Category Archives: Albums

Album recensie: Dawn Brothers – Classic

Ze kwamen, zagen en overwonnen. De vier heren van de Dawn Brothers uit Rotterdam. Met hun eigentijdse stijl van americana/soul/rock laten ze liefhebbers genieten! Hun debuutalbum ‘Stayin Out Late’ was een voltreffer en daarnaast hebben ze een geweldige live reputatie. Bas van Holt, Levi Vis, Rafael Schwidessen & Rowan de Vos durven, doen en slagen! De kans is groot dat er zeker wat nummers bekend voor komen, ze hebben ook al lekker wat singles gedropt. Toch staan er naast die pareltjes nog meer geweldige tracks op! Klaar voor een komende klassieker? Check dan ‘Classic’!

De heren trappen af met ‘Summer Jam 2017’. Zoals bekend kan het luisterend naar een bepaalde stijl, alle kanten op gaan. Zo ook met deze, niet rockend maar juist heel erg groovy. Je komt in een bepaalde groove terecht en kabbelt hier lekker door. Door hiermee te beginnen krijg je al een grote smile op je gezicht. Een bekende track zeker weten is ‘Holy Water’, deze werd ook al vaker gespeeld in hun live set. Heerlijke samenzang, veel power, slim stuk erin waar men ‘aha aha aha‘ zingt, heel catchy, een meesterlijke gitaarsolo: oftewel eentje waar je veel energie van krijgt! ‘Lucky Charm’ is dan wel weer anders hoor. Meer een americana sound, relatief rustig en hierdoor blijf je ook goed luisteren. Puur, kort maar zo verdomde krachtig. Dan misschien wel mijn absolute favoriet: ‘Sweet Love’. Je kunt namelijk genieten van alle facetten van de heren. Muzikaal ontzettend sterk waar je alle vier ze geweldig goed hoort, tekstueel is het magnifiek en het is zo eentje waar je nooit genoeg van zult krijgen!

Als je begint op het orgel zoals bij ‘Too Many Colors In The Sun’, weet je dat je écht in een 60’s vibe zult komen. Het blijft heel erg ingetogen. Ondanks de titel krijg ik een bepaald kerst gevoel. Een warm gevoel, een lief gevoel, muzikale kriebels. Breekbaar! De americana flow blijft tijdens ‘Yours & Mine’, net als het liefdevolle gevoel wat er ontstaat. Alle vier de heren brengen het refrein zo puur en sterk, dat is en blijft altijd genieten. Het ritme is verslavend en meeslepend. Muziek kan zoveel doen! ‘Gas To Carry On’ heeft wat meer power in zich en heeft een bepaald folk/country gevoel. Dikke blazers erbij en het is meteen een groot feest! Maar dat valt een beetje tegen, het mag wat uitbundiger persoonlijk gezien. Dan wederom een bekende: ‘How Come’. Deze heeft het fenomenale in zich doordat ze ‘How come’ een aantal keer herhalen en steeds iemand anders zingt het. Pak daarbij de energie wat er ontstaat en het heerlijk scheurende gitaargeluid. Zo vol muzikale klasse en dat hoor je in iedere seconde! Magistraal.

Een nummer met een heerlijk tempo is ‘Got To Act’. Het lijkt wel even alsof het gaspedaal is ingetrapt! Je krijgt er lekker veel energie van en juist dát is de Dawn Brothers. Steeds weer de afwisseling tussen het pure en het energie gehalte. In de laatste minuut wordt het zelfs een beetje gospelachtig, vet!! Het kortste nummer van het album is ‘Hood Ornament’ en deze begint ook nog eens met een redelijke lange intro en uithaal. Dan komt er een heerlijk ritme op drums en orgel bij om de stem van Bas erbij te voegen. Eigenlijk weer een kant wat we niet echt eerder hebben gehoord. Als je de opening van ‘Eagle One’ hoort, voel je ook dat dat helemaal klopt! De flow, de sfeer die ontstaat laat je weer wegdromen en pas weer wakker worden als de track na bijna vier minuten is afgelopen. Het is bijna een trein die voorbij dendert en net op tijd stopt bij het station. De afsluiter ‘What A Feeling Can’t Do’ dan, helaas. Het is precies goed wat de Dawn Brothers hier laten horen. Muzikaal heerlijk in elkaar gestoken, de puurheid gehouden, de americana/soul invloeden aanwezig en ook de samenwerking die je hoort… Deze muziek mag eindeloos duren!

Er wordt altijd gesproken over een moeilijke tweede plaat. Dat geldt niet voor de Dawn Brothers. Bas, Levi, Rafael & Rowan zijn muzikale liefhebbers die precies weten wat ze doen en wat ze willen laten horen. Muziek waar je verliefd op kan worden, waar je weg kunt dromen, waar je enorm op kunt grooven en rocken! Het totaalplaatje klopt. Ook op dit album ‘Classic’ is het ze weer gelukt. Hij zal grijs worden gedraaid, wedden we? Oja! Ga ze checken als het lukt, je zult zielsgelukkig worden! Ik kan absoluut niet meer zonder ze….

Album recensie: EUT – Fool For The Vibes

Het lijkt mij vrij sterk dat je nog niet hebt gehoord van EUT. Dit Nederlandse bandje heeft afgelopen jaar zo’n grote stap naar het grote werk gezet, bijna ongekend! Daar tegenover staat ook meteen dat heel veel mensen al een lange poos wachten op iets ‘fysieks’. Natuurlijk zijn er al behoorlijk wat singles uitgebracht, denk aan ‘Supplies’, ‘Bad Sweet Pony’, ‘Crack The Password’ en nog recent ‘Sour Times’, maar het was lang wachten op die plaat. Je kunt bijna al spreken van een ‘best off album’ omdat er al zoveel bekend is. Maar schijn bedriegt… Het album staat vol nummers die nog niet zo bekend zijn en ook echt eruit springen! Let’s go!

Het begint erg goed met ‘Look (Who Has Decided After All)‘: strak, ritmisch fijn en goede samenzang. Je mag nu al spreken van een typische EUT track. De fijne stem van Megan de Klerk maakt het allemaal nóg prettiger om naar te luisteren. Daarbij is het allemaal al geweldig opgebouwd van veel energie naar rust en weer een feestje bouwen. Een bekende, ‘Sour Times‘! Het is sowieso een meer poppy track wat het uiteraard goed doet. Luchtig, speels, aanstekelijk. Met een lekker ritme starten we ‘Don’t You Love Me‘, iets donkerder en ‘gevaarlijker’ lijkt het. Sferisch sterk en de hele track blijft het tempo lekker hoog waardoor het geen seconde saai is.
Wederom eentje die we al hebben gehoord: ‘Bad Sweet Pony‘. Deze oude 3FM megahit blijft hoe dan ook hangen. Lekker gitaargeluid, fijne basloop, drums aanwezig en de keys ontbreken ook niet, compleet! Kneitertje. ‘Ping Pong Ball‘ begint heel rustig en akoestisch maar je weet ook wel dat dit gaat veranderen. Toch blijft ie relatief rustig voor EUTs doen ondanks de muzikale sterkte. Hele pure pop!
Het langste nummer van het album is ‘Tygo Dex‘. Dromerig kun je deze weldegelijk noemen. Door de beetje symfonische samenzang en het ritmische aspect van Jim op drums is het iets wat wel extra opvalt. Dit kan live iets worden wat ontspoort, in de goede zin van het woord. ‘The Buggs (part I)‘  (ik denk meteen, waar is part II?) dan, puur begin en heel klein door alleen Megan en de keys van Sergio. Het blijft eigenlijk het gehele nummer zo sferisch mede door de samenzang met Tessa. Een speciale. Wat zeker een nieuwe single kan worden is ‘Storm Of Stars‘. Waarom? Het tempo is perfect, het is niet te hard of te zacht en het heeft een heerlijk gitaar riedeltje! Verveelt geen seconde.
Oke, volgende topper is uiteraard ‘Supplies‘. Hierover hoef ik niet teveel te vertellen behalve dat velen met dit nummer in aanraking zijn gekomen met EUT. Super dus! ‘I Came To Be Gone‘ is daarentegen een nieuwe. Deze is ook zoals we al eerder eens hebben gehoord, wat dromerig & sferisch. Toch blijft die typische EUT stijl met de pop sound aanwezig. Het is echt fijn om te luisteren! De laatste in het rijtje bekende nummers: ‘Crack The Password‘. De boodschap was duidelijk: het herkennen en doorbreken van slechte gewoontes. Het steeds weer op je bek gaan maar toch proberen door te gaan. Tegelijkertijd gaat het ook over alleen maar aan jezelf denken en soms totaal niet aan een ander. Super sterke track.
We gaan naar ‘Lie Detector‘, op een of andere manier klinkt ie bekend. Vast door wat concerten die ik bezocht heb. Het is weer een nummer waar veel power in zit en vol strakke ritmes. Uiteraard is Emiel op gitaar debet aan, wat een geweldenaar! Slim nummer, iedereen gaat meezingen. Als laatste hebben we ‘How Did You Know‘ en wow… Misschien wel mijn favoriet van de ‘nieuwe’ nummers. Lekker veel energie, power en is retestrak. EUT in het kwadraat. Deze heb ik ondertussen al vaak op repeat gezet en qua volume op 100. Zeker weten dat velen deze mening zullen delen. Tot 2.30min uiteraard he!

Oke, zoals gezegd… Men keek uit naar dit album, terecht ook. Hebben de vijf ons teleurgesteld? Nee! He-le-maal niet. Het heeft allemaal die typische pop sound en het gaat vanuit daar allerlei verschillende kanten op. Dat is de kracht van EUT maar ook het herkenbare van EUT. Ze zullen daarbij geen seconde kunnen vervelen omdat het allemaal zo uniek is. De samenstelling is hun specialiteit en we hebben simpelweg te maken met een band waar we nog heel lang ‘last’ van gaan hebben 😉

Album recensie: Ten Years Today – Ten Years Today

Na 2 EP’s is het voor de Groningse band Ten Years Today dan toch echt tijd om een volledig album uit te brengen! Het is een album waar toch wel hun ziel en zaligheid wordt verteld en ook alles wordt gegeven! Qua spel, qua gevoel, qua intensiteit. Maar wie is Ten Years Today nu eigenlijk? Het is een drietal en bestaat uit zanger/gitarist Floris van Luijtelaar, drummer Mathijs Louwsma en bassist Simon Bleeker. Qua sound moet je denken aan een overdreven pop sound met flink wat rock en garage invloeden. Ondertussen bestaan ze toch al een tijdje en hebben ze ook al wat vaker op CamielMusic gestaan. Niet voor niets dat dat debuutalbum ook een plekje krijgt. Benieuwd? Snap ik!

Het begin is daar met ‘Praise The Shit’, een track wat sowieso al het licht heeft gezien op CamielMusic. Opvallend, aanstekelijk en gewoon lekker strak. Mocht je denken, wat een titel… Denk hier over na: Het is dat je gewoon ook de minder prettige dingen in je leven moet leren waarderen. Sterk begin dus. Hierna is ‘Do Ya’ aan de beurt, ook een bekende! Anders dan misschien normale nummers… Maar wat is normaal? Ritmisch is het sterk, goede gitaarsound en ieder couplet is anders. Opvallend dus!
Wat ook opvallend is, is het nummer ‘Conflicted’. De drie brengen eigenlijk de rust weer in werking. Je gaat daardoor nog meer luisteren naar wat Floris heeft geschreven. Puur, sterk, mooi, samenzang en horen we zelfs strijkers??!! Meer is soms niet nodig en prettig om te horen dat ze veel meer kunnen dan ‘alleen’ rammen.
Een opbouw die zeer goed in elkaar steekt geldt voor de track ‘God’. Je weet dat er op een gegeven moment meer zal komen dan het prettige ritme en dat klopt! Steeds richting het refrein komt er meer energie en passie in waardoor je zelf ook al enorm enthousiast wordt. Plus een lekkere gitaarsolo… Nailed it!
Bam! Het is meteen raak tijdens ‘Feel’. Gitaarsound is aanwezig, ritmisch lekker op de bas en de drums hoor je goed zonder te overdrijven. Ook de afwisseling van het snelle tempo naar weer het rustige en dan soms die aanstekelijke samenzang werkt goed. Slim gedaan door de mannen. Ik hou van woordgrappen, dus heeft het nummer ‘Question Mark’ al een voorsprong. Daarbij is het best wel een track die je goed moet volgen, niet zomaar even iets! Hoe deze track eindigt vind ik magistraal, zoveel intensiteit en weer die strijkers. Chapeau!
Gitaarspel? Check. Drums? Check. Baslijntje? Check. Alle goede ingrediënten voor ‘If I Were Me’ zijn aanwezig. Hoog tempo, dansbaar, easy listening en kwaliteiten showen. Mooi om dit weer even te horen. Misschien één heel klein puntje.. Mag iets korter, dan blijft iet nóg krachtiger! Als je naar ‘The Boy’ luistert denk je bijna dat het een andere band is. Toch herken je ze zeker, mede door de stem van Floris. Maar door dat feit, ga je nog intenser luisteren en weet je ook echt dat het niet zomaar een bandje is, er zit een duidelijk idee achter!
We gooien maar weer eens een lekkere dosis garage erin! Dat hoor je tijdens ‘Live With It’. Zeker het ritme op drums door Mathijs is goed aanwezig en blijft in je hoofd doorgaan maar ook de samenzang ‘ah-ahaaaaah’ is wederom fijn. Misschien niet vernieuwend maar clever. De tekst is precies hoe het is… Zo simpel kan het soms zijn.
De afsluiter van het geheel: ‘Your Mom’. Een ode aan hun moeders? Nope. Het is gewoon een track waar wordt verteld dat je moet genieten. Jong, oud of hoe je ook bent. Doesn’t matter! Daarbij is het wederom muzikaal genieten. Hoog tempo, energiek en alle facetten worden nogmaals uit de kast gehaald. YESSS!

Knap dat je zo’n sterk debuutalbum kunt afleveren. Het is geen seconde saai en heeft ook nog genoeg serieuze kanten waar je naar luistert. Daarbij kan het rocken waar nodig en rust pakken als het ook zo hoort te zijn. Blijf deze Groningse gasten maar volgen, krijg je geen spijt van!

Album recensie: Certain Animals – Down The Rabbit Hole

De drie heren van Certain Animals zijn er klaar voor! Hun EP is ready to go en ready to shine. Thijs van Leeuwen (zang & gitaar), Niels-Jan van Dijk (bas) en Kees Braam (drums) hebben in een eerder stadium 2 tracks uitgebracht, ‘Midnight Shaker’ en ‘Image’, maar deze staan niet op het kunststukje wat op de markt komt! ‘Down The Rabbit Hole’ heeft een lekkere ouderwetse sound: denk aan de jaren ’60 & ’70, denk aan vuige bluesrock, denk aan psychedelica. Deze Rotterdamse band laat veel facetten horen zonder dat ze hun eigen identiteit verliezen. Tijd om die plaat te luisteren!

Ze winden er geen doekjes om als hun titeltrack wordt ingezet! ‘Down The Rabbit Hole’ wordt met een goede schreeuw gestart en je hoort meteen ook een heerlijke sound op de bluesharp van Arthur Akkermans (bekend van The Grand East). Zo’n vuige sound waar je zielsgelukkig van wordt. Het is een track waar je meteen van recht op zit en eigenlijk ook alles uit de kast wordt gehaald inclusief een lekkere solo! Verwachtingspatroon vliegt dus ook wel omhoog! Dan naar ‘Roses’ wat begint met een heerlijk ritme op de drums om vervolgens een beetje donker zang te horen, het is mysterieus en aanstekelijk tegelijk. Het refrein wordt gekenmerkt door de samenzang van de heren om vervolgens even 180 graden te veranderen en de rust te laten horen. Sterk en gedurft!
Het is zeer zeker wat anders bij het nummer ‘Doormouse’. Geheimzinnig, ritmisch & melancholisch rustig. Het is zeker goed om te horen dat de heren veel meer kunnen dan alleen die heerlijke vuige psychedelische bluesrock! Je blijft ook gefascineerd luisteren, dat is ook weer heel erg knap. Toch is ‘Shoot Me Tomorrow’ weer een echte knaller. Hoog ritme, donkere sound, baslijn wat lekker loopt, drums tikken lekker weg en het gitaarwerk mag er sowieso wezen. Je tikt uit het niets mee met je voet of beweegt je been continu op en neer. Zo snel afgelopen…
Een opvallende en unieke track is ‘Martin’s Mantle’. Wat opvalt is het ritme maar ook de hele sterke en mooie samenzang van de heren. Dat in combinatie met toch vleugjes rock en klassieke elementen. Klassiek? In feite wel. Door violiste Anne Bakker is dit ingespeeld alsof er een strijkkwartet is! Het geeft uiteindelijk heel veel meer macht aan dit nummer!
Na een toffe ‘Interlude’ mogen we ons al opmaken voor de afsluiter. ‘Slow’ heeft iets theatraals in zich. Uiteraard is het ritmisch weer super om naar te luisteren maar het heeft op zich ook weer veel meer! De opbouw is lekker, het is niet overdreven maar heeft wel precies genoeg om dit de laatste track te zijn. Ook het laatste deuntje wat je hoort is eigenlijk typisch Certain Animals.

De heren laten horen dat ze echt veel potentie in hun mars hebben en dat het niet zomaar is dat ze deze plaat hebben opgenomen. Aan de ene kant is het echt vuige bluesrock en aan de andere kant juist weer meer een psychedelische saus wat ze laten horen. Daarbij past die jaren 60/70 hen als een warme jas en spelen ze geweldig goed. Iedere component klopt en is nergens te veel! Wat dat betreft mogen ze echt trots zijn om dit uit te brengen en aan iedereen te laten horen.

 

Album recensie: Etan Huijs – The Secret Us

Op 14 september zal singer songwriter Etan Huijs uit Venray zijn nieuwe album uitbrengen. Het is niet zijn debuutplaat want voorafgaand aan ‘The Secret Us’ heeft hij ook al een EP en een ander album uitgebracht. Het is zeer zeker heel mooi singer songwriter werk wat Etan laat horen maar denk sowieso verder. Denk aan americana, folk & country invloeden. Daarbij heeft hij samengewerkt met mooie namen zoals BJ Baartmans (producer/gitaar), Jori van Gemert (backings) en Jesper Albers (drums) maar ook met het Red Limo String Quartet. Hopelijk komen die namen bekend voor! Door deze uiteenlopende namen is er wel iets heel moois ontstaan. Laten we maar eens naar ‘The Secret Us’ luisteren!

Na een fijne intro is de start voor een bekend nummer; ‘Little Bird’. Deze track heeft zich al kunnen tonen op CamielMusic en blijf gewoonweg fijn om te luisteren. Goede opener, uptempo maar tegelijkertijd ook weer heel integer. Samen met Jori is het een goede samenzang en pakt het je ook onmiddellijk. Geweldige start van dit album.
Dan ‘Isaac And The Fallen Temple’, in het begin is het heel erg puur en integer om vervolgens het tempo iets op te voeren. Echt een verhaal, een avontuur eigenlijk. Het nummer duurt meer dan 6 minuten maar die vliegen eigenlijk voorbij!
Weer een heel andere sound horen we op ‘Silhouette Dancer’. Een geweldig mooi arrangement door het eerder genoemde Red Limo String Quartet. Wellicht bekend van The Kyteman Orchestra! Het is melancholisch, het is meeslepend, het is mooi! Je kunt absoluut niet zeggen dat er geen energie of moeite is ingestoken om de nummers te vertalen naar prachtnummers! Wow. Dan ook weer een bekender nummer, ‘Blue Moon’ is namelijk ook al eerder gedropt. Het ritmisch aspect is hier erg belangrijk en leidend. Dat maakt de track echt. Daarbij de afwisseling in het grote geheel is ook prettig. Country gevoel! Over country gesproken trouwens, dan komen we hoe dan ook ‘Lonesome Traveler’ tegen. Zonder dat je deze track eens eerder hebt gehoord, weet ik zeker dat ie op een of andere manier bekend voor komt! Het voelt ontzettend vertrouwd.
Spoiler? Persoonlijke favoriet is ‘Nocturnal Overdrive‘. Dit nummer heeft wéér iets anders, een zeer prettige sound en heeft wat meer power en is lekker uptempo. Desondanks heeft het wel een bepaalde Etan sound. Pak daarbij de mondharmonica en het heeft ook daardoor een extra sound te pakken! Kort maar krachtig.
Komen we dan weer tot rust bij het nummer ‘The Islander’. Je kunt gerust stellen dat dit een heerlijke ballade is. Mooie samenwerking tussen Etan en Jori. Rust, meeslepend, opbouw en samenzang die perfect is. Over opbouw gesproken, datzelfde geldt voor ‘Counterweight’. Muzikaal zit het ook hier weer dik in orde en het is een dikke vijf minuten luisteren, genieten & absorberen van het grote geheel. En horen we daar ook blazers? Ja! Bijna de cirkel rond. Bijna! Want de afsluiter is ‘The River’s Flow’. Dit is een goede nummer 2 op lijst van favoriete tracks. Etan fluistert bijna zijn tekst op terwijl het ritme erg fijn is. Maar dan misschien wel het fijnst: een pedal steel gitaar (door Diederik van den Brandt)! Dat geeft echt zoveel meer in een nummer, heerlijk zwevend en krachtig tegelijk. Wat wil je nog meer?

Etan laat veel horen, heel veel! Maar het is allemaal af. Van begin tot het eind is het helemaal perfect om naar te luisteren. De variatie qua sound is van groot belang en het heeft ook veel meerwaarde! Muzikaal is het af, logisch ook met zoveel kwaliteit in je gelederen! Prachtige strijkers, heerlijke ritmische sectie en ook nog blazers erbij. ‘The Secret Us’ is een album waar je echt naar moet luisteren maar tegelijkertijd ook meteen van kan genieten.