Category Archives: Albums

Album recensie: De Staat – Bubble Gum

Nu pas een review Camiel? Hoe kan dat? Hoe kan het dat er nu pas een review is? Nou, meerdere factoren maar ik heb het wel uitgedacht. In eerste instantie zat ik in een verhuizing en kon ik amper iets beluisteren. Nu is dat achter de rug en bedacht me: ik luister het album een paar keer, ga naar het concert in de Muziekodroom en kom zo tot een fijne recensie! En zie hier! Het alweer 5e album van De Staat (zonder alle extra’s wat ze hebben uitgebracht) is eentje waar waarschijnlijk iedereen een ander oordeel over heeft. Maar dat is juist typisch De Staat! Ik ga niet teveel tijd verliezen en begin alvast.

De opener is ‘KITTY KITTY’, een bekende track want deze is al als single gedropt. De tekst is, zoals frontman Torre Florim zelf aangeeft, dat dit allemaal woorden zijn die president Trump heeft gebruikt in zijn campagne en dus wel behoorlijk maniakaal allemaal. Muzikaal klopt het volledig en is het een typische De Staat track. Goede start en vertrouwd. We gaan door naar ‘Fake It Till You Make It’. Eentje die misschien wat vreemd opent maar uiteindelijk valt alles op z’n plek. Het gaat gewoon om het nep zijn maar uiteindelijk toch alles bereiken door ook alles te doen wat misschien eigenlijk niet hoort. Hij dendert lekker door en na een paar keer te hebben geluisterd weet je: deze klopt. Een andere herkenbare track is ‘Mona Lisa’. Groovend, uptempo door een lekker drumritme van Tim van Delft en lekker vol samenzang en ook hier weer iets meer hoge noten van Torre & uiteraard van de synths van Rocco Hueting.
Een echte kneiter is ‘I’m Out Of Your Mind’. Ze hebben zelf gezegd dat het hun hardste track is ooit gemaakt maar of dit echt waar is.. Ik heb al eens gezegd dat dit een heerlijk vuige track is, daar sta ik nog steeds 100% achter. Gas geven & vol energie zit deze! Misschien kijk je even vreemd op maar ‘Pikachu’ is een van mijn favoriete nummers geworden. Deze blijft zo ontzettend hangen! Het begint een mega zware basloop van Jop van Summeren om uiteraard vervolgens uiteraard alles erin te gooien. Een soort duet is het tussen Rocco en Torre. Alleen al de dubbele lading: ‘1, 2 Pikachu, want to peak at you’. Het gaat er in ieder geval om dat iedereen elkaar kan bekijken online zonder dat je het überhaupt weet! Wel leuk om te weten is dat het hoge geluid wat je hoort ‘gewoon’ wordt geproduceerd door de meester op gitaar: Vedran Mircetic! Wat een geweldenaar is het toch.

Misschien een vreemde eend in de bijt maar ‘Phoenix’ is een groeier. Heel donker, zwaar maar het ontploft uiteindelijk helemaal. Magistraal, bombastisch en muzikaal. Einde van de wereld zoals ze zelf aangeven. Door naar ‘Level Up’! Met een lekker ritme op de synths, bas en drums begint het feest. Beetje zweverig, beetje freaky en misschien het meest normale nummer? Blijft ondanks een paar luisterbeurten een klein beetje achter ten opzichte van de rest. Uhm, wie kent de ouderwetse gabber/hardstyle nog? Mocht je twijfelen, dan check ‘Me Time’ maar eens! Wat een ontzettende bak herrie en knallend vermogen. Toen ze deze live speelden denderde alles van hot naar her en hij wordt goed verlengd. Hier zit geen grens op en dat is perfect! Ok, hier is dan mijn favoriet: ‘Tie Me Down’. Een samenwerking met Luwten. Wie bij de In The Round gigs is geweest heeft dit pareltje al kunnen horen en heeft toen vast en zeker meegemaakt dat deze wel speciaal is. Fijn ritme, unieke zangstijlen en de mix van Tessa Douwstra en Torre past geweldig goed samen!
Je kunt ‘I Wrote That Code’ wel een interessante track noemen. Alle facetten van De Staat komen herkenbaar voorbij: gitaarwerk, drums, bas, synths en natuurlijk zang. Doordat Torre veel in zijn kopstem werkt en uiteraard de melodie in z’n geheel, blijft ie wel lekker hangen. Helaas dan alweer de afsluiter en dat is ‘Luther’. Met een lange introductie wordt gestart en is het eigenlijk allemaal relatief rustig. Je wacht op iets explosiefs. Het heeft een fantastische opbouw met later ook een wat krachtiger en strak geluid van Tim op de drums. Iedere seconde gaat de intensiteit lekker omhoog tot halverwege. Er wordt een soort spanning gecreëerd om daarna een beetje over te gaan naar wat power vol synths maar daarna weer flinke bombastische klanken. Ik ga de volgende term eraan verbinden: georganiseerde chaos.

‘Bubble Gum’ is een album van De Staat waar weer werkelijk alles in zit. Heel veel nieuwe ontwikkelingen, iets meer synths zitten erin maar het blijft ook zeer zeker vol rock zitten. Het typische en herkenbare geluid van de heren uit Nijmegen blijft aanwezig en dat is ook wel weer knap te noemen. Afwisseling genoeg! Ik kan zeker begrijpen dat mensen hier een paar keer naar moeten luisteren en dat het kwartje vervolgens valt. Maar ik ben hoe dan ook weer een grote fan van dit album en sowieso van de heren. Dus hopelijk gaan ze nog veel gigs spelen in Nederland. Hetzij op festivals of dat er toch nog een toffe tour gaat komen! Veel luisterplezier!

Album recensie: CUDA – Cornwölf

Hoppakee! De heren van CUDA komen met een nieuwe EP. Nadat ze in 2016 ‘Beech’ uitbrachten, komt ‘Cornwölf’ op 9 februari uit. Misschien zul je denken, dat Engelse woord ken ik niet… Dat klopt. Het is eigenlijk heel simpel korenwolf. Een Limburgs diertje wat onverwacht wel gelijkenissen heeft met deze cowpunk band: ondergrondse dieren maar hebben een grote bek als je ze lastig valt. Dus wat dat betreft krijgen we zeer zeker muziek te horen wat we ook verwachten van Beast, Rudy Renton, Mike Renton & Bass Hog! Laten we maar eens die tracks checken die voornamelijk ook met de eigen Limburgse omgeving te maken hebben.

‘Duke John’ is de opener en denk maar eens goed aan het bier: Hertog Jan. Een goudgele rakker die graag wordt gedronken tijdens repetities en optredens. Qua energie weet je ook meteen dat je naar CUDA luistert maar qua sound is het wel een beetje anders, denk eens aan hardrock maar dan wat extra pit. Daarbij hoor je op de achtergrond Milou Kik en Mieke Bastiaens die ook zeer zeker extra cachet hieraan geven. Hoe dan ook een lekkere start. Dan ‘Garbagetrucker’, dit is die typische cowpunk stijl wat we kennen van CUDA. Springerig begin, gitaarwerk erbij en ook hier horen we uiteindelijk iets extra’s en dat is de accordeon. Hoog ritme, vol energie & passie en het gaat om een man die die goed is in wat hij doet en daarmee succesvol en tevreden is. Weet alleen niet of dat nu in deze tijd nog veel voor komt. Hoe dan ook, wel een track waar ik graag naar luister! Nummero 3 is ‘Lil’Bear Bonkers’, die begint redelijk rustig met een fijn banjo geluid maar vervolgens komt er een tempo bij kijken. Heerlijk! Jeugdherinneringen. Wie heeft ze niet? Denk alleen dat de meeste wat meer rustige herinneringen hebben!! Een typische track voor dit viertal.
Het kortste nummer is ‘The Gambler’.. Hoezo gas geven? Naar het schijnt halen de vol beukende drums 224 BPM! Het gaat in een vloek en een zucht voorbij en je weet bijna niet wat je ervan moet denken als je het hoort. Misschien vliegt het soms een beetje uit de bocht maar ook dit past wel bij deze plaat. Lekker variërend! De afsluiter van deze EP is ‘Something In The Water’. Met een verdomd fijn, stuwend ritme wordt deze gestart en daardoor zit je er meteen goed in. Maar het mooist/beste/leukst vind ik dat het echt gaat om Limburg: de historie, Limburgse grondstoffen, de natuur, de mensen & de katholieke tradities. In feite is het de saamhorigheid en zoals ze zelf aangeven: misschien zit er wel iets in het water?! Top nummer!

Al met al zijn het vijf nummers die zeer zeker typisch CUDA zijn maar het lijkt er wel op dat de heren zich hebben doorontwikkeld. Vol energie, duidelijke cowpunk & speedrock en nu ook met wat hardrock, nóg sneller werk maar ook zeer zeker met meer aandacht voor de fijne provincie. Overigens, zorg er maar voor dat je een fysiek exemplaartje op de kop weet te tikken want dan staat je nog iets fraais te wachten! Dus aanstaande zaterdag (9 februari red.) in Poppodium Volt de releaseshow. Be there and rock on!!

Hier nog een throwbackje, op die avond zal ook een première zijn van een heuse videoclip!

Album recensie: Jick Munro & The Amazing Laserbeams – Ramblin’ On

Het is vrijwel onmogelijk dat de naam Jick Munro & The Amazing Laserbeams je niks zegt. A vanwege het feit dat ze Pinkpop hebben geopend, B omdat het zo’n ontzettend lange naam is en C omdat de heren afgelopen tijd super veel hebben gespeeld en daardoor echt lekker veel bekendheid hebben gekregen. Terecht overigens! Half december hebben ze in Maastricht, in de Muziekgieterij hun eigen homecoming party georganiseerd en daarbij een nieuwe EP gepresenteerd! Ein-de-lijk tijd om deze in de spotlights te zetten. Wederom terecht overigens.

Op deze EP ‘Ramblin’ On’ staan vier tracks en ze hebben uiteraard allemaal raakvlakken maar verschillen toch ook genoeg. Het is sowieso een feit dat Jick Munro het voornamelijk moet hebben van de live optredens maar toch brengen ze dat sfeertje goed over op de nummers. Mix van rock ’n roll, country en folk staat garant voor succes. De opener ‘All Night Long’ brengt al vanaf het eerste moment lekker veel sfeer over. Uptempo, energie en natuurlijk de accordeon die je heerlijk hoort. Maar naast dat spektakel trekken ze op muzikaal vlak echt veel uit de kast. Heerlijke gitaarsolo, blazers en de toffe samenzang. Nu al feest! Dan komen we bij ‘The Wolf’, ik waan me lekker in een Ierse pub ofzo. Goede ritme sectie, mandoline die je steeds hoort en (natuurlijk) wordt whisky genoemd. Verder blijft het ook eentje die je blijft volgen juist door dat hoge tempo wat gedurende het gehele nummer gespeeld wordt. Best wel een toffe spanningsboog! Het eerste waar ik aan denk als ik ‘Hear Me Out’ hoor is de fantastische Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Dezelfde sound, feeling en net zo’n lange artiestennaam!! De opbouw, de passie, de sfeer… En dan ook nog zelfs een saxofoon solo erin. Het klopt volledig! De afsluiter is ‘Old Joe’, deze heeft al eens het levenslicht gezien op CamielMusic. Een geweldig rustige opbouw waarbij je uiteindelijk ook wel weet dat het gaat losbarsten. Correct! Mooi die afwisseling van de puurheid in het begin en vervolgens de euforie.

Ja hoor! Met veel plezier kan ik zeggen dat ook dit plaatje met vlag en wimpel is geslaagd. Zoals gezegd, je kunt het misschien het beste live meemaken maar ze hebben ervoor gezorgd dat deze 4 tracks heerlijk klinken en je eenzelfde gevoel krijgt. Daarbij is er genoeg variatie maar blijft het echt Jick Munro & The Amazing Laserbeams! Enjoy!

Album recensie: Merel Sophie – For The Road

Het is mogelijk om zelf muziek te ontdekken maar muziek kan net zo goed op jou af komen. Dat laatste is voor de volle 100% waarheid als we het gaan hebben over Merel Sophie. Ik kende haar stiekem een heel klein beetje door de Dawn Brothers maar wist niet meteen dat ze ook ‘gewoon’ eigen muziek had/heeft! Maar dat is dus wél het geval en onlangs bracht ze haar debuut EP ‘For The Road’ uit. Deze is overigens opgenomen en geproduceerd in de Electrosaurus Southern Sound Studio van Pablo van de Poel! Maar wie is Merel Sophie nou? Een dame waar de roots, americana en jazz van af spat! Let maar op!

Ze begint met de titeltrack ‘For The Road’. Het is een echte americana feeling wat je vanaf de eerste seconde krijgt. Subtiel begin op gitaar, sterk slagwerk en je zit in een fijn ritme. Dan de stem van Merel erbij en je zoeft weg! Het refrein is verdomde slim want je doet eigenlijk meteen mee door de sterke samenzang. Goede binnenkomer, hoe dan ook! Vervolgens krijgen we ‘I Don’t Mind’, deze is sowieso een stuk rustiger. Een jazz feeling krijg je. Dit komt mede door de muzikale omlijsting en hoe subtiel Merel het allemaal brengt. Daarbij wordt er wederom heel slim en goed gebruik gemaakt van een sterke samenzang. En als er dan een krachtige gitaarsolo hoort is het plaatje compleet. Ok, de derde al: ‘Always Win’. Het woord meeslepend is waar ik onmiddellijk aan denk. Daarbij, hoor ik daar ik pedal steel? Het is in ieder geval heel puur, heel subtiel, heel fijn om dit allemaal samen te horen. Dan is het tijd voor het nummer ‘How Little Do You Know’. Met een heel leuk ander ritme op drums beginnen we. Ik veer op! Maar vergeet ook zeker niet het fijne geluid van Merel zelf. Je duikt meteen in het verhaal en wilt geen moment missen. Als je dan ook nog die fijne toetsen krijgt te horen is het compleet. Het niveau blijft tot het einde stijgen. Wat een sterke track! Dan de afsluiter ‘I’ve Been Drinking’. Een heerlijk soul gevoel krijg ik hier van. Het rustige maar dan met een fijne warme & sterke stem. Pak dan uiteraard de samenwerking van iedereen op gitaar, drums, keys en basgitaar: je krijgt het spontaan warm! Alleen dan door de muziek he, niet door de drank!

Het is eigenlijk niet voor te stellen dat dit pas het debuut is van Merel Sophie. Oke, genoeg ervaring heeft ze inderdaad al door het optreden bij andere bands (Dawn Brothers & Maurice van Hoek) maar hier moet ze toch maar ‘eventjes’ zelf volledig in de spotlights staan. Maar ze nailed het voor de volle 100%! Dus onthou deze naam goed en luister maar naar haar muziek. Magnifiek!

Album recensie: The Ten Bells – Lights On

De tweede EP is dan daar! The Ten Bells zijn niet te stoppen. Waar ze in 2017 vanuit hun 2e gig ooit Nu of Nooit wonnen en daardoor Pinkpop mochten openen is in 2018 veel veranderd. Bassist Bert Luja is gestopt en vervangen door Luc op den Camp. In de afgelopen maanden hebben ze die weinige gigs ruimschoots ingehaald door mee te doen aan de Popronde: 20 optredens! Dus wat dat betreft hebben Sven Vek, Wesley Ferfers & Robbert Blondeau kunnen doorpakken. Laten we die EP, op CD, maar eens op een hoog volume zetten en checken. ‘Lights On’!

Na een intro is ‘Big Moves (On A Wet Floor)’ de eerste echte track. Deze hebben de mannen al eerder uitgebracht en is eentje die moet groeien. Ondertussen blijft ie plakken als kauwgum! Het is bluesy, rockend maar relatief rustig en soms met meer power. Het tofste vind ik steeds het aanstekelijk gitaar riedeltje van Robbert. Die blijft hangen. Hoe dan ook, een sterk begin met een goed nummer!  WAARSCHUWING! Luisteren op eigen risico. Dit nummer, ‘No Clue’, is echt eentje die 100% zeker de hele dag in je hoofd blijft hangen of héél vaak plots in je gedachte krijgt en weer gaat zingen.. Fantastisch dus! Wat een bak energie, slim (de ‘ohohooohw’) maar ook vol power gespeeld. Het relatieve rustige stuk is ook weer goed in elkaar gezet want ze werken naar een slimme climax om nog eens knallend te eindigen! Dan de 3e kneiter (en 4e track). ‘Talk Is Cheap’ en die heeft sowieso al leuke woordspelingen erin zitten, let maar goed op! Verder een heerlijk begin op gitaar en goed ritme op bas maar we mogen het strakke werk van Wesley absoluut niet vergeten. Als dan Sven begint te zingen zit je eigenlijk meteen erin. Tempo blijft hoog en is daardoor geen seconde saai of vervelend. Het refrein is wederom slim met de samenzang en hoor ik daar een soort xylofoon? Anyway, het is gewoon rock! ‘Borderpatrol’ is wellicht eentje die bekend kan voor komen, deze werd live wel al vaker gespeeld. Een bekentenis.. Ik zong altijd ‘Born In Pluto‘ mee…. Lekker meeblèren maar dan compleet fout, lekker fonetisch. Vergeet het, moest het kwijt. Veel power, veel energie en zeker het stuk vanaf een dikke 3 minuten is meesterlijk. Spanning wordt opgebouwd en dan is het raggen, maar ook echt. Boh, wat een klasse! Afsluiter van de EP is ‘Why Won’t You’ en die heeft een potje tempo in zich zitten zeg! Niet normaal. Allemaal geven ze gas, hebben ze een tempo en Sven windt er ook geen doekjes om. Toch is het weer zo dat de mannen ook weer een spannend stukje erin bouwen om vervolgens te kunnen rocken als een gek en het allemaal iets te verzwaren. Succes gegarandeerd!

De EP is eentje die in een vloek en zucht voorbij vliegt. Vol energie en power, vol slimme tracks maar bovenal ook gewoonweg sterke nummers. Genoeg ingrediënten om zo weer een vervolg stap te maken. Zeker ook met de energie en de live performance die ze neerzetten. Rock on!!!