Category Archives: Albums

Album recensie: Alison’s Fall – Killswitch

Alternative rock, sexy, spannend, vuig. Dat zijn denkelijk lekkere binnenkomers. Alison’s Fall heeft mij meer dan overtuigd tijdens de Popronde. Ik kende de band niet maar daar is zeer zeker verandering in gekomen. Van origine is dit een duo bestaande uit broer en zus. Floortje van der Kooy is de bassist en neemt de zang op zich, Pepijn van der Kooy scheurt op de gitaar. Live worden ze (uiteraard) bijgestaan door een drummer. Ze hebben voorafgaand aan de huidige band al genoeg ervaring opgedaan en daardoor weten ze wat wel en niet moet. Gelukkig hebben we een EP hier, dus wordt het tijd om eens lekker te gaan rocken.

‘Double Six’ is de starter en dat is eentje die Alison’s Fall precies goed weergeeft. Lekker strak tempo, de stem van Floortje is helder en de opbouw is perfect. Het gitaarwerk van Pepijn is continue aanwezig en als we naar het refrein gaan is de energie wat meer ‘aan’. Er is ook al meteen een vuige solo! Sterk, sterk sterk. Met een retestrak ritme wordt ‘I Want It’ gestart. De korte maar krachtige zinnen die Floortje brengt zijn een opmaat naar het refrein wat enorm blijft hangen. Daarbij, de afwisseling tussen haar en de zware herenstem zijn fantastisch. Kneitertje. Iets meer gelaagd is ‘Dangerous Mind’. Zware aanslagen op bas en het gitaar riedeltje is onmiskenbaar aanwezig. Het is een opzwepende track waar je ook de intensiteit aanvoelt. De uithaal van Floortje richting einde had misschien langer gemogen maar dat is gewoon een gevoelskwestie…

Door naar ‘Gambling Man’. Een begin wat een beetje herkenbaar klinkt en je denkt dat het spannendste stuk het refrein is. De rust, de ‘zware’ klanken die dan klinken en nét een andere ritme maken het speciaal evenals de mechanische drumbeats. Naarmate dat de track vordert wordt ie wel ook steeds sterker en harder. Dat geeft een beetje The Kills effect, top dus! ‘Gotta Run’ heeft ook een bepaalde opbouw die goed in het gehoor ligt. De drums zijn goed te horen maar de fuzzy gitaar is helemaal aanwezig en dit dit is fantastisch goed. Ook hier is de samenwerking tussen Floortje en Pepijn enorm strak. Daarbij het tussenstukje waar eventjes de rust komt en vervolgens veel ‘samenzang’ klinkt, leuke verrassing! De laatste alweer.. Deze voelt aan alsof ik Blood Red Shoes luister. Erg? No way! ‘One More Time’ is een heerlijke track met een vibe die steeds krachtiger wordt. Hij dendert, is sexy, strak.. Precies hoe ik al begon met Alison’s Fall te beschrijven.

Niet teveel woorden aan vuil maken. Een heerlijke debuut EP, hij staat als een huis evenals het live optreden wat Alison’s Fall laat zien/horen. Doorpakken, ontwikkelen en misschien nóg iets vuiger?! Héérlijk!

Album recensie: Folk Road Show – Thought You’d Never Ask

Het is een fijn internationaal gezelschap, dat mag wel worden gezegd. Even voorstellen: Folk Road Show. Uit Australië hebben we Benjamin James Caldwell (zang, verschillende instrumenten) dan uit Canada Dominique Fricot (zang, gitaar) en Nicholas Petrowich (drums, andere instrumenten) & last but not least uit ons eigen Nederland (Leiden om precies te zijn) Olaf Caarls (zang, gitaar, harmonica). Ze zijn elkaar tegen gekomen, hebben muzikale gelijkenissen, zijn gaan spelen (eerst eigen tracks, dan jammen) en vervolgens tot de conclusie gekomen dat het verdomde goed werkt. En of! Hun mix van zang maar ook instrumenten maakt dit een geweldige band. Proef, voel, ruik de folk maar ook pop, rock en indie invloeden.

De start is fijn met de titeltrack ‘Thought You’d Never Ask’. Mocht je de band wellicht niet kennen, kun je de stem beetje vergelijken met de frontman van The Slow Show. Alleen hier zit meer swing en dansbaarheid in. De samenzang klopt, een gitaarsolo is aanwezig, de rust, het klappen.. Geweldige start. ‘North American Air’ heeft juist meer rust en folk invloeden. Tevens hoor je dat er een andere de zang op zich neemt, heerlijk die veranderingen steeds! Ook hier is het plaatje compleet. Hoezo genieten en wegdromen? Mocht de naam ‘Christian Slater’ je bekend voorkomen, dat klopt. Acteur? 90’s? Mr. Robot? Lampje brand! Ook hier weer zo’n kneiter van track maar dan ook met een goed verhaal. Een naar het zeggen ironisch verhaal over de redenen waarom ze hun dromen niet konden waarmaken. Was dat het geval geweest, waren ze dus ook zo bekend geworden als Christian Slater.

Door naar ‘Emily’, een meer folky/melancholische track. Mooi, puur en laten we wel wezen.. Met zoveel rust en klasse is het toch altijd raak? Ondanks dat het energieniveau iets wordt opgekrikt, voel je hier de passie toch in? Eerlijk? Ik dacht even dat ik iets anders luisterde. ‘Favourite Memories’ begint met een piano sound en openheid. Maar als dan de zang begint, tevens een heerlijke kopstem, weet je dat je ‘gewoon’ naar Folk Road Show luistert. Ook dit een track die je van A-Z volgt. Sterk staaltje!
De afsluiter is wellicht mijn favorietje. ‘Fuck Your Cool’ heeft wat meer rock elementen, je voelt de power en energie en de uitstraling klopt. Overal nét iets extra’s qua vermogen, smerigheid maar tóch folky. Dus hiermee bewijzen ze wederom dat het allemaal mogelijk is qua sound. Chapeau!

6 tracks staan op deze EP maar ze vliegen daadwerkelijk zó voorbij. De sfeer die deze groep voortbrengt is fenomenaal te noemen. Hun muzikale klasse druipt ervan af. Het is met andere woorden een genot om naar te luisteren. Geen seconde saai, spijt of verveling. Enjoy!

Album recensie: Boskat – Boskat

Tjonge, daar issie dan! De langverwachte EP van onze vrienden van Boskat! Vincent van Santfoort (gitaar/zang) & Fabian van Doorslaer (drums/backing) hebben de afgelopen twee jaar flink, maar ook écht flink aan de weg getimmerd en zie hier het resultaat. Uiteraard niet het eindresultaat want er mag nog genoeg komen mijns inziens. Met de Popronde hebben deze Belgen uit Antwerpen (half Nederlands ondertussen, Rotterdam), heel wat tenten vakkundig gesloopt. Ze waarschuwen niet voor niets iedere keer: ‘wij maken luide muziek’. Correct. Ze hebben dus nu een EP opgenomen waar 6 tracks (5 op digitale platforms) opstaan die inderdaad je speakers uitknallen! Tijd om die oren te prikkelen.

Met ‘Fake Walls (Of Playdough)’ starten we en dat is wel ook een fantastisch goede binnenkomer. Als je ze wel eens live hebt gezien dan weet je al op voorhand dat dit een kneiter is. Gitaar is aan. Drums snoeihard. Zang van Vincent met de backings van Fabian onwijs sterk. En dan ook werken aan een einde, wow. Je denk dat ie na 2,5min is afgelopen, maar nee. Even nét wat extra power! Wellicht is ‘Braijn’ bekend. Een vuige track waar ook genoeg slimmigheid in zit. Coupletten zijn relatief rustig maar als het refrein er is.. De slimme ‘ah ie aaaah’ en dan extra power. Furie, energie, spanning. Even rust met gefluister en dan weet je wat gaat komen: nóg meer agressie en volume! De track ‘Work Weak’ heeft een lekker hoog ritme voordat er wordt gestart met zingen. Heel anders dan voorgaande nummers tot het refrein start. Ook nu hebben de boys er iets van weten te maken wat eigen instant blijft hangen. Daarbij kun je het tekstueel echt van A tot Z volgen. Klasse.

Tijd voor ‘Casino’, het heeft een beetje eenzelfde start qua couplet als voorganger alleen bouwen de heren nog meer spanning op. Als dan een tussenstuk komt waar iemand een hele tekst ratelt, vervolgens een instrumentaal stuk komt, is het een optelsom: er zal worden geknald! Ja hoor. No mercy en het is precies Boskat! ‘Terreur 7’ is een live track. Zelf hebben ze het live dan ook over het niet kunnen rekenen. Nou, geloof me. Als je dit kunt spelen, dan weet je wel wat je doet en hoe het werkt met de maten. Want ik zou nooit zo gecompliceerd kunnen werken. Ritmes die eigenlijk niet kloppen maar toch werkelijk geniaal klinken. Maar naarmate dat de track vordert gaan ze helemaal los. Holy shit. Terreur? JA! Op de fysieke plaat staat tevens nog ‘Last Galeon’, deze kan ik (nog) niet beschrijven, dus die hebben jullie nog te goed van mij!

Het klopt dus wat ze zeggen, de luide muziek is daar en live is het uiteraard nóg een tikkeltje harder, soms gestoorder vanwege de geniale onnozele teksten maar de conclusie is: blijvertjes. Voor de volle 100% en hier wilt menig liefhebber van lekkere knal muziek wel naar luisteren!

Album recensie: Ruben Hoeke Band – All Saints

Ook als iemand al heel wat ervaring heeft, al wat albums uitgebracht heeft en op het punt staat een nieuw pareltje te droppen.. Kan het zijn dat er niet meteen een belletje rinkelt. Oké, de naam wel. Muziek? Nee. Dat GOLD voor Ruben Hoeke. Maar dat is uiteraard verleden tijd. Genoeg gedaan, genoeg ervaring maar ik wil het gewoon hebben over zijn nieuwst pareltje. ‘All Saints’ is de titel en het gaat uiteindelijk om deze vier heren: Ruben Hoeke op gitaar, broer Eric Hoeke op drums, Lucas Pruim is de zanger & Mike Kamp is de bassist. Laat ik maar stellen: dit is muziek van de bovenste plank! Lees en luister. Graag!

Uiteraard beginnen bij het begin: ‘Get Bit’ laat er in ieder geval geen gras over groeien. Lekkere rock vibes worden op je afgevuurd. Niet overdreven maar wel aanwezig. Je voelt de blues(rock) invloeden maar ook hardrock energie. En dán zit je van de eerste seconde aan je muziekbox gekluisterd. Waarom? Het nummer ‘(I’m A) Cheap Trick’ heeft een bepaalde groove over zich waar je eigenlijk geen genoeg van kunt krijgen. Heerlijk! De bijna vijf minuten zijn zo voorbij. ‘Easy Does It’ zorgt ervoor dat het tempo nóg hoger komt te liggen. Uiteraard weer een lekkere solo van Ruben en ook de rest van het gezelschap zorgt voor een sfeertje, wow! De trein dendert keihard door en hoeft absoluut niet snel te stoppen met deze kwaliteit.

Dus komen we aan bij ‘Sour Fruit’. De hardrock inspiratie raakt zeker niet op want ook dit is eentje waar je U tegen zegt. Mede door de power en krachtige zang van Lucas maakt deze wel dreigend en wil je met alles meedoen. Drummen, gitaar spelen of bassen, het maakt niet uit. Gas erop!
Tijd voor relatieve rust. ‘Been A Long Time Comin’ is wat meer ingetogen maar desondanks heeft het genoeg pit in zich. Dat Lucas minder energie erin hoeft te stoppen hoor je erin terug. Datzelfde geldt voor ‘Forever Always’, ook een redelijk rustige waar de andere kwaliteiten naar voren komen. Vertellend, helder en puur. Tot daar! Want het gaspedaal wordt weer ingetrapt bij ‘All Feels’. Eigenlijk komt zoveel samen op dit nummer. Bijna niet te bevatten. Als je dit de eerste keer hoor, voelt het al onmiddellijk ontzettend vertrouwd. Knap toch?!

Een lekkere bluesy start heeft ‘Sally Went To The Shore’ en stiekem verwacht je het ook als je die titel leest. Strak, groovy, ritmisch. Ondanks dat wellicht het gitaarwerk van Ruben steeds op de voorgrond komt, mag je het sterke spel van Eric en Mike niet vergeten. Ja hoor, het tempo gaat lekker omhoog met deze. ‘The Devil’s Toil’ laat je door meerdere factoren zeer zeker terugdenken aan Van Halen. Is dat erg? Verre van! Legendarisch toch?! Lekker beetje vuig, hard, aanwezig. Prachtig dus! Het afsluitende nummer heeft de titel ‘Love Is Blindness’. Komt je dat bekend voor? Dat kan. Het is een cover van U2. Eerlijk? Ik vind U2 verschrikkelijk. Maar als je dit hoort… U2 wie? Het is gewoon Ruben Hoeke Band! Chapeau! Muzikaliteit van de bovenste plank.

Het album heeft 10 nummers die allemaal, stuk voor stuk, kwalitatief fantastisch goed zijn. Muzikaal is het geweldig, zang is uitmuntend en je wilt eigenlijk dit gewoon ervaren! 1 ding is hartstikke zeker: niet alleen de naam is nu bekend, de muziek is gewoonweg… WOW!

Album Recensie: Pete Philly – LIFT

Pieter Monzon, beter bekend als Pete Philly, heeft niet de meest gemakkelijke tijd gehad afgelopen jaren. De geweldige flow welke hij heeft gecreeërd met Pete Philly & Perquisite en solo album is door lichamelijke ongemakken naar de achtergrond gegaan en werd het tijd om aan zichzelf te werken. De ziekte van Lyme was de boosdoener. Desondanks is hij wel muziek blijven maken, heeft ie soms singles uitgebracht maar nu werd het tijd voor een nieuw project. Een nieuwe EP. Wat kunnen we verwachten? Is het veranderd of blijft het die mellow vibe? Het zal in ieder geval herkenbaar zijn aangezien zijn stem goud is.

Het eerste nummer is een unieke. ‘Here’ heeft alles in zich waar Pete zich in kunt vinden. De rust in de zin van folk muziek maar ook het gospel aspect en trap muziek. Het is misschien niet de meest gemakkelijke binnenkomer maar je voelt wel het vuur wat bij Pete weer is opgelaaid en dat is alleen maar bewonderenswaardig te noemen. ‘Truffle Fields’ zal ongetwijfeld blijven hangen! Zeker het tussenstukje wat de gehele tijd terug komt. Hier zit absoluut meer hiphop in waar menigeen naar uitkijkt. Ofja, wilt horen. Halverwege komt er een andere beat wat het nog voller en interessanter maakt. Raak hoor! Zijn roots hoor je tevens enorm terug tijdens ‘Third Eye Wink’. De Caraïbische flow, sfeer & vibes blijven gedurende het gehele nummer klinken en dan ook de afwisseling van zang en enorm sterke flows van Pete maken dit een feestnummer.
‘Lovalude’ is een soort interlude. Een vrouwenstem verteld een verhaal aan Pete met een soepele zang en ritmesectie op de achtergrond. Even wennen maar het is helder. Met een heerlijke solo op toetsen wordt het nummer ‘Heaven’ gestart. De soul druipt ervan af. Het voelt goed, dansbaar en smooth. Als dan ook nog een saxofoon erbij komt is het helemaal perfect. De flow van Pete is vervolgens strak maar dan ook weer redelijk soepel. Het is zo voorbij! De afsluiter van deze EP is ‘2GO4’. Meer uptempo, meer beats maar dezelfde fanatieke strijd blijft daar. ‘Something 2GO4’ komt de hele tijd terug en het is ook een regel wat natuurlijk 100% klopt. Ontzettend knap werk.

Eerlijk is eerlijk: dit smaakt naar meer. Niet ‘maar’ 6 tracks op een EP. Een volledig album waar het net zoals deze klinkt. De afwisseling maar tegelijkertijd de gelijke geluiden die je te horen krijgt voelt als een warm bad. Het is werkelijk fantastisch te noemen dat Pete Philly weer een plaat heeft gedropt. Het is en blijft een baas. Check ‘m!