Category Archives: Albums

Album recensie: The Ten Bells – Hear Ye!

Afgelopen weekend openden ze het oudste, langstlopende festival ter wereld: Pinkpop. Ze stonden er, vol vertrouwen en met een geweldige drive. Wie? The Ten Bells. Het viertal bestaande uit zanger Sven Vek, gitarist Robbert Blondeau, bassist Bert Luja en drummer Wesley Ferfers hebben dit kunnen bereiken door Nu of Nooit te winnen. Voordat dat begon hadden ze nog nooit een optreden gehad! Het tekent een muzikant.
Ondertussen hebben ze een EP uitgebracht en op 23 juni zal deze officieel releasen in de Nieuwe Nor te Heerlen. Ik ga er wederom goed voor zitten!

Ze openen met een track waar je wellicht meer recht op gaat zitten. ‘Commence’ is de titel en het begint zo: ‘Why Are You So Gay?’. Heftig zullen mensen denken maar in feite gaat het ‘gewoon’ erover dat mensen hun hart uiten op het internet zonder erbij na te denken. Het gaat dieper dan menig persoon denkt! Dit is wel eentje die opvalt en dus perfect gekozen om dit als openingstrack te pakken. Hoog tempo, lekker hard maar ook de durf om even terug te schakelen. Ik kan hier echt goed van genieten! Uniek.
Door naar ‘Too Close To The Sun’. Lekkere riffjes in combinatie met een strak ritme van Bert op bas zorgt ervoor dat deze weer anders is dan de opener. Iets rustiger, meeslepend en ik gooi in gedachte nog wat achtergrondzangeressen erbij en dan is het een track van jewelste! Maar ook nu is het top want op het moment dat je denkt… Blijft het zo? Rammen ze de laatste minuut er even op los en zo zie je maar dat een nummer écht een kop en een staart heeft. Wat een power zeg!
Eentje welke goed opvalt is ‘Mr. 24/ 7′. Na een paar seconde denk ik: dit is Jack White, dit zijn The White Stripes! Maar neen, het zijn en blijven The Ten Bells. Vergelijken mag altijd en ik denk dat deze zeker niet vervelend is. Het refrein is gewoon heerlijk catchy maar het rammelt wel nog steeds lekker. Dat past ook perfect in het geheel. Het verhaal wil je blijven volgen plus het feit dat je iedereen afzonderlijk van elkaar goed kan horen spelen. Daarbij is het top gedaan met te gekke solo’s van Robbert en Wesley. De laatste uithaal van Sven is overigens ook een topper! Helaas moet er ook een einde komen aan de EP. Daar is ‘Jump The Gun’ voor gebruikt, een nummer van zo’n vijf minuten. Een duidelijk verschil met de voorgaande tracks maar dat wilt niet zeggen slecht of vervelend. Het heeft iets hypnotiserends in de coupletten, mysterieus tevens. Maar als er richting het refrein wordt gewerkt worden de registers open getrokken. Zeker als we de laatste minuut in gaan. Daar wordt even lekker op het gaspedaal gestampt om de laatste paar seconde verdomde slim keihard op die rem te trappen om iedereen weer te laten ‘schrikken’. Damn nice.

Concluderend: een EP waar je trots op mag zijn. Maar dat is logisch. Ze hebben niet voor niets Pinkpop mogen/kunnen openen en dat was een feestje. Het klopte en het was goed. Dat heeft met de sound te maken en je ziet de heren ook elk optreden groeien! Het wordt beter en beter en die EP release in de Nor zal ook een legendarisch avondje gaan worden. Even ‘Commence’ erbij pakken!

Foto: Jonny Ladeur.

Album recensie: Yasmine – Honey

Niet alleen maar bekende bands komen voorbij op CamielMusic. Ook nog bands welke hun naam nog willen vestigen in de muziekwereld. Onder die nieuwere en misschien wel iets meer onbekende bands hoort ook wel Yasmine . Yasmine is een Amsterdamse band en eigenlijk pas in 2016 het levenslicht gezien. Het is een drietal muzikanten; Kevin van Moorsel op zang & gitaar, Eszl de Vois op basgitaar & Jim Geurts is de drummer van het geheel! Ze hebben onlangs hun debuut EP ‘Honey’ uitgebracht dus het wordt tijd om deze kersverse Popronde deelnemer eens te beluisteren en dus die EP te reviewen!

Ze zeggen zelf in hun bio: Poppy liedjes die veel te te hard gespeeld worden. Als je al luistert naar de opener, dan is dat poppy geluid al sowieso te horen maar wel op een hele te gekke manier. ‘Chocolate Fingers’ start bijna ‘schreeuwend’ en je weet meteen waar je staat. De stem van Kevin is iets verdraaid waardoor het extra opvalt. Het klopt dat het harder is dan normale pop nummers. Het refrein doet het sowieso goed, echt eentje die constant daarna in je hoofd blijft doorgaan! Door naar ‘Tiny Bubbles’, een sluimerend begin om dan middels een scherp geluid je aandacht te wekken. Om maar meteen te zeggen: weer is het refrein slim. Wat meer uptempo en herhalend. Yasmine weet wel hoe ze nummers moeten maken! Richting het einde wordt het bijna dromerig om dan toch weer even aan te zetten. Ja, ook weer eentje die zonder twijfel het goed zal doen live. De derde track is ‘Smother Me with your Honey, Honey’. Sowieso al een titel wat een glimlach op m’n gezicht brengt. Het is zeer zeker alternatief te noemen maar wel ook iets wat weer toegankelijk is. Dromerig? Ja. Knallend? Ja.
Dan alweer de afsluiter! ‘Obesity’ begint rustig en live zouden blazers waarschijnlijk niet misstaan. Naarmate de track vordert gaat het volume omhoog en knallen de heren er lekker op los. Een perfect opbouw ook. Kort maar krachtig overigens. Een outro waar je ook wel even van opkijkt.

Dat is Yasmine denk ik ook. Een tikkeltje vreemd maar wel gewoon goed! Het is aan de ene kant enorm toegankelijk en zoals gezegd wordt poppy maar het kan ook knallen als een malle. Het loopt in elkaar over alsof het niets is en het past gewoonweg top bij elkaar. Laat dit een machtig mooi begin zijn van een toffe carrière en natuurlijk een geweldige opmaat voor de Popronde wat in september zal gaan beginnen. Ik wist het wel als ze in ‘mijn’ stad zouden spelen!

Album recensie: Oskamp – Mooierd

Oskamp is een duo wat erg mooie, rustgevende en tegelijkertijd ook verhalende nummers brengt. Dit duo, bestaande uit Joost Oskamp en Ferry van der Groep kan nu het 2e album de wereld inslingeren. Het debuutalbum was een echte solo plaat van Joost maar doordat Joost nét iets extra’s wilde voor de live optredens, kwam Ferry erbij. Dit beviel zo goed dat hij erbij is gebleven. Ondertussen hebben ze gewerkt aan een album en dat is ontstaan onder de naam ‘Mooierd’. Tijd om het album te beluisteren en wat eruit te pakken!

Gewoon de openingstrack ‘Doe Maar Rustig’ nemen. Ik snap meteen dat mensen het gaan vergelijken en om dat ook maar meteen te doen dacht ik aan Daniel Lohues meets Simon and Garfunkel. Geen idee of dat kan maar het kwam in mij op. Mooi, puur en het meerstemmige zang trekt de aandacht. Daarnaast is de gitaar natuurlijk leidend.
Ze hebben zelf in hun bio staan dat de nummers wegluisteren als een dagboek maar daarbij zijn het ook echt tracks welke Joost heeft geschreven na/tijdens een bewogen periode in zijn leven. Dat gevoel krijg je ook als je naar de nummers luistert. Echt een verhaal wat bij iedereen kan kloppen. ‘Nieuwe Wegen’ en ‘Even Rot Nu’ is daar een onderdeel van.
‘Mooi, Lief, Goed Hart’ is wel heel erg breekbaar, heel erg puur. Als je dieper erop ingaat kan je ook wel de ‘makkelijke’ variant van Spinvis noemen. Leuke zinspelingen en ook natuurlijk het Nederlandstalige aspect. Daarbij is de samenzang weer perfect getimed. Fijn, heel fijn. Natuurlijk wil ik de samenwerking met Nana Adjoa ook noemen, ‘Wordt Wel Beter’ is iets meer uptempo en geeft wel wat goodfeeling op een of andere manier. Maar natuurlijk is de tekst anders. Nana is normaliter een hele pure soulzangeres en Engelstalig maar dit past haar ook als een jas. Daarbij is het ook verfrissend om dit te horen.
‘Geniet Ervan’ laat weer een andere kant horen. Redelijk positief tekstueel en Joost pakt soms heel interessant zijn kopstem erbij. Kort maar krachtig is de afsluitende track ‘Relativeer’. Wederom iets meer uptempo en waarschijnlijk ook wel zelf een kleine afsluiter van het geheel. Vanwege de titel maar ook luisterend naar de gehele tekst. Knap.

Als je naar dit tweede album van Oskamp luistert kan ik alleen maar zeggen dat ik het knap vind dat je alles zo mooi op papier kan zetten maar uiteindelijk het ook kan vertalen naar muziek. Dat met weinig muzikale middelen. Het blijft daardoor ontzettend puur en tegelijkertijd ook breekbaar. Alles is 100% te verstaan waardoor niets anders kan worden geïnterpreteerd. Zeker een aanrader als je van Nederlandstalige muziek houdt en dan zeker ook als je liefhebber bent van pure singer songwriter muziek!!!

Album recensie: Broken Brass Ensemble – Astonishing Tales from Beyond the Brass Dimension

Wat een muzikale klasse!

28 april is de releaseparty van het album van Broken Brass Ensemble geweest en eigenlijk wil je ook onmiddellijk dat hierdoor constant de zon gaat schijnen. Dit Nederlandse achttal is niet zo maar een band. Het is een brass band welke de traditionele New Orleans Jazz sound combineert met hiphop, funk en soul. Ik zei het; muzikale klasse en wat een power. Tijd om dat album te checken!!

‘Bermuda’ begint enorm ritmisch vol blazers en een tempo waar je U tegen zegt. Het blijft gedurende de gehele track ook een komen en gaan van energie. Het komen en gaan van tempoversnellingen of anders wel volume erbij gooien. Daarbij blijft het ritmisch gedeelte op slagwerk ook optimaal. Wat een welkom!
De eerste single was overigens ‘The Hitchhiker’ en ik snap ook wel waarom. Het klinkt lekker vrolijk, energiek en heeft toch ook weer een ander geluid wat je normaal eventueel zou verwachten van een Brass Band. Zeker de blazers laten hier toch wel horen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. Het blijft verrassend van het begin tot het eind want ritmisch veranderd er zeker wat maar ook qua geluid ontstaat er bijna een soort triphop geluid. ‘Captain Gaia’ is de eerste track waarin ‘menselijk’ geluid voorkomt. De ooohs en aaahs vallen dus ook meteen op.
Het begin van ‘The Strange…’ heeft heel erg veel jazz in zich, weer iets nieuws. Het gaat over naar ‘…The Usual And The Unknown’. Het blijft in dezelfde contreien maar door de sound heeft het allemaal wel iets extra’s! Even een sprongetje maken naar ‘Killer Whale’. Je voelt je eigenlijk ook onmiddellijk op een boot die vaart in de mist. Het start namelijk heel rustig maar dan… Er wordt iets gespot en de zoektocht wordt in gang gezet. Het is een avontuur die je zeker met wat fantasie ook helemaal beleeft. Te gek!
De laatste single die is uitgekomen is opgenomen met Harmen Ridderbos van Town Of Saints. Daardoor veer je wel weer een beetje meer op uit je stoel. Het is niet alleen een track waar vol in wordt gezongen maar ook dit is weer een verhaal welke je helemaal wilt volgen en geen seconde van wilt missen. Heerlijke power! ‘Thing From The Woodlands’ is weer een track waar er volledig wordt vertrouwd op de blazers terwijl stiekem de slagwerkers alles binnen de lijntjes houden. Er wordt in ieder geval niets gemist; solo’s, prachtige cohesie maar ook alles zo ontzettend strak. Tegen het einde wordt je weer verrast waardoor het steeds een feestje blijft om ernaar te luisteren.
Afsluiter en tegelijkertijd ook de langste track van het geheel is ‘The Pulps’. Het begin heeft bijna iets clownesk, qua sound. Waar in eerdere tracks vaak de blazers een fijne samenwerking hadden laten ze zonder elkaar in de weg te zitten vaker individueel horen en juist dat maakt het wéér een prettige luisterervaring. Misschien ook wel wat hallucinerend… Dat laatste wordt tevens bevestigd.

Broken Brass Ensemble is alleen al op de plaat een feestje. Het is lastig voor te stellen dat er mensen live op kunnen stilstaan. De volledige energie die uit de blazers en slagwerkers komt is onwerkelijk. Er zullen zeker mensen zijn die het eentonig vinden maar je moet er dieper in duiken. Juist die afwisseling en diversiteit van alles is top. Alles eromheen maakt dit wel af. Wat een plezier om naar te luisteren! Aanrader!

Album recensie: PALMSY – Lost In A Carboard Box

TOP!

Wie PALMSY zegt, zegt wellicht ook Radio Eliza. Hoe dat komt? Ze delen de zanger. Bij beide bands is Morris Brandt de frontman en dat zorgt voor de extra invloed aan te gekke indiepop muziek. Verder bestaat PALMSY uit Ties Bogers, Pim van der Meulen en Gilles van Wees. Waar Radio Eliza vorig jaar keihard doorbrak met het nummer ‘Kids’ is het voor PALMSY nog even toekijken vanuit de achtergrond maar met deze EP maken ze wel indruk. Ook enorm goede, energieke en pakkende tracks. Checken dus!

De opener van de EP is ‘You’re Far Too Cool For Me’. Een strak begin met natuurlijk die kenmerkende stem van Morris. Fuzzy gitaargeluid tijdens de coupletten om het refrein te starten met een samenzang ‘You’re Far Too…’. Het is voor mij al duidelijk dat dit een bandje is wat niet alleen draait om de zang maar ook muzikaal dik in orde is. Ook richting het einde wordt de rust even gepakt en ondanks dat je weet dat het nog los zal gaan word ik tóch verrast. Fijn! De volgende track is ‘How Saturn Got Its Rings’. Meer uptempo en meer indie. Het is opvallend. Voornamelijk het scherpe gitaargeluid en strakke drums vallen op. Ook tekstueel is het gewoonweg een verhaal maar alles wordt energiek en vrolijk omlijst. Waar het middenstuk bijna chaotisch te noemen is, wordt er daarna alles heel rustig uitgespeeld. Wederom opvallend.
Ik word al vrolijk van de titel; ‘Bruce Lee Movie’. Maar het begin is heel anders dan ik wellicht had verwacht. Toch is het refrein precies hoe ik het ook hoopte. Tekstueel geinig, fijne geluiden en daardoor word ik wel meer enthousiast en daardoor tik automatisch mee met mijn voet. Onverwacht! Gene enkel moment vervelend of saai. Het nummer ‘Ambulance’ heb ik al eens eerder gehoord en daardoor kwam ik ook tot de gehele EP. Misschien ook hoe ik PALMSY heb leren kennen. Fucking energiek en het hangt samen met toffe teksten. Ook nu weer. Misschien een beetje corny maar het past gewoonweg goed. Mijn absolute favoriet ja. Deze wil je meteen live checken, ik verwacht heerlijk chaos! De afsluiter ‘Years’ is wel wat anders maar natuurlijk blijft het PALMSY. Toch, wat hier opvalt is de samenzang, het lijkt alsof deze meer te horen is als voorgaande tracks. Mocht dat niet zo zijn, dan valt het meer op! Een nummer waar de EP heel fijn mee eindigt.

Sowieso is deze EP een genot om naar te luisteren. Het is zonder twijfel muziek waar je vrolijk van wordt en niet op stil kan staan. Indiepop waar het ook om moet gaan! Dansbaar, energiek, vrolijk. Toch is PALMSY wel weer uniek en dat heeft zeer zeker te maken met het muzikale aspect maar ook vanwege die te gekke stem van Morris.
Genoeg op papier gezet, beoordeel zelf maar of mijn favoriet inderdaad zo goed is!