Category Archives: Albums

Album recensie: The Ten Bells – Lights On

De tweede EP is dan daar! The Ten Bells zijn niet te stoppen. Waar ze in 2017 vanuit hun 2e gig ooit Nu of Nooit wonnen en daardoor Pinkpop mochten openen is in 2018 veel veranderd. Bassist Bert Luja is gestopt en vervangen door Luc op den Camp. In de afgelopen maanden hebben ze die weinige gigs ruimschoots ingehaald door mee te doen aan de Popronde: 20 optredens! Dus wat dat betreft hebben Sven Vek, Wesley Ferfers & Robbert Blondeau kunnen doorpakken. Laten we die EP, op CD, maar eens op een hoog volume zetten en checken. ‘Lights On’!

Na een intro is ‘Big Moves (On A Wet Floor)’ de eerste echte track. Deze hebben de mannen al eerder uitgebracht en is eentje die moet groeien. Ondertussen blijft ie plakken als kauwgum! Het is bluesy, rockend maar relatief rustig en soms met meer power. Het tofste vind ik steeds het aanstekelijk gitaar riedeltje van Robbert. Die blijft hangen. Hoe dan ook, een sterk begin met een goed nummer!  WAARSCHUWING! Luisteren op eigen risico. Dit nummer, ‘No Clue’, is echt eentje die 100% zeker de hele dag in je hoofd blijft hangen of héél vaak plots in je gedachte krijgt en weer gaat zingen.. Fantastisch dus! Wat een bak energie, slim (de ‘ohohooohw’) maar ook vol power gespeeld. Het relatieve rustige stuk is ook weer goed in elkaar gezet want ze werken naar een slimme climax om nog eens knallend te eindigen! Dan de 3e kneiter (en 4e track). ‘Talk Is Cheap’ en die heeft sowieso al leuke woordspelingen erin zitten, let maar goed op! Verder een heerlijk begin op gitaar en goed ritme op bas maar we mogen het strakke werk van Wesley absoluut niet vergeten. Als dan Sven begint te zingen zit je eigenlijk meteen erin. Tempo blijft hoog en is daardoor geen seconde saai of vervelend. Het refrein is wederom slim met de samenzang en hoor ik daar een soort xylofoon? Anyway, het is gewoon rock! ‘Borderpatrol’ is wellicht eentje die bekend kan voor komen, deze werd live wel al vaker gespeeld. Een bekentenis.. Ik zong altijd ‘Born In Pluto‘ mee…. Lekker meeblèren maar dan compleet fout, lekker fonetisch. Vergeet het, moest het kwijt. Veel power, veel energie en zeker het stuk vanaf een dikke 3 minuten is meesterlijk. Spanning wordt opgebouwd en dan is het raggen, maar ook echt. Boh, wat een klasse! Afsluiter van de EP is ‘Why Won’t You’ en die heeft een potje tempo in zich zitten zeg! Niet normaal. Allemaal geven ze gas, hebben ze een tempo en Sven windt er ook geen doekjes om. Toch is het weer zo dat de mannen ook weer een spannend stukje erin bouwen om vervolgens te kunnen rocken als een gek en het allemaal iets te verzwaren. Succes gegarandeerd!

De EP is eentje die in een vloek en zucht voorbij vliegt. Vol energie en power, vol slimme tracks maar bovenal ook gewoonweg sterke nummers. Genoeg ingrediënten om zo weer een vervolg stap te maken. Zeker ook met de energie en de live performance die ze neerzetten. Rock on!!!

Album recensie: The Grand East – What A Man

De vijf mannen van The Grand East hebben twee jaar na het zeer succesvolle debuut ‘Movano Camarata’ dan hun tweede album de wereld ingeslingerd. Middels een zeer succesvolle crowdfunding actie konden ze te werk gaan hóé ze zelf wilden en met wie. Samen met Pablo van de Poel (DeWolff) en Simon Akkermans (Cmon & Kypski) is dit pareltje ontstaan. De klassieke sound met nieuwe impulsen kun je wel stellen. Net zo super dat er dus al op voorhand veel mensen vertrouwen hadden in een goede afloop. Op dit album, ‘What A Man’, staan in ieder geval 10 tracks die zeker soms heel erg verschillen van elkaar maar uiteindelijk wel allemaal The Grand East zijn. Let’s Go!

Met het orgel geluid van Joris van den Berg beginnen we, ‘Away’ hebben ze ‘m genoemd. Als dan het ritme omhoog gaat en de stem van Arthur Akkermans erbij komt voelt het meteen vertrouwd aan. Daarbij is het ook onmiddellijk rete spannend! Die bluesrock zit er nog volledig in maar lijkt alleen maar meer te zijn ontwikkeld. De basis is gelegd. ‘Apocalypse Now’ is wat donkerder, wat grauwer maar er zit een fantastische opbouw in. King Gizzard & The Lizard Wizard invloeden? Op muzikaal zeer zeker maar qua zang is het wel heel mysterieus en verrassend met de samenzang. Waarschijnlijk is dit live eentje die enorm gerekt gaat worden. Fantastisch dus!
Natuurlijk is ‘What A Man’ bekend. Het is een typische The Grand East track maar ook weer een beetje anders, positief uiteraard! Muziek met een boodschap, niet zomaar iets maken. Daar hebben ze sowieso goed over nagedacht. Hoe anders qua sound is dan ‘Sweet Boy’. Rustig begin en je denkt echt dat dit een heel nieuw gezicht is van The Grand East. Schijn bedriegt want naarmate dat de track langer duurt wordt het intenser, heviger, energieker. Prachtige opbouw en climax dus! Daarbij een tikkeltje geëxperimenteerd en dat komt zeer zeker door de kijk van producer Simon Akkermans.
Een nummer wat ook wel op de voorganger had kunnen staan is ‘Who Is Joe’. Donker, bluesy, het fijne orgel geluid is goed aanwezig maar ook weer heel opzwepend. Minder opvallend? Misschien wel. Maar desalniettemin eentje die heel goed in elkaar steekt.

‘I’ve Been Young’ is zo ontzettend sterk. Je voelt de spanning vanaf seconde 1 erin en je weet dat het op een gegeven moment gaat losbarsten. TADAA! Ook dan weer de relatieve rust die in het nummer zit en wederom het energieke moment.. Dit is echt The Grand East!
Met een meesterlijk ritme van Imanishi Kleinmeulman begint ‘Magic Surf’. Dat overigens met wederom een lekkere riff op gitaar van de altijd sterke Niek Cival. Toch is de track in zijn geheel wel iets anders dan die bluesrock wat we normaliter gewend zijn. Het doet je oren extra spitsen en is echt wel eentje die in de top staat van dit album. Laat je niet afleiden door de titel ‘Straaljager’; niet Nederlandstalig hoor! Waar je wel door afgeleid wordt is het nummer zelf. Het is moeilijk om deze in een hokje te stoppen, misschien ook wel logisch. Er zit een nieuwe saus overheen maar dan wel met een hele eigen lading The Grand East. Melancholisch maar dan vol blues & psychedelica. Je moet er misschien enkele keren naar luisteren, maar als ie valt is het ook fucking nice! ‘Burn Away’ grooved vanaf het eerste moment en dat komt mede door het heerlijke basloopje van Teun Eijsink. Pak dan daarbij de samenzang wat je gedurende de coupletten meermaals hoort. Hij past precies in het geheel van dit album. Zoveel energie! Je wilt bijna niet dat het stopt. Ok, dat gaat wel gebeuren want ‘Feels Like I’m Flying’ is de afsluiter van het album. De trompet is van stal gehaald, akoestische gitaar van Niek en dan de rust op zang door Arthur. Doordat de mannen hiermee eindigen, kun je wel stellen (ondanks dat we het al wisten) dat ze van alle markten thuis zijn. Dit zou overigens ook fantastisch klinken in een oud nostalgisch bruin café. Soul & jazz. I love it!

Vergelijkingen zijn fijn. The Doors zal zeker worden genoemd. Ik noemde King Gizzard al. Toch is het allemaal heel erg The Grand East. Anders is dit 2e album zeer zeker ten opzichte van hun debuut. Ze hebben zich doorontwikkeld en dat maakt de heren uit Diepenheim ook hoe dan ook beter. Krachtig, donker, meeslepend, energiek maar ook absoluut soms verrassend! Ik kijk nu alweer uit om ze live te zien want daar leven ze stiekem voor, om nóg meer energie over te brengen naar ons, naar het publiek. Voor iedereen een absolute aanrader om dit album te luisteren en natuurlijk aan te schaffen!

Album recensie: BloYaTop – Groove Control

Daar hebben we alweer het 4e album van de mannen van BloYaTop! Het is een trip geweest. Waar in oktober het startsein werd gegeven, de eerste 2 tracks werden gedropt, weer een toffe actie was met het voor inschrijven en een rode vinylspeler (met hun naam erop) kon bemachtigen, is het dan nu écht zo ver. De onvervalste heerlijke rock van de drie heren Mr. E, Mark Ferguson en Paul Huge mag weer gaan schallen door de speakers. Wat kunnen we verwachten? Nieuwe klanken? Anders? Harder? Zachter? Er is maar 1 ding te doen dan: Let’s Find Out!

We starten met de titeltrack ‘Groove Control’. Zware bas van Mr. E en een fluisterende begin. Spannend! Een uithaal en het rock gehalte springt omhoog. Ze winden er geen doekjes om bij de opener! Goed begin is het halve werk. Een van de bekende tracks is ‘Monster Movie Music’. Zoals eerder beschreven: hier zit alles in! Het rockgehalte, de energie, het smerige maar ook het plezier is te horen. Door naar ‘Use It Or Lose It’. Het geeft me op een of andere manier een dEUS gevoel, wat erg fijn is overigens! Mr. E heeft wat Tom Barman invloeden maar muzikaal is het wat intenser. Goede flow, ritmisch sterk en dus toch anders. Een andere die je wel eens gehoord kan hebben: ‘Catch Me If You Can’. Dik jaar geleden hiermee de start gemaakt van het ‘Groove Control’ album. De riffs kloppen, het opbouwende ritme, de geinige ‘yeah’, de solo, de rust pakken. STRAK! Met een titel als ‘Coffee After Seven’ kan het eigenlijk niet fout gaan. Toch is het niet eentje waar je echt recht op van gaat zitten. Absoluut niet slecht maar de spanning ontbreekt een beetje. In tegenstelling tot ‘Nightclubbing’! Horen we nu country? Heel eventjes ja. Want dan wordt het weer heerlijk onvervalste rock. Hoog tempo, 70’s vibe erover en steeds meer power erin! Dit is muziek. De track ‘Danger Honey’ is heel groovy! Uiteraard heerlijke sound van Mark op gitaar en uiteindelijk een fijne solo maar het basloopje van Mr. E mag zeker niet worden vergeten of het drumwerk van Paul wat aanwezig is maar niet overdreven. Je beweegt de hele tijd mee met je hoofd of tikt mee met je voet. Mission accomplished!

Foto: Jax Kraal.

Dan is het wel even goed gas geven met ‘Heels Of Fortune’. Een heerlijk tempo maar ook zo vuig als maar wat. Kortste track maar alle energie is dan ook eventjes op.
Hoge verwachtingen kreeg ik door de titel ‘Apocalyptic Peptalk Blues’, terecht? Het begint akoestisch om vervolgens wat meer volume te ontwikkelen. Het doet me denken aan het begin van ‘Tribute’ van Tenacious D maar die vergelijking is snel weg. Het vertellende verhaal en de muzikale omlijsting zijn zeker goed maar het pakt me pas op het laatst. Ik deed mijn wenkbrauwen even fronsen (positief) door de start van ‘Not Fade Away’. Lekker rauw! Als we dan bij het refrein komen blijkt het ook gewoon bombastisch te zijn. YEEHAA! Een kneiter is dit, zonder twijfel een van mijn favorieten! Een 180 graden draai is ‘Going Down’. Pure rust, akoestisch, breekbaar. Mooi om te horen dat ze dit ook nailen. 1 rustige, serieuze track is genoeg moeten ze gedacht hebben want ‘Tornado Sally’ is weer rock van de bovenste plank! Ze schakelen namelijk meteen door naar de 5e versnelling. Heerlijk vol energie, power, smerigheid wat er van af spat.. Als dan die gitaarsolo erin knalt is het feest helemaal compleet. Nogmaals: rock van de bovenste plank! Afsluiter van het album is ‘Lonely At The Top’. Ook hier komt de akoestische gitaar in voor maar verder is het toch wel passie wat er van af spat. Goede uithalen, rauwe stem en dan toch wel de humor waar BloYaTop voor staat. Persoonlijk, eerlijk & muzikaal.

We kunnen lang lullen, erom heen draaien, discussiëren… maar dat is nergens voor nodig. Het vierde album van BloYaTop is een top plaat! Muzikaal steekt het zoals altijd weer helemaal goed in elkaar, er is afwisseling qua sound zonder dat ze die speciale BYT saus verliezen. Pure rock, smerige sound, soms lekker vuig maar ook puur. Absoluut eentje die je eigenlijk in je collectie moet hebben!

Album recensie: Dusty Stray – Estranged

Dusty Stray heeft onlangs zijn nieuwe (5e!) album uitgebracht: ‘Estranged’. Jonathan Brown, de man achter Dusty Stray, heeft een Amerikaanse achtergrond. Uit Texas van origine, woont hij al meer dan 20 jaar in Nederland. Voor dit nieuwe album is hij in 2015 terug naar de States, Colorado om precies te zijn, gegaan om nieuwe inspiratie te krijgen. Dat is goed gelukt maar wel met pieken en dalen. Dat is ook zeer zeker te horen. Qua sound moet je denk aan hele pure folk maar dan met onderwerpen zoals ouder worden, onbeantwoorde liefdes, plotselinge dood en kindernachtmerries. Uiteenlopend maar allemaal heel eigen. Zeker met de muzikale omlijsting wat erin zit; denk aan een cello, lap steel guitar, banjo, ukulele, harmonium en omnichord, is het iets unieks.

‘You Couldn’t Wait To See Me Cry’ is een opener waar je U tegen zegt. Dusty Stray draait er niet omheen. Tekstueel enorm goed te volgen en de muzikale omlijsting is sterk. Het heeft iets akoestisch maar ook iets futuristisch in zich. Als dan ‘Through The Atmosphere’ komt, is er weer iets heel anders te horen. Dit is overigens een soort ode aan een overleden vriendin van Jonathan. Echte folk en wetende waar het over gaat, maakt het nog mooier en persoonlijker. Fijn! ‘Houses’ heeft ook veel te maken met de albumtitel Estranged oftewel vervreemd. Hetgeen over de terugkeer naar Amerika na zo’n lange tijd. Een extra mooie muzikale omlijsting heeft ‘Things Will Look Different’. Alles met een lap steel guitar is magistraal goed en dan ook nog een mondharmonica…! Wow. Americana sound pur sang. Ook ‘I Can Still Pretend You’re Here Tonight’ gaat over de plotselinge dood van een vriendin. Jonathan heeft een periode in Barcelona gewoond en heeft haar daar ontmoet. Hij heeft zich kunnen ontwikkelen tot wat hij nu is: muzikaal maar ook veel meer daar omheen. Een van de kortste tracks is ‘Down’. Puur en omlijst door de omnichord. Je moet goed luisteren maar hij is zeer zeker speciaal.

‘Gorey Story’ is een hommage aan een van zijn persoonlijke helden, schrijver & illustrator Edward Gorey. Dat hoor je, dat voel je en dan ook extra geladen met een cello. Jonathan haalt alles uit de kast om zijn gevoel, zijn emoties te laten horen. Na een muzikaal intermezzo, ‘Little Lude’, horen we ‘All My Wrongs’. Deze is zeker op het gebied van gitaarspel even heel lekker om te horen, anders! Toch blijft het lekker donker en het folk gehalte ligt nog altijd hoog. Een geinige track is ‘After The Play’, iemand ontmoeten na de show maar geen idee hebben wie en denken… Wat doe ik nu? ‘Old And Gray’, natuurlijk denken we er allemaal aan: oud worden. Maar dan samen met iemand. Of je heb die onbeantwoorde liefde.
Een redelijk uniek verhaal is het nummer ‘Window’. Echt vanuit zichzelf, kind zijn. Slecht slapen, uit het raam kijken en aan het wachten tot een man die ineens tevoorschijn zou komen, schreeuwend met zijn handen plat tegen het raam aan. Eigenlijk best creepy. Maar als er daardoor zo’n nummer ontstaat, is het wel speciaal natuurlijk! Dan komen we bij ‘Happy End’, eigenlijk een boodschap: het komt allemaal wel goed. Samen met de ukelele voelt het ook meteen nét wat fijner, mooi om dit zo te horen. De afsluiter van deze plaat is een cover van Leonard Cohen, ook iemand die wel hield van donkere nummers. ‘Hey, That’s No Way To Say Goodbye’ past dus wat dat betreft goed in het repertoire van Dusty Stray!

Natuurlijk is het niet logisch om de muziek van Dusty Stray op een warme zomerdag te luisteren. Liever lekker op een donkere winter avond, bij de haard en dan meedenkend aan alle onderwerpen waar hij over zingt. Het eigen, het extreme, het donkere. Dat maakt hem ook behoorlijk uniek. De folk, de americana, de warme en rustige stem. Een album wat zeer zeker de moeite waard is om rustig naar te luisteren en alles op een rijtje te zetten!

Album recensie: The Wanderer – When We Meet Again

Daar is ie dan! Het debuutalbum van The Wanderer. The Wanderer is natuurlijk niet de echte naam want dat is ‘gewoon’ Nikos Frangiskatos. Hij heeft zo’n drie jaar gewerkt aan dit pareltje, in de tussentijd wel 2 EP’s uitgebracht, maar verder was het zijn eigen weg gaan en zorgen dat het album af kwam! Het op zoek gaan naar… Dat is het voornaamste wat belangrijk is qua boodschap bij dit album: vertrouwen, loslaten en hoop. 9 nummers staan erop en samen met pianist Victor Driest & gitarist Joost Spanjerberg hebben ze met z’n drieën een mooi werk afgeleverd. Laten we bij zijn allereerste beginnen.

Maar ook echt allereerste. Met ‘Down The Road’ is het allemaal begonnen zo’n drie jaar geleden. Een track wat heel puur is, heel open, heel eerlijk. Het gaat zoals Nikos zelf aangeeft over de bewuste keuze om zonder angst het leven door te gaan. Dit kan iemand maken als hij onzeker is of zichzelf niet is. Oprechte muziek! Machtig mooi begin. ‘These Waters’ stond op zijn 2e EP, een iets hoger tempo maar tegelijkertijd ook donkerder geluid. Het wordt naarmate het nummer langer duurt meeslepend, melancholisch. De combinatie van de stem en het muzikale aspect is super te noemen.
Afwisselend kun je het zeer zeker noemen want ‘Hold On’ is weer van een ander kaliber. Redelijk energiek, krachtig, muzikaal iets anders maar in zijn geheel is het een typische The Wanderer track want tekstueel klopt het voor de volle 100% maar het gevoel zit ook meteen goed.

Wat belangrijk is om te weten, is dat The Wanderer op reis is gegaan op zoek naar zichzelf. Een nummer wat dus perfect hier bij past ‘Finally Home’. Zoals hij zelf aangeeft dat dit nummer een moment van rust en veiligheid binnen zijn turbulente reis beschrijft. Dat hoor je, dat voel je. Tekstueel sterk en het emotionele hoor je helemaal. Dan hebben ‘Yellow Fields’. Overigens net als de voorganger zijn deze echt live terecht gekomen op de plaat. De opening op toetsen is weer even iets anders en wel prettig. Meteen die breekbare factor erin, puurheid en dan ook nog een cello. Wat een arrangement! Hier kun je niet omheen. De switch naar ‘Time’ is redelijk groot maar past wel goed. Meer pop gehalte, iets energieker en krachtiger. Ook de afwisseling van het relatieve rustige couplet naar het refrein is heel fijn. Dit zou zonder meer een radio track kunnen zijn! Herkenbaar maar tegelijkertijd ook weer uniek en anders.

Een donker begin bij ‘Sail On’, een zwaardere stem vanuit Nikos. Je wordt hierdoor even op een dwaalspoor gezet maar als je je weer in het nummer verdiept is het goed. Verandering in het muzikale aspect en meeslepende ritme op de drums maakt deze wel intrigerend. Als je het begin hoort van ‘Fly High’, verwacht je niet meteen diezelfde sound in het refrein. Verrassend maar prettig! Natuurlijk wordt je helemaal meegenomen in het nummer dus je krijgt het niet meteen mee. Na een paar keer wordt alles duidelijk en valt het kwartje. En hoe! Komen we al bij de afsluiter en de titeltrack: ‘When We Meet Again’. Eigenlijk een soort samen komen van het geheel: de weg wat hij heeft afgelegd in de afgelopen drie jaar en hierdoor al die mooie tracks heeft gemaakt. Melancholisch, puurheid, herkenbare thema’s…

Zeker voor mensen die gewoon even niet lekker in hun vel zitten maar eigenlijk is het voor iedereen! Muziek is een prachtige manier om een verhaal te laten horen en om een boodschap over te brengen. The Wanderer is een kunstenaar en heeft een machtig mooi debuutalbum afgeleverd!