meteen de titeltrack. Meteen genoeg soul en swingend gevoel wat in mij op komt en dan in combinatie met de stem van Steffen… Goede binnenkomer! De uithalen die erin zitten zijn perfect en de muzikale omlijsting is natuurlijk om door een ringetje te halen. Wat een energie heeft die man! Door met ‘Old Enough To Know Better’, de titel zegt het al zeg. Echt een track met een verhaal. Lekker soepele sound en het is heerlijk groovend. Zo’n typisch nummer wat je eigenlijk dag en nacht kan luisteren maar als je dan dieper erop in duikt is het zoals ik al verwachtte; een goed verhaal. Mooi! ‘We Can Have It All’ gaat ook weer een hele andere kant op. Pure pop met prachtige soul invloeden zoals het ook hoort. Natuurlijk gaat het meteen van hot naar her in de eerste 3 nummers maar Steffan kan het allemaal aan. Ik denk dat ‘Little Bit Longer’ voor iedereen wel exemplarisch is: vanuit boosheid of enthousiasme iets beslissen en achteraf spijt hebben. Een rode draad in het leven van Steffen maar dan wel ook wederom in wat meer power uitgevoerd in een nummer. Lekker wat funk ook door blazers, het heeft een heerlijke flow en je kan je erin vinden. Iedereen! Als je denkt, kan het nog energieker? Dan luister maar eens naar ‘Do It All Again’. Machtig! Dit komt onder andere door de achtergrond zang en het steeds herhalende zinnetje. Het geeft veel energie en de blazers werken weer op volle toeren. Ja hoor! Dan komen we bij de eerste single van het album; ‘Takin’ Me Higher’. Hier etaleert Morrison meermaals zijn rauwe stem waar je wel even van opveert, speciaal! Als er dan een wisseling is van het enorme energieke gedeelte, naar de relatieve rust verwacht je uiteindelijk ook weer een explosie. Dit gebeurd niet… Ik twijfel nog of ik het mis of niet….
Terug naar weer wat puurheid, een meer luisternummer. Natuurlijk wel genoeg eigen ingrediënten erin hoor! ‘Just Another Man’ is een mooi verhaal met een boodschap. Blijf elkaar bijzonder vinden en zorg ervoor dat je geliefde jou als speciaal blijft zien. Wat een mooie vertolking! Zonder dat ik het al wist, hoorde ik John Newman hier in en dat klopt! Hij heeft ‘All For You’ geschreven en Steffen vertolkt het werkelijk waar geweldig! Wat een passie! Hoe kun je hier op stil staan? Geef alles!!! Een subtiel begin bij ‘Love Walks All Over You’. Mooi piano geluid, fijn ritme en knalt meneer Morissen erin. Ook weer een prachtige track met een ‘logisch’ verhaal. Als je de achtergrond weet, komt alles zoveel meer binnen. Logisch! Verlies jezelf niet in een relatie, blijf elkaar lief hebben! Dan zijn we al aangekomen bij het laatste (orginele) nummer: ‘The Art Of Being Human’. Ook in deze track zit weer die fijne samenzang die meer opvalt. Dat bevalt goed, geeft meer lading en ook een soort verrassingseffect. Ook de afwisseling tussen het relatief rustige in de coupletten en de energie in het refrein is sterk. Natuurlijk allemaal in combinatie met de kracht van het nummer. Een geweldige afsluiter (met een mooi toetje!!)

Album recensie: Crazy Cult Roadshow – Crazy Cult Roadshow

Crazy Cult Roadshow (CCR) vond het tijd om na 2 succesvolle EP’s, deelname aan de Popronde Nederland (2016) en het bereiken van de finale van Nu of Nooit (2015), een volledig album te maken. Dat begrijp ik helemaal! Deze Maastrichtse machine bestaande uit zanger Roel Peijs, gitarist Krit Verbeek, bassist Steven van der Vegt & drumster Kiki Beemer hebben middels crowdfunding ervoor kunnen zorgen dat dit album daadwerkelijk het daglicht heeft kunnen zien. 10 tracks die hoogstwaarschijnlijk ons laten rocken als gekken, een heuse trein die over ons heen dendert. Let’s Go!

Uiteraard met nummero uno beginnen, ‘Luring Lights’. De basgitaar van Steven moet zonder warming-up meteen aan de bak en dat gedurende de volledige 3 minuten. Halleluja zeg! Ritmisch ligt alles verdomde hoog en Roel heeft er ook meteen zin door wat felle uithalen erin te gooien. Goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen. Tijd om ‘The Vampire Strikes Back’ te beluisteren, het eerste wat ik denk: Queens Of The Stone Age! Dat mag, dat is fijn. Het is dansbaar, rauw zoals we gewend zijn en luisterend naar zanggedeelte ‘Suck Me Dry’ klopt de titel uiteraard helemaal. Opvallend is het rap gedeelte, even wennen maar als je alles op een rij zet past deze wel erin. Door met ‘Closure’, maar ook echt. Weer een lekker hoog ritme in het begin waar Kiki goed aan de bak moet maar na de intro valt dit helemaal weg. WOW?! Als dan het refrein er weer bij komt, is er gelijk weer wat bombast zeker ook vanwege de gitaarsolo die er door Krit wordt in gegooid. Een mix van vele geluiden in deze track maar het past wel samen. Een zwaar nummer is ‘Fistful Of Boomstick’. Typische stoner met goede rock invloeden maar je hebt even nodig om door die bombast heen te komen, ben je er doorheen, heb je ‘m ook goed vast! Lekker ritme, goeie fuzz en agressieve zang. Dan door naar opvallende track #1: ‘That Thing From Another Planet’. Bijna volledig instrumentaal, alleen wat filmische (want daar houden ze van) uitspraken die voorbij komen. Leuk intermezzo.
De meest opvallende track is denkelijk ‘Ride The Fuzz’. Heel erg veel klasse zit hier in. Goede gitaarsound, lekker ritme te pakken en eigenlijk geen enkel moment saai of voorspelbaar. Het doet me een beetje denken aan Eagles of Death Metal! De samenzang is hier ook een hele sterke factor in. CCR laat hier horen echt een hele goede geoliede machine te zijn. De titel ‘Hits For Shits’ laat me wel een beetje grinniken, de track daarentegen niet: die is echt lekker!! Anders dan andere nummers en pakt me goed. De sound in de coupletten is echt heerlijk en goed te volgen terwijl het refrein iets zwaarder is en daardoor goed knalt. Nou, hier hebben we opvallende track #2: ‘Rewind & Push Play’. Het is iets wat we absoluut niet verwachten bij deze band, bijna pure rust en wel een heel toffe samenzang tussen Kiki, Steven en Roel. Ondanks dat we het dus niet meteen zien aankomen, voelt het wel prettig aan.
Bijna ten einde maar we hebben ook ‘Haddonfield, Oct 31st’ op de tracklist staan. Hele mond vol maar op muzikaal vlak is het gewoonweg typisch CCR mét aanvulling! Wederom toffe samenzang van de band en dat maakt het allemaal weer nét iets beter, voller, sterker en machtiger. Precies hoe ze zelf willen zijn lijkt mij. Tijd voor het laatste nummer, ‘Risky Business!’. Zo riskant is deze track niet en als je het volledige album beluisterd ook niet. Het is ook zoals de openingstrack goed gas geven, veel muzikaal genot en passie. Tevens blijven de tunes vanuit films of tracks tof en geeft wel wat extra’s.

Crazy Cult Roadshow is zoals gezegd een machine. Eentje die zichzelf blijft ontwikkelen en waar je het plezier gewoon hoort. Luisteren doen ze uiteraard ook goed naar andere bands en die invloeden zijn fijn! Ook de samenzang wat ze vaker laten horen is een meerwaarde, het geeft duidelijk meer cachet. Ik ben wel benieuwd of ze het live net zo strak kunnen brengen aangezien het live natuurlijk veel bombastischer, energieker en chaotischer is. Anyway…. Een debuutalbum om trots op te zijn!!

Album recensie: Jagd – Civic

Om Jagd kun je niet meer heen. Als je ze hebt gehoord ben je verkocht. Tenminste, dat is mijn bevinding. Dus eigenlijk komen ze niet meer van mij af. Anyway… Ze hebben hun 3e EP gedropt! Deze heeft de titel ‘Civic’ gekregen en is de opvolger van ‘Parlay’ en ‘Airlock’. Dit Amsterdamse viertal heeft vorig jaar de Popronde keihard gerockt en ook nog op Noorderslag mogen spelen deze januari. Ondertussen zijn ze met buddy’s Yasmine aan het touren wat uiteraard een groot feest is.

Voor wie Jagd kent, weet dat het een band is dat de energie en volume niet schuwt. Dit in combinatie met geniale riffs, hoog tempo en flink wat uithalen mag je best stellen dat het lastig is om dit saai te vinden. Maar horen we dit ook terug op de nieuwe EP? We beginnen met de titeltrack ‘Civic’, strak ritme zoals we gewend zijn door de heren Jos Neering op gitaar, Timo Mes op drums en Luuk Meijer op bas. Vervolgens is het aan frontvrouw Nanne van der Linden om met haar herkenbare sound te knallen. Zeker het refrein is steeds weer machtig. Snelheid & power.
Door naar ‘Elevate’. Piepend gitaartje en je denkt: daar gaan we. Het antwoord is nee. Voor Jagd begrippen is het redelijk rustig. Uiteraard is het tempo op gitaar en bas moordend maar qua zang houdt Nanne het relatief kalm. Maar daardoor kun je wel de tekst nog beter volgen en dat is bij Jagd ook van grote waarde. Het is niet zomaar wat spelen en gas geven. Het is veel meer dan dat. Hetzelfde geldt wel voor het nummer ‘Overbored’. Hier is ook veel meer aandacht gegeven aan het muzikale aspect en waar de zang niet onderdompelt in het geniaal goede geweld. De opbouw is wel weer lekker, ontspannend begin en je voelt dat de energie weer grootser wordt met de altijd geweldige sound van Jos op gitaar. Dat kenmerkt Jagd ook. Die typische pompende, stuwende sound waarvan je weet dat ie gaat ontploffen en ook dit gebeurd tijdens deze track. Machtig!
Over de afsluiter heb ik al geschreven, ‘Akward’ is een track die wel moet groeien maar je tegelijkertijd ook wel meteen bij je lurven kan grijpen. Pompende bassen, riffs waar je U tegen zegt en ritmisch zoals altijd geniaal. De afwisseling van relatieve rust naar de energie tot en met is heerlijk om mee te eindigen! Eigenlijk tegelijkertijd ook verslavend want je wilt meer en meer horen. Helaas…. Wachten maar weer 😉

Het is allemaal iets ‘rustiger’ als bijvoorbeeld ‘Parlay’ maar er zit veel meer achter. Waar het wellicht wat rustiger is, gaat dat niet ten koste van de energie of de kracht van Jagd. Op andere vlakken excelleren ze daardoor meer: tekstueel veel meer aanwezig, afzonderlijke kwaliteiten komen nóg meer naar boven. Ervaringen worden meegenomen en dat is absoluut te horen op deze ‘Civic’ EP. We zijn weer een pareltje rijker!

Album recensie: Birth Of Joy – Hyper Focus

Birth Of Joy heeft hun 5e album uitgebracht. Deze psychedelische machine bestaat uit 3 heren die elkaar kennen vanuit de Herman Brood Academie: Kevin Stunnenberg op gitaar en zang, Gertjan Gutman op hammond/toetsen en Bob Hogenelst op drums. In 2011 werd hen een platencontract aangeboden en ondertussen staan ze bekend om hun energieke live optredens en de hoeveelheid… Ze touren onwijs veel en zien daardoor heel veel van de wereld. Klasse gasten! Hyper Focus is dus hun laatste wapenfeit. Hoe het klinkt??? Lees snel hieronder mijn bevindingen en ga het zelf checken!

Het is een geheimzinnig begin, de track ‘Join The Game’, een soort gezoem op de hammond terwijl er na een minuutje drums bij komen en wat hogere tonen. Het tempo wordt opgevoerd en dan na een dikke 1,5 minuut zijn we los! Typisch Birth Of Joy: hoge ritmes, lekkere uithalen van Kevin maar Gertjan en Bob mogen ook meteen aan de bak. De psychedelische sound wordt weer genaild en dat is alleen maar goed. We zitten er meteen in! De titeltrack was al bekend en die is zeer uitbundig en aanwezig. Het is bijna geflipt te noemen maar dan in een zeer positieve zin.
Door naar ‘You Are Many’. Deze heeft qua intensiteit ongeveer hetzelfde in zich als ‘Hyper Focus’ maar hier zitten veel meer muzikale tussenstukken in waar men kan excelleren. Voornamelijk Gertjan op zijn hammond mag losgaan en voert de boventoon. Het is absoluut weer eentje waar je niet naar kan luisteren als je even op zoek bent naar rust.
Dan is het tijd voor ‘Riff Raff’, weer heel anders om maar meteen te vertellen! Het lijkt alsof deze heel donker is maar uiteindelijk krijg je er wel een grote smile van op je gezicht. Als ‘Jekyll & Hyde’ wordt geroepen en vervolgens het refrein wordt ingezet proef je een stukje stonerrock erin maar dat verwoven met die typische 60’s psychedelica van Birth Of Joy. ‘Forenoon’ heeft een opbouw waar je U tegen zegt. Met een redelijk puur begin weet je dat er iets staat te gebeuren, dat klopt ook. Het refrein is meer krachtig en alles komt tot leven. Het wordt bombastisch, het wordt meeslepend, het heeft veel solo’s… Een machtig mooie trip. Misschien heel erg dat ik dit zeg, maar het begingeluid plus de ‘aaah aaah aaah’ doet me denken aan de Kaiser Chiefs. Maar dat verdwijnt weer als men heel hakkerig begint te zingen. Zoveel variatie, dat is wel even apart tijdens ‘Witches Hammer’. Anders dan andere tracks en dat is wel weer mooi. Tijd voor ‘Let It Slide’! Pure rock ’n roll en heel erg strak. De samenwerking tussen Bob op drums en Gertjan op z’n toetsen is meesterlijk en zorgt ervoor dat dit nummer eigenlijk binnen no time voorbij is maar wel nog na dendert in je hoofd. Wat wel even wennen is, is ‘Sypdorkat’. Het duurt een hele poos voordat je erin zit maar is niet erg aangezien deze track bijna 8 minuten duurt waarmee het de langste is van het album. Een geweldige spanningsboog wordt gebruikt en dan is het tijd om te pronken met die machine wat Birth Of Joy is. Ook de samenzang die gebruikt is (“Do it, or somebody else will!”), is verdomde slim. Het zorgt ervoor dat dit nummer daardoor vertrouwd is maar ook heel beter en sterker. Evolutie van jewelste!
Misschien is de grootste verrassing (ok, niet voor mij aangezien het tijdens het interview al werd gezegd), is dat tijdens ‘Poor Duffy’ is samengewerkt met blazers! Ook dít geeft die ontwikkeling weer en brengt zoveel extra’s. Maar qua sound zelf is het wel weer iets rustiger en dit zorgt er alleen maar voor dat alle accenten op muzikaal vlak worden versterkt. Nice. De afsluiter ‘Sell Out’, deze kun je misschien wel ‘ouderwets’ noemen. Goede opbouw, goede sound, lekker vuig. Misschien niet zo hard als de eerste paar tracks maar het is echt een heerlijke psychedelische trip waar we nog even langs moeten. Mogen. Willen.

Ik kan woordgrappen maken over de titel van het album en hoe het klinkt maar ik zeg gewoon hoe het is. Een album waar Kevin, Bob en Gertjan trots op mogen zijn. Ze hebben zichzelf weer geweldig goed ontwikkeld en na het album Get Well nieuwe dingen geprobeerd zonder die herkenbare, eigen en typische sound te verliezen. Deze is alleen maar beter geworden door JUIST te experimenteren en bijvoorbeeld het hammond orgel in te passen. Uiteraard zijn live ze machines en zal daar alles nog vettiger, harder, psychedelischer klinken maar zo… Op vinyl… Ook steen goed! Luisteren die hap!

Album recensie: AFTERPARTEES – Life Is Easy

De naam AFTERPARTEES is ondertussen in ons eigen Nederland weldegelijk een bekende naam en dat is ook logisch. Niet alleen vanwege hun toffe tracks wat ze maken maar ook omdat ze live altijd hun mannetje staan. Het is nooit saai en je weet nooit wat je kunt verwachten met een frontman zoals Niek Nellen. Drie jaar geleden brachten ze hun debuutalbum uit, ‘Gltter Lizard’ en nu komt dan hun vervolg: ‘Life Is Easy’. Ik vond hun eigen passage wel heel erg typerend en kan ik beamen: ‘Life Is Easy is een album voor onze tijd dat gaat over alle tijden en ten allen tijden gepast is: voor op de fiets langs de polders – voor op de kamer met posters aan de muur – in de kroeg met onbekenden – met de vriendin op de Puch Maxi – of in je in je eentje lopend door het land dat over 10 jaar weer totaal anders is als vandaag.’
Nu maar eens dat gehele album beluisteren!

‘Ultimate Worries’ mag de spits afbijten en het fijne gitaargeluid komt ons tegemoet. Ritme is meteen goedgekeurd en de herkenbare stem van Niek klinkt als vanouds. Tekstueel is het precies zoals het waarschijnlijk voor iedereen kan zijn: easy going maar iedereen kan zich erin inleven. Fijne start dus!
‘Call Out Your Name’ begint iets meer funky en diezelfde flow blijft doorgaan gedurende het nummer. Soms wat uithalen, wat extra muzikale kwaliteiten door middel van solo’s. Het is lekker en voelt ook gewoon goed maar juist anders is dan weer ‘Easy Money’. Dit is een typisch pop/punk nummertje. Heel erg beeldend en gewoonweg echt AFTERPARTEES. Krachtig en pakkend.
‘Lazy Come, Lazy Go’ & ‘Life Is Easy’ zijn wellicht al bekend en zijn ook zeker terecht gepakt als single. Die laatste heeft uiteraard ook al op CamielMusic gestaan en dat was destijds al een schot in de roos. Dus toen wist ik al: dit album gaat goed komen. En wat blijkt?!
‘Speedboat’ heeft een oudere rocksound die juist daardoor even wennen is maar ook weer precies past bij deze band uit Horst. In gedachte zitten er dikke blazers bij om alles nog wat extra power bij te zetten! Nét even anders maar wel daardoor ook heel leuk.
Qua knallers en te gekke live versies zitten we bij ‘Somewhere’ goed. Echt een uptempo track en live zal het refrein met het schreeuwen van ‘SOMEWHEEEEEERE’ het zonder meer goed doen.
‘Bad Situations’ doet me eigenlijk onmiddellijk terugdenken aan ‘Glitter Lizard’ en dat is absoluut een compliment. Oké, het refrein is wel iets meer uitgedacht maar alles daar om heen past precies in dat ene plaatje. Blijft verdomd goed hangen en heb ‘m ondertussen al een paar keer opnieuw opgezet.
De intro van ‘Two Kind Of Lovers’ is puur gitaarwerk en uitdagend, gierend. Verder blijft het nog relatief rustig. Nog zeg ik ja, want naarmate dat de track zich vordert kun je wel gaan spreken van die typische sound. Het ‘lalala’ gehalte brengt ook weer een dikke smile op m’n gezicht. Lolbroeken dat het zijn.
Door naar het einde van de plaat. ‘I Like Your Heart’ heeft een goede gitaar start en het tempo is meteen redelijk hoog. Het heeft meerdere lagen door de samenzang die iets meer wordt toegepast dan voorheen. Lekker kort, lekker punky, lekker energiek. Precies hoe we ze willen! Maar dan gaan we naar de enige track op het album welke ik niet zo begrijp: ‘Be With You’. Minder dan 2 minuten, oké dat kan. Je hoort Niek zingen en gitaar op de achtergrond. Het is niet echt AFTERPARTEES en krijg deze gewoonweg niet verwerkt. Natuurlijk is het qua tekst mooi maar om daar dan in deze trant een track van te maken?! Misschien moet ik daar eens navraag gaan doen hoe dat zit!
Maar dan hebben we de afsluiter nog: ‘Let’s Talk It Over’. Die voelt dan wel weer heel erg vertrouwd en goed. Coupletten strak, lekker ritme, soms een goede uithaal en verder in het refrein ook genoeg AFTERPARTEES gehalte. Goede solo op gitaar erbij en de cirkel is rond. Chapeau!!

De heren hebben 3 jaar meer levenservaring en dat vertellen ze in feite ook op de plaat. Het is netjes maar tegelijkertijd ook vaak lekker buiten de randjes gekleurd. Zo hoort het ook. Iedereen zal zich erin kunnen herkennen maar als je minder naar dat allemaal luistert, is en blijft het heerlijke muziek!