Category Archives: Albums

Album recensie: Heller – Deaf By Windows

Het is leuk om een enthousiast bericht te krijgen. En als het dan ook nog is van een band waar ik wel eens van heb gehoord maar eigenlijk nog nooit heb beschreven, is dat een extra uitdaging. Het gaat om Heller. Gewoon lekker Limburgs. Precies hoe het moet zijn; harder. Er is en blijft weinig bekend over dit vijftal, want dat weten we wel. Insiders weten natuurlijk wie het is maar we houden het fijn op de familie Heller.
Nadat ze eerst al eens een EP hebben uitgebracht is het dan nu daadwerkelijk tijd voor een full length album: ‘Deaf By Windows’. 12 tracks uitgebracht op een zeer gelimiteerd vinyl, 111 stuks. Tijd om alles te beluisteren.

Zoals de naam doet vermoeden is het ook vaak zo. Lekker harde klanken, goede noise rock, garage invloeden, lekker alternatief. Kwaliteit is er genoeg. Het begint donker met ‘Dirty White Shirt’ maar het tempo gaat snel omhoog. No nonsense, lekker gas geven en energiek. Je hoort heel veel maar het is niet teveel. De verwachtingen schieten behoorlijk omhoog zo, evenals mijn energielevel. Een goed ritmische start met ‘Dance Floor’ en vervolgens is het eigenlijk ook best dansbaar in het refrein. De coupletten zijn duidelijk, kort maar toegankelijk. Je tikt namelijk zonder dat je het in de gaten hebt meteen mee. Lekker dus! ‘Starman’ is ietwat rustiger en weer lekker donker, beetje alternatief ook wel.  Wat hier vooral opvalt zijn de steeds blijvend rockende gitaren. Je kan gewoon niet om die sound heen. Hypnotiserend bijna. Door naar ‘WYSIWYG’. Uiteraard een afkorting: What You See Is What You Get. Wat hier voornamelijk opvalt is de duidelijk noise kant; zwaar geluid in het middenstuk waar je absoluut niet omheen kan. Naderhand vliegt het tempo uiteraard weer omhoog. Misschien wel een van de betere tracks: ‘To The Bone’. Waarom? Toch anders maar ook weer herkenbaar. De drums zijn goed aanwezig, zang is lekker, gitaren denderen weer flink door met lekkere riffjes en uiteraard is het basloopje duidelijk daar. Ze laten horen dat het muzikaal echt wel dik in orde is. Waarschijnlijk live ook zo’n track die bijna eindeloos kan duren. Laat gaan laat gaan! Tijd voor ‘Wake Up (Krakau)’. Deze gaat bijna van hot naar her. Veel muzikale stukken, coupletten, harder werk en even een ontlading met solo. Het einde is typisch: beetje sluimerend. Hadden we nog niet gehad! De laatste van kant A: ‘Now That You’re Gone’. Daarmee wordt ook gestart. Echt een typisch rocktrack die weer zo’n lekker rauw en donkere sound heeft. Deze moet je echt horen in zo’n donker hol waar de band bijna niet te zien is, alleen vage schimmen en dat er dan een heerlijke muur van geluid over je heen dendert. BOH!

Verder met kant B. ‘Never Be Tamed’ heeft een heerlijk lange intro die niet bepaald saai is. Ritmisch sterk om vervolgens wel weer gas te geven alsof er nog niks is gebeurd. Pas na zo’n 3 minuten komt er zang bij maar muzikaal blijft het ronken. Het einde is wel vrij abrupt en vind ik beetje vreemd. Ochja! We gaan eens naar ‘Geek’ luisteren. Weer hoog tempo en hier zit weer alles bij zoals al eerder gehoord: toffe coupletten, duidelijke muzikale klasse en een lekkere solo. Beetje fuzz in de gitaren, drums die starten en we zijn los met ‘Wait A Second’. Laten we er maar niet teveel omheen draaien; gewoon echt fucking lekker.
Wat weer verrassend is, is ‘Big Muff’. Schroeiend hoog tempo. Teksten van een oude opname tijdens een sportevenement gok ik en daaromheen het muzikale aspect waar het orgeltje écht de boventoon voert. Naderhand wordt de rust even gepakt en zijn het weer de gitaren die de baas zijn. Het sluimert zo lekker richting het einde om bijna meteen door te gaan met ‘Sacred Soul’. Absoluut de langste track van het geheel. Steeds weer opzwepende klanken, meeslepende gitaren, behoorlijke solo’s en bedwelmende zang is te horen. Je wordt echt meegenomen in het nummer, het is sterk. Maar vergis je niet! Het is hoe het ook moet ‘Heller’. Lekker noise rock, goede fuzz soms. Ze eindigen zeer zeker met een knaller!

Heller is Heller. Heel erg goed album en uiteraard behoorlijk wat geluid! De noise, de garage, de fuzz. Gewoon een steengoede rocksound waar je eigenlijk niet omheen kan. Zo zie je maar… Veel moois kan ontstaan als er maar met plezier wordt gespeeld en met een duidelijk plan. Het is geen moetje, het is liefhebben. Muziek geeft een gevoel en met Heller is dat hard maar goed. Check het dus!

Hieronder geen nummer wat op het album staat maar wel een goede track!

Album recensie: Walden – Artefacts

De boys van Walden hebben hun EP af en dat houdt uiteraard in dat er een review moet worden geschreven 😉 Voor wie Walden niet kent: er was eens Cees en Mees (Cees Maessen en Mees Hamer red.) die al heel wat ervaring hebben opgedaan en op veel toffe plekken hebben gespeeld. Vervolgens is Mees na een avontuur in Scandinavië teruggekomen om met Cees weer te bouwen aan iets nieuws. De band is uitgebreid met Pelle Simon (Bombardier Muffy) en Jef America (Seymour Sachs). Ze hebben de laatste tijd keihard gewerkt om dit te brouwen, als band zijnde te groeien en te zorgen dat er iets moois ontwikkeld werd! ‘Artefacts’ is opgenomen door Ingo Jetten.

De opener is ‘Artefacts-1′. Lekker ritme, op bas en drums om vervolgens die gitaar erin te laten sluipen. Als dan de zang van Mees erin komt is het compleet. Als luisteraar raak je erin verzeild en is het moeilijk eruit te komen. Zeker ook vanwege de subtiele samenzang die steeds in de coupletten erbij zit. Na zo’n 2 minuten wordt het geluid wat heviger, lekker stuwend om vervolgens weer heel rustig. Dit is uiteraard een valstrik. Het blijft exploderen en ontspannen. Sterk begin. Nee, geen typfout want nu het is tijd voor ‘Artefacts’. Iets meer spelend vanaf het begin en iets duidelijkere gitaarsound. Als de zang begint, waar je ook de urgentie in hoort, is het qua muzikaliteit bijna ieder voor zich terwijl het wél een geheel vormt. Alles hoor je duidelijk: bas, drums en de gitaren. Ik ben eerlijk: zo fucking goed! Je blijft steeds nieuwe dingen horen, intrigerende samenzang en een ritme waaraan je verslaafd raakt.

Nummero 3 is ‘Star-crossed Lovers’. Duidelijk veel hardere sound zonder dat dit vervelend is uiteraard. Het doet me zo enorm veel denken aan Tame Impala (hopelijk geen verkeerde vergelijking boys!). Heerlijke alternative rock, bluesy invloeden maar ook lekker psychedelisch. Walden is echt een band met veel klasse en veel energie. Er is weinig verkeerd aan dit geheel behalve dat het allemaal zo snel afgelopen is. Ook tijdens deze track voel je wel de eenheid, de wil om beter te worden en mensen goede muziek voor te schotelen!
Afsluiter is ‘We Kill To Survive’. Simpel riffje, drums erbij en je zit zo weer in een flow. Chapeau. Wat hier weer opvalt is de variëteit in 1 nummer. Het sterke ritme wordt op een gegeven moment vervangen door wat rust en puurheid en dan een heerlijke gitaarsolo erin gooien. Back to basic! Urgentie is ook wat je voelt en hoort even later. Het is niet even spelen en klaar. Ik denk dat deze live echt vol wordt gespeeld met solo’s, wat uiteraard heerlijk is en goed erin past.

Walden laat horen heel erg veel kwaliteit in zich te hebben. Individueel maar zeer zeker als band zijnde. Het liefst zet ik iedere track een paar keer op repeat. Gewoon omdat het goed is, omdat je steeds weer iets nieuws hoor en omdat het steengoede muziek is! Deze EP onderstreept dit allemaal.

Album recensie: Rhinorino – Another Cocktail

YEEEHAAAA! Rhinorino heeft dan daar dan toch echt hun 2e EP de wereld ingeslingerd. Het wachten wordt beloond hoor, laat ik dat maar al meteen verklappen. Het Utrechtse stonerrock trio weet uiteraard weer hoe ze iedereen moeten overtuigen: tempo werk, uiteraard lekker sexy, energiek en ook tropisch op een of andere manier. Nadat zanger/gitarist Pim van Ham en drumster/backings Susie Q Muller al eerder een EP hebben gedropt, vervolgens vaker geswitcht hebben met een basgitarist, is er nu al een tijdje Sytse Roelevink bij gekomen waardoor het echt een driemans project is geworden.
Dus we gaan nu maar eens dieper in op de zes tracks die erop staan 🙂

Sommige zijn wellicht al bekend, het merendeel is gewoon helemaal nieuw. Maar als je het hoort is het typisch Rhinorino en dat vind ik knap. Een eigen signatuur creëren is moeilijk in deze tijd waar er zoveel muziek wordt uitgebracht maar ze flikken het toch! ‘Waiting For A Sign’ is de opener, ‘You’re Ready?’ wordt gevraagd door Susie Q. Nou en of! Gas geven, lekker riffje, Pim begint te zingen MAAR we gotta need more cowbell wordt wel eens geroepen.. Nou, Rhinorino geeft daar gehoor aan 😉 . ‘Not The Only One’ kan ook bekend klinken. Kort maar krachtig, samen 1 geheel en enorm energiek! Het is zo’n track waar je ook een grote smile van krijgt op je gezicht.
Misschien even schrikken, ‘No Friend Of Mine’ duurt meer dan 5 minuten! Maar wel vol passie. Het begin is wel rustig en best zwaar maar het tempo wordt uiteraard omhoog gegooid en de gitaar valt eigenlijk constant op. Scheurend, slepend, intrigerend. Na bijna 3 minuten valt het weer stil… Maar het eind is toch weer een potje rammen. HEURLIJK! De titeltrack ‘Another Cocktail’ kan ook niet anders dan vrolijk zijn. Goede ritmische start en gewoon het hoge stemmetje van Pim als ie ‘Another Cocktail’ zingt is top. Zonder twijfel eentje die blijft hangen en toch wel anders is dan eerdere nummers. No mercy.
Tijd voor ‘Let’s Run Away Tonight’. Deze is op zich juist meer catchy en hier zorgt Susie Q voor een duidelijke en fijne ‘aaahaaaah’ op de achtergrond. Het doet me iets meer denken aan Blood Red Shoes op een of andere manier. Daarbij denk ik dat de ‘Let’s go’ wel een dingetje kan worden waar iedereen mee gaat schreeuwen, of misschien is dat mijn hoop. Opzwepend is het hoe dan ook! De afsluiter van deze EP is ‘I Knew (And So Did You)’. De basgitaar van Sytse is duidelijk aanwezig evenals het ritme van Susie Q. Pim komt er later bij met uiteraard ook zang. Muzikaal zit dit lekker in elkaar en je voelt die stonerrock goed doordenderen. Prettig, energiek en waar je het net niet verwacht komt er een soort super slomo wat het laatste minuutje doorgaat. Het valt op, het past bij Rhinorino!

Het is gewoon een must om deze muziek te checken als je van heerlijke rock muziek houdt, wat uptempo is, wat sexy is en waar je eigenlijk niet op kan stil staan. Pim, Susie Q en Sytse zijn helemaal geslaagd en het is nu aan Nederland om de meest sexy stonerrockband nóg meer in hun armen te sluiten en bekend te geven. Ze verdienen het enorm!

Album recensie: Oscar And The Wolf – Infinity

Wegdromen, dansen en knallen met Oscar And The Wolf.

Het heeft een tijdje geduurd maar dat mag ook wel als je Max Colombie heet. Het project van hem is zo gegroeid dat ook iedereen veel ervan verwacht! Na zijn enorme succes met de eerste plaat; ‘Entity’ was het eigenlijk ‘gewoon’ wachten. Denk dat iedereen de hits wel kent en dat men ook wel bekend is met de spectaculaire shows van deze te gekke Belgische band. Dus we gaan naar het nieuwe album luisteren.

Misschien hoef ik ze al bijna niet te noemen maar het hoort erbij. De drie al eerder uitgebrachte singles staan er uiteraard ook op. ‘So Real’, ‘Breathing’ en ‘Runaway’ hebben ook allemaal al hier op CamielMusic het licht gezien. Het is een afwisseling van donker naar vrolijk, zeer dansbaar naar ingetogen. Max doet wat hij wilt maar het blijft gewoon altijd herkenbaar. ‘Exotic’ begint ook zoals de titel is, wat swingend en lekkere percussie erin. Het refrein is eentje die blijft hangen, verder blijft het lekker gewoon lekker. Goed begin. Maar ‘Susato’ is weer heel anders eigenlijk, je kunt het ‘oud’ noemen. Daar heeft het iets van weg. Alsof je heel ergens anders terecht bent gekomen. Minder bombastisch maar wel weer veel meer elektronische geluiden. Dit is het droomgedeelte!
‘Pretty Infinity’ lijkt bijna gezongen door iemand anders, heel laag en strak wordt dit door Max in eerste instantie gebracht. Uiteraard wordt het weer ‘herkenbaar’ nadat heel simpel een piano daarvoor heeft gezorgd. Het blijft wat voortkabbelen, misschien wel de minste van het geheel. ‘Touch Down’ mag er wel weer wezen. Ik las ergens dat er Frank Ocean invloeden inzaten, daar kan ik bij inkomen. Plus dat er ook zeer zeker wat jazz geluiden bij komen, het zorgt voor wat extra dimensies. Alsof die nog nooit voorkomen bij Oscar And The Wolf… ‘Queen’ mag je een ballad noemen. Helemaal puur, weinig bombast en echt waar het om de rust. Benieuwd of dit ook live kan worden gebracht naast alle power tracks. ‘Honey’ is wel een van mijn favorieten. Opzwepend, eentje die absoluut blijft hangen en waarschijnlijk wel live juist die top track is wat een feestje zal worden. Chapeau! Je proeft zelfs wat vleugjes dancehall, wie had dat verwacht? Dan hebben we ook nog ‘Last Night’, hier wordt ook de rust weer even gepakt en melancholisch alles gebracht. Lichtzinnig, rustig maar wel genoeg om het een hele goede track van te maken. Pure R&B eigenlijk. De track ‘Chevrolet’ heeft weer lekker wat bombast erin zitten. Dansbaar, in gedachte zie je dan Max al bewegen op een manier hoe hij dat alleen kan, maar ook weer zeer experimenteel. Hoge tonen, lage bassen en een goede opbouw. ‘Fever’ is de afsluiter van dit 12 delige album. Lekker uptempo begin en je verwacht ook wel veel ervan. Mag ook wel! Zeker het refrein mag er zijn: je weet dat er iets aankomt en de spanning wordt super opgebouwd. Misschien kan dit ook wel eens de afsluiter zijn van een concert. Lekker springen tussendoor om vervolgens dus die rust te pakken waar nodig.

De elektropop is hoe dan ook een blijvertje. Oscar And The Wolf is een blijvertje. Max Colombie doet wat hij wilt, wat hij voelt en dit is daarom ook zo’n succes. Dit album is weldegelijk wennen. Voor velen is het bijna alleen maar dansen maar nu laat hij ook rustigere tracks horen. Toch is het ook juist weer allemaal minder ‘donker’. De titel zegt in feite ook genoeg: je kan er alles mee. Tijd voor muziek na al die tekst!

Album recensie: Secret Rendezvous – For Real.

Lang op gewacht en daar issie dan! Het tweede album van Secret Rendezvous. De kans is groot dat de vaste volger van CamielMusic weet over wie ik het heb. Mocht dit niet het geval zijn: no problem! Maak vanaf nu kennis met ze.
Het gaat in ieder geval om Sietske Morsch en Remi Lauw. Samen zorgen ze voor een heerlijke mix van R&B maar je proeft ook zeer zeker soul & pop invloeden. De van oorsprong singer songwriter zijnde Sietske en producer/gitarist zijnde Remi hebben wat dat betreft een sound ontwikkeld wat wel uniek mag worden genoemd.
Na vier jaar hebben ze dan dit pareltje af, daar mogen ze ook heel trots op zijn. Dat gezegd hebbende, jullie hebben nog werkelijk geen idee! Even verandering in brengen.

‘Serotonin’ is de opener. Het heeft wat dromerigs, een soort lounge track. Je komt hoe dan ook al in de juiste flow te zitten, een opwarmer waar je U tegen zegt. Dan komen drie wat meer bekendere tracks.
‘Homie. Lover. Friend.’ is een track wat je ten alle tijden kan beluisteren. Je krijgt er energie van, kan erbij wegdromen maar ook gewoon op dansen. Dan door naar ‘Don’t Look At Me That Way’, een afwisseling van uptempo klanken maar ook een wat donker geluid zorgt ervoor dat je geboeid blijft luisteren. Je doet eigenlijk ook binnen no time mee, knap! ‘What About Us’ kun je zeer zeker anders noemen. Hier laat Sietske haar stem nóg meer horen met prachtige uithalen ook. Daarbij mag het elektronische werk van Remi ook niet onderschat worden. Eentje die moet groeien maar dan ook keihard binnenkomt. Tijd voor ‘U Send Me Flying’ waar Sietske meteen heel puur en rustig begint. Natuurlijk zorgt het refrein ervoor dat je weer die pure jaren ’90 sound krijgt met die R&B sound, top! Het blijft hoe dan ook verrassend. Ik moest even controleren bij ‘Till The End Of Time’ of het nog steeds Secret Rendezvous was. Even heel erg dromerig, rustig maar tegelijkertijd ook dwingend. Intrigerend wat ze ervan hebben gemaakt. Dan is het tijd voor ‘Do U Remember’, een zeer persoonlijk nummer. Het is door Sietske geschreven voor haar broer. Je hoort inderdaad de emotie, nét dat extraatje. Klasse!
‘Better Than She Can’ is ook een track wat al bekend kan voorkomen. De jaren ’80 popmuziek hoor je hier hoe dan er in terug. Aanstekelijk, dansbaar, groovy. Wat wil je nog meer? Goede beats beginnen tijdens het nummer ‘Never Out Of Fashion’, hoor ik daar Prince invloeden? Kan best! Een voorbeeld voor hen. Lekkere groove, funky. Man, wat is dit even anders maar tof! Dan komen we bij de afsluiter en tegelijk ook het langste nummer: ‘Growing Apart’. Rustig beginnend, puur & ingetogen. Eigenlijk blijft dit ook gedurende de track vordert wel aanhouden maar de term dromerig komt er wederom bij. Sterk. Je wilt blijven luisteren.

Secret Rendezvous slaagt met vlag en wimpel. Wat een heerlijk album hebben ze afgeleverd. Divers, verrassend, intrigerend. Het is niet voor niets dat ze er wat langer over hebben gedaan. De sound door Remi is sterk, steeds iets nieuws maar ten alle tijden Secret Rendezvous. De zang door Sietske is gewoonweg puur, natuurlijk en mooi. Kopstem of laag, het maakt niet uit!
Het album ‘For Real’ is eentje die je ook altijd kan luisteren. Dit is al eens eerder gezegd: om wakker te worden, energie te krijgen, late night driving. Het past overal bij!
Zeker een aanrader 🙂