Category Archives: Albums

Album recensie: Heavy Whipped Cream – Cooking With…

Allereerst dacht ik: wat is dit voor een bandnaam? Na even te hebben gemaild is het wel duidelijk dus ook alvast die informatie voor jullie: de naam Heavy Whipped Cream is ontstaan na heel wat andere kortstondige bandnamen. Ryan van Mastrigt en Thomas van Gaalen waren een kerstdiner aan het voorbereiden en kwamen ze in een recept het Amerikaanse ingrediënt Heavy Whipped Cream tegen, een type room dat in Nederland niet bestaat, maar ze dachten beiden onmiddellijk dat dit een perfecte bandnaam zou zijn. Ook vanwege de sound: folk rock, psychedelische elementen en eigen jams erin verwerkt. De band bestaat uit vier leden. Zoals al genoemd Thomas van Gaalen (zang, gitaar en bas), de gebroeders Van Mastrigt waar Kevin drumt en Ryan gitaar speelt en Pim Sierink (zang, bas en gitaar). Tijd om de EP getiteld ‘Cooking With…’ te beluisteren!

De opener heet ‘Green Butterfly’. Een heel erg jaren 70 geluid en dan beginnen met samenzang. Wow! Misschien even wennen maar als je ‘m hebt, laat je zeker niet meer los! Je waant je onmiddellijk in de vroegere jaren (in gedachte want ik zou het zelf niet weten!). Het gitaarwerk is sterk en zorgt er ook voor dat dit Heavy Whipped Cream laat horen uit het juiste hout te zijn gesneden. Welkom!
‘Song For Today (We Love You Neil)’ begint met een heel fijn gitaargeluid om dan even weer tot rust te komen, lekker laid back, 60’s. Richting het refrein komt er zeer zeker meer ‘schwung’ in. Je wordt meegenomen op reis en die reis is fijn. Het is een wel unieke sound, de stem is heel erg eigen en dan ‘schrik’ je bijna van een uithaal. Ja, dit is wel een track die mij bij blijft! De middelste in het rijtje; ‘Roses’. Wat flauwtjes op een of andere manier. Ik weet na heel vaak te hebben geluisterd echt niet wat ik ervan moet denken! Het blijft de hele tijd door kabbelen maar het pakt nergens echt. Maar slecht is het niet, daar is geen sprake van!
‘The King Who Had No Kingdom’ begint met een dromerig geluidje. Vanaf dan begint het verhaal: meeslepend, fijne muzikale klanken, opvallend en lekker ritme. Het zou knap zijn om deze zomaar te skippen hoor. Voor mij mag die sound wel even aanhouden! Niet voor niets ook al een track wat een dikke 7 minuten duurt. Heerlijk!
Als laatste is het tijd voor ‘Wave Of Weightless Waterings’ wat om maar meteen te zeggen, een bezwerend geluid. Het komt natuurlijk ook door het lekkere ritme en de zang is ook kenmerkend. Wat dus ook weer opvalt is dat het qua sound ook nu weer heel divers is! Daarbij is het gitaar riffje echt heerlijk.

Deze Utrechtse band laat horen dat ze heel erg veel aan kunnen. Qua sound is het zeer zeker jaren 60/70 waar het ‘easy going’ gedeelte wel het prettigste is om naar te luisteren. Bepaalde geluiden, ritmes en riffs van gitaar of drums… Heavy Whipped Cream mag trots zijn op deze EP!

Album recensie: Burning Clocks – Gone

En plots was daar een mail. Burning Clocks. Nog nooit van gehoord maar ik wil altijd wel iets nieuws horen. Deze band uit Oss laat gewoonweg genoeg kwaliteit horen. Een viermans bezetting; Dennis de Jong is de zanger, Martin Broeksteeg is gitarist, Bart van den Berk drumt erop los en Michael Akkermans is de bassist.
Hun bandnaam vind ik iets moois hebben. Hoe Michael het zegt: ‘muziek kun je zien als uitvlucht van de dagelijkse sleur. Of het nu gaat om opgaan in het luisteren van een nummer, het uiten van je gevoel door zelf te spelen of de remmen los te gooien tijdens een concert: muziek kan de tijd doen vergeten.’
Maar dat is genoeg geleuter, tijd voor die EP ‘Gone’!

Met de deur in huis vallen, dat is wel wat Burning Clocks doet. ‘Silver Tongued Devil’ is een track die er absoluut mag wezen. Vanaf het begin een lekkere sound, lekker rauw, goed vol rock furie! De intro op gitaar om vervolgens met de gehele band daar te zijn is prettig. Rustig daarna terugpakken met de stem van Dennis die voornamelijk knalt tijdens het refrein. Chapeau! Het is wel een nummer waar je trots op mag zijn om zo je EP te beginnen.
‘Too Close For Comfort’ heeft een soort gelijke opbouw. Qua zang zorgt Dennis in eerste instantie voor een ‘pratend’ stuk en richting het refrein komen de uithalen weer. Ook de opbouw naar het einde, waar ik verwacht dat het live enorm moet worden meegezongen, mag er wezen. Wat hier wel weer goed aan is, is dat het gewoon kort maar krachtig is. Het derde nummer van de EP is ‘Gone’. Het begint heeft echt een stoner achtergrond met hele lage tonen. Mede door de samenzang die er wordt ontwikkeld is het zo dat de titeltrack wel mijn favoriet is. Van rustig naar even bombastisch en weer terug. Plus dan ook een goede solo op gitaar! Ja, een succes mag dit nummer noemen!
Een twijfelachtig begin heeft ‘Galleon’ maar na een minuut is het dan toch knallen. Als je dan in het nummer zit, zit je er ook goed in. Dit is net als het 2e nummer waarschijnlijk eentje die je live moet meemaken. Zeker met het gitaarwerk en het vlammen op drums en de stuwende basgitaar. Met afstand de langste track en dus met een reden!
De afsluiter ‘Fly’ is dan aan de beurt. Ook zo’n track met hoog tempo en een lading aan volume die over je heen komt. Desondanks ook iets waar veel structuur in zit en weer de mogelijkheid om de muzikale klasse te tentoonstellen. Het nummer wordt ook heel tof uitgegalmd. Afgelopen.

Het zijn 5 nummers met enorm veel energie, power en macht. Individueel staan ze allemaal hun mannetje en samen is het echt een band. Ook met de vocalen zit het goed. Duidelijk, goede uithalen en geen twijfel te horen.
Al met al is het een fijne kennismaking met Burning Clocks. Genieten van de muziek en mensen zo overtuigen. Ga zo door!

Album recensie: The Ten Bells – Hear Ye!

Afgelopen weekend openden ze het oudste, langstlopende festival ter wereld: Pinkpop. Ze stonden er, vol vertrouwen en met een geweldige drive. Wie? The Ten Bells. Het viertal bestaande uit zanger Sven Vek, gitarist Robbert Blondeau, bassist Bert Luja en drummer Wesley Ferfers hebben dit kunnen bereiken door Nu of Nooit te winnen. Voordat dat begon hadden ze nog nooit een optreden gehad! Het tekent een muzikant.
Ondertussen hebben ze een EP uitgebracht en op 23 juni zal deze officieel releasen in de Nieuwe Nor te Heerlen. Ik ga er wederom goed voor zitten!

Ze openen met een track waar je wellicht meer recht op gaat zitten. ‘Commence’ is de titel en het begint zo: ‘Why Are You So Gay?’. Heftig zullen mensen denken maar in feite gaat het ‘gewoon’ erover dat mensen hun hart uiten op het internet zonder erbij na te denken. Het gaat dieper dan menig persoon denkt! Dit is wel eentje die opvalt en dus perfect gekozen om dit als openingstrack te pakken. Hoog tempo, lekker hard maar ook de durf om even terug te schakelen. Ik kan hier echt goed van genieten! Uniek.
Door naar ‘Too Close To The Sun’. Lekkere riffjes in combinatie met een strak ritme van Bert op bas zorgt ervoor dat deze weer anders is dan de opener. Iets rustiger, meeslepend en ik gooi in gedachte nog wat achtergrondzangeressen erbij en dan is het een track van jewelste! Maar ook nu is het top want op het moment dat je denkt… Blijft het zo? Rammen ze de laatste minuut er even op los en zo zie je maar dat een nummer écht een kop en een staart heeft. Wat een power zeg!
Eentje welke goed opvalt is ‘Mr. 24/ 7′. Na een paar seconde denk ik: dit is Jack White, dit zijn The White Stripes! Maar neen, het zijn en blijven The Ten Bells. Vergelijken mag altijd en ik denk dat deze zeker niet vervelend is. Het refrein is gewoon heerlijk catchy maar het rammelt wel nog steeds lekker. Dat past ook perfect in het geheel. Het verhaal wil je blijven volgen plus het feit dat je iedereen afzonderlijk van elkaar goed kan horen spelen. Daarbij is het top gedaan met te gekke solo’s van Robbert en Wesley. De laatste uithaal van Sven is overigens ook een topper! Helaas moet er ook een einde komen aan de EP. Daar is ‘Jump The Gun’ voor gebruikt, een nummer van zo’n vijf minuten. Een duidelijk verschil met de voorgaande tracks maar dat wilt niet zeggen slecht of vervelend. Het heeft iets hypnotiserends in de coupletten, mysterieus tevens. Maar als er richting het refrein wordt gewerkt worden de registers open getrokken. Zeker als we de laatste minuut in gaan. Daar wordt even lekker op het gaspedaal gestampt om de laatste paar seconde verdomde slim keihard op die rem te trappen om iedereen weer te laten ‘schrikken’. Damn nice.

Concluderend: een EP waar je trots op mag zijn. Maar dat is logisch. Ze hebben niet voor niets Pinkpop mogen/kunnen openen en dat was een feestje. Het klopte en het was goed. Dat heeft met de sound te maken en je ziet de heren ook elk optreden groeien! Het wordt beter en beter en die EP release in de Nor zal ook een legendarisch avondje gaan worden. Even ‘Commence’ erbij pakken!

Foto: Jonny Ladeur.

Album recensie: Yasmine – Honey

Niet alleen maar bekende bands komen voorbij op CamielMusic. Ook nog bands welke hun naam nog willen vestigen in de muziekwereld. Onder die nieuwere en misschien wel iets meer onbekende bands hoort ook wel Yasmine . Yasmine is een Amsterdamse band en eigenlijk pas in 2016 het levenslicht gezien. Het is een drietal muzikanten; Kevin van Moorsel op zang & gitaar, Eszl de Vois op basgitaar & Jim Geurts is de drummer van het geheel! Ze hebben onlangs hun debuut EP ‘Honey’ uitgebracht dus het wordt tijd om deze kersverse Popronde deelnemer eens te beluisteren en dus die EP te reviewen!

Ze zeggen zelf in hun bio: Poppy liedjes die veel te te hard gespeeld worden. Als je al luistert naar de opener, dan is dat poppy geluid al sowieso te horen maar wel op een hele te gekke manier. ‘Chocolate Fingers’ start bijna ‘schreeuwend’ en je weet meteen waar je staat. De stem van Kevin is iets verdraaid waardoor het extra opvalt. Het klopt dat het harder is dan normale pop nummers. Het refrein doet het sowieso goed, echt eentje die constant daarna in je hoofd blijft doorgaan! Door naar ‘Tiny Bubbles’, een sluimerend begin om dan middels een scherp geluid je aandacht te wekken. Om maar meteen te zeggen: weer is het refrein slim. Wat meer uptempo en herhalend. Yasmine weet wel hoe ze nummers moeten maken! Richting het einde wordt het bijna dromerig om dan toch weer even aan te zetten. Ja, ook weer eentje die zonder twijfel het goed zal doen live. De derde track is ‘Smother Me with your Honey, Honey’. Sowieso al een titel wat een glimlach op m’n gezicht brengt. Het is zeer zeker alternatief te noemen maar wel ook iets wat weer toegankelijk is. Dromerig? Ja. Knallend? Ja.
Dan alweer de afsluiter! ‘Obesity’ begint rustig en live zouden blazers waarschijnlijk niet misstaan. Naarmate de track vordert gaat het volume omhoog en knallen de heren er lekker op los. Een perfect opbouw ook. Kort maar krachtig overigens. Een outro waar je ook wel even van opkijkt.

Dat is Yasmine denk ik ook. Een tikkeltje vreemd maar wel gewoon goed! Het is aan de ene kant enorm toegankelijk en zoals gezegd wordt poppy maar het kan ook knallen als een malle. Het loopt in elkaar over alsof het niets is en het past gewoonweg top bij elkaar. Laat dit een machtig mooi begin zijn van een toffe carrière en natuurlijk een geweldige opmaat voor de Popronde wat in september zal gaan beginnen. Ik wist het wel als ze in ‘mijn’ stad zouden spelen!

Album recensie: Oskamp – Mooierd

Oskamp is een duo wat erg mooie, rustgevende en tegelijkertijd ook verhalende nummers brengt. Dit duo, bestaande uit Joost Oskamp en Ferry van der Groep kan nu het 2e album de wereld inslingeren. Het debuutalbum was een echte solo plaat van Joost maar doordat Joost nét iets extra’s wilde voor de live optredens, kwam Ferry erbij. Dit beviel zo goed dat hij erbij is gebleven. Ondertussen hebben ze gewerkt aan een album en dat is ontstaan onder de naam ‘Mooierd’. Tijd om het album te beluisteren en wat eruit te pakken!

Gewoon de openingstrack ‘Doe Maar Rustig’ nemen. Ik snap meteen dat mensen het gaan vergelijken en om dat ook maar meteen te doen dacht ik aan Daniel Lohues meets Simon and Garfunkel. Geen idee of dat kan maar het kwam in mij op. Mooi, puur en het meerstemmige zang trekt de aandacht. Daarnaast is de gitaar natuurlijk leidend.
Ze hebben zelf in hun bio staan dat de nummers wegluisteren als een dagboek maar daarbij zijn het ook echt tracks welke Joost heeft geschreven na/tijdens een bewogen periode in zijn leven. Dat gevoel krijg je ook als je naar de nummers luistert. Echt een verhaal wat bij iedereen kan kloppen. ‘Nieuwe Wegen’ en ‘Even Rot Nu’ is daar een onderdeel van.
‘Mooi, Lief, Goed Hart’ is wel heel erg breekbaar, heel erg puur. Als je dieper erop ingaat kan je ook wel de ‘makkelijke’ variant van Spinvis noemen. Leuke zinspelingen en ook natuurlijk het Nederlandstalige aspect. Daarbij is de samenzang weer perfect getimed. Fijn, heel fijn. Natuurlijk wil ik de samenwerking met Nana Adjoa ook noemen, ‘Wordt Wel Beter’ is iets meer uptempo en geeft wel wat goodfeeling op een of andere manier. Maar natuurlijk is de tekst anders. Nana is normaliter een hele pure soulzangeres en Engelstalig maar dit past haar ook als een jas. Daarbij is het ook verfrissend om dit te horen.
‘Geniet Ervan’ laat weer een andere kant horen. Redelijk positief tekstueel en Joost pakt soms heel interessant zijn kopstem erbij. Kort maar krachtig is de afsluitende track ‘Relativeer’. Wederom iets meer uptempo en waarschijnlijk ook wel zelf een kleine afsluiter van het geheel. Vanwege de titel maar ook luisterend naar de gehele tekst. Knap.

Als je naar dit tweede album van Oskamp luistert kan ik alleen maar zeggen dat ik het knap vind dat je alles zo mooi op papier kan zetten maar uiteindelijk het ook kan vertalen naar muziek. Dat met weinig muzikale middelen. Het blijft daardoor ontzettend puur en tegelijkertijd ook breekbaar. Alles is 100% te verstaan waardoor niets anders kan worden geïnterpreteerd. Zeker een aanrader als je van Nederlandstalige muziek houdt en dan zeker ook als je liefhebber bent van pure singer songwriter muziek!!!