Category Archives: Albums

Album recensie: The BuzzDealers – Blooming

Super! Meteen al super. Als je eigenlijk vanaf moment één het voelt, dan wil je ook doorgaan met luisteren. Dat geldt absoluut voor The BuzzDealers. Dit is een Griekse bluesrock band komende uit Athene. Ontstaan in 2015 en hebben de afgelopen jaren veel ervaring opgedaan om dan nu (eindelijk) te komen met hun debuutalbum. The BuzzDealers bestaat uit Zannis Psilopoulos (zang), Tolis Kyteas (gitaar), Alex Argyros (gitaar) & Thanasis Georgakis aka Buddha (drums/percussie). Met ‘Blooming’ hebben ze afgelopen februari echt een heel tof debuut afgeleverd, dus we gaan de tracks eens beluisteren!

Uiteraard, de eerste. ‘Like An Old Song’. Met een spannend sound wordt er gestart om vervolgens meteen een lekkere gitaarsound erin te gooien. Ze vinden er geen doekjes om! Beetje Ruben Block vibes van Triggerfinger. Erg? Nee! Want ze maken ook een eigen sound ervan. Door naar ‘Electrocution’, deze heeft meteen wat meer rust in zich maar wel flink wat meer attitude. De zang van Zannis ligt meteen goed in het gehoor. Het is rauw, barst van de energie, tempo erop en een sterke solo erbij. Nice! Ook steeds het rock stukje om dan even te fluisteren maar relatieve rust met samenzang en daarna weer knallen, super slim. Het valt op! ‘Sweaty Moves’ laat Thanasis de drums even goed testen. Waar je denkt dat ze dan doorpakken, heeft het mis. Je moet even wachten totdat de heren weer het gaspedaal intrappen. Waar je juist meer verwacht, stoppen ze. Verrassend! Lekker vuig gitaar geluid en ‘Sling’ is gestart. Deze valt juist anders op. De samenzang is tof en hier speelt juist de fuzz absoluut een hoofdrol. No mercy lijkt het wel. Nou, ‘So Devine’ nu. Ik had al iets al over vergelijkingsmateriaal gezegd, hier ook. Maar dan Alex Turner van de Arctic Monkeys. De klasse, de grootsheid om dit weer terug te laten klinken in iets kleins. Sterk.

‘Who’s Gonna Save My Roll’ draait er niet omheen. Misschien wel de beste track. Enorm hoog tempo, energiek en slim met de goede samenzang. Een solo mag dus ook niet ontbreken. Op een of andere manier klopt deze echt volledig. De langst durende track is ‘Sex Me’. Ik had iets erover kunnen zeggen, vul ‘m zelf in… Deze voelt wat pyschedelisch achtig aan, wat meer volume en ook het team gevoel komt goed terug. Maar naarmate de track vordert komen steeds meer verrassingen. Afgelopen? Nee! Relatieve rust? Ja! Zeer tof gedaan en ook deze is ondanks de dikke 5 minuten zo voorbij. Mooi dat we eerst weer even wat bluesrock invloeden krijgen bij ‘Hypersonic Jaunt’. Tof dat er veel muzikaal ‘geweld’ is, weinig zang. Zeker een interessante toevoeging dus op de plaat. De afsluiter… Zonde! ‘Pretty Maze’ kun je ook pretty amazing van maken. Want dat is dit absoluut. Het meest rustige nummer, dat dan weer ook. Donker, spannend en subtiel met enkele uitspattingen. Ook, een trompet? Tof! Dit maakt je meteen nieuwsgierig naar meer. Hopelijk snel…

Eerlijk is eerlijk. Ondertussen zal dit het album zijn wat ik het vaakst heb geluisterd dit jaar. Het heeft iets anders. De attitude, de charme en de afwisseling. Ondanks dat het vaak heel krachtig is, hoor je genoeg variaties erin terug. Blues, absolute rock, psychedelica. Ik ben er zeer blij mee. Check dit album snel!

Album recensie: Heavy Whipped Cream – A Mouthful

Wat gaat de tijd snel he?! Als er iets een opvallende, aparte of catchy naam heeft, wordt deze veelal onthouden. Dat is absoluut het geval bij Heavy Whipped Cream. In 2017 (dit bedoel ik dus, lijkt zo lang geleden), heb ik al over hen geschreven, destijds hun debuut EP ‘Cooking With’. Dus hier geldt ook: interessante EP namen! Het is een vierkoppige band komende uit Utrecht en bestaat uit Thomas van Gaalen (zang/gitaar/bas), Kevin van Mastrigt (drums), broerlief Ryan van Mastrigt (gitaar) & Pim Sierink (zang/bas/gitaar). Hun invloeden zijn nog altijd georiënteerd op de 60’s/70’s met een flinke scheut psychedelica en rock. Laten we er eens induiken!

Uiteraard starten met ‘Two Is The Deal’. Absoluut een sterke binnenkomer. De folky input druipt er onmiddellijk van af maar ook de psychedelica. Tevens een lekker tempo die je geen moment gaat vervelen. Ook de samenzang voelt heel natuurlijk en vrolijk aan. Een omslag maken we met ‘January Brings The Rain’ waar ze worden bijgestaan door The Jamm Singers. Het is rustig, het is ontspannen, het is bluesy. Meeslepend kun je het zeer zeker noemen. In het meerstemmige tussenstuk werkt men goed naar een muzikaal einde. Door naar ‘Which Is Which’. Deze laat je eerst geloven dat je op een strand bent om vervolgens naar de funk sound te veranderen. Slim, catchy en lekker gitaarriedeltje en dan is er absoluut even goed geluisterd naar Pink Floyd. Maar de funk heeft de overhand en daardoor grooved ie lekker door. ‘Blue Machinery’ geeft je wederom een aloha gevoel in het begin. Maar vervolgens komen de 60’s invloeden heel snel erbij en is daarbij is de mix van een gitaarsolo met samenzang best wel tof gedaan. De afsluiter dan alweer. ‘The Ballad Of Sandy Jones’ heeft vanaf het eerste moment lekker wat rock attitude in zich en duidelijk waarom de heren het een ballad noemen. Dikke 8 minuten, een waar verhaal met muzikale intermezzo’s.

De heren van Heavy Whipped Cream hebben absoluut gekozen voor een breed pallet aan geluiden. Dat de jaren 60 een belangrijke rol spelen in het geheel is duidelijk. Absoluut een sterke EP ofwel mini album. Misschien zou ik (maar dat is persoonlijk) mij meer richten op de blues of rock invloeden zoals in de eerste of afsluitende track. Hoe dan ook, eentje waar ze zeker trots op mogen zijn!

Album recensie: Nighthawker – From Wither To Bloom

Je kan het zien als je eigen kindje. Een album uitbrengen waar je je ziel en zaligheid in hebt gestopt. Nighthawker heeft dit absoluut gedaan! Een ware DIY plaat. Zelf opgenomen, geproduceerd, veel tijd en liefde in gestopt en zelfs een crowdfunding actie gehad. Nee, stilzitten zit er niet in voor dit viertal. Ze bestaan uit Kiki Beemer, Steven van der Vegt, Gwen Ummels & Brandon Spies. Hun muziek is uiteenlopend maar de hunkering naar de jaren ’70 rock ingangen hoor je iedere keer erin terug. Laten we lekker gaan luisteren.

Mocht je de band kennen en al hebben gevolgd, dan zijn de eerste twee tracks bekend. ‘Share The Ride’ & ‘Dishwasher Blues’. Het is eigenlijk meteen een perfecte kennismaking met de band en het album. Waar de eerst genoemde iets meer rust en gemoedelijkheid over zich heeft, is juist de tweede wat rauwer. Goede opmaat, fijne mix en duidelijk hoe Nighthawker kan klinken. Dat gaan we vaker terughoren op dit fijne album. Maar veranderingen zijn vaker te horen, luisterend naar ‘The Moonlight Rider’. Het is nu tijd voor Steven om de vocals volledig op zich te nemen en het voelt eigenlijk meteen als een andere band. Knap zo’n verandering. Rust maar wel muzikale klasse spat ervan af met een heerlijke blues sound. Sterk! Waar weer wat meer furie in zit is ‘Night Of The Hunter’. Logisch met zo’n titel. Ook hier horen we weer de muzikale klasse en tussenstukken. Ze weten van wanten! Het is geen moment hetzelfde en richting het einde denderen ze nog even keihard door. Lekker! Dat Kiki ook de rust kan bewaren horen we op ‘Leaps Of Faith’. Natuurlijk blijft dat rauwe randje aanwezig maar het is ook ontspannend. Halverwege is een hele toffe samenzang te horen om vervolgens een zeer sterke gitaarsolo te horen. Een van de betere! Dat was kant A op de plaat, door naar B.

‘Sundown’ heeft een fijne intro en het ritme ligt best hoog. Gemoedelijk, dat dan weer wel. Maar plots horen we ook een andere stem. Nighthawker wordt bijgestaan door Edith Spies en het geeft meteen een country achtige vibe. Iets hogere tonen en het geeft nog wat meer dynamiek. Zeker het eind is eentje waar je U tegen zegt. Sterk deze. Op ‘Hard Working Man’ mag Steven weer zijn gang gaan. Lekker bluesy maar ook de rock elementen blijven overeind. Daarbij, eigenlijk voor het eerst dat het mij echt opvalt, maar de gehele samenzang is slim, catchy maar ook gewoonweg goed. Dan een lekkere solo die ook in het nummer past, een opbouw naar een climax en die mag er wezen! Dan hebben we ‘Mountain Bridge’, denk dat dit een nummer is waar ik totáál geen connectie mee heb of binnenkomt. Niet dat dat erg is hoor! Je kunt niet alles te gek vinden. Het is me te chaotisch, er zitten teveel elementen in. Maar wie weet ben ik de enige..! Een heel andere track is ‘The Rabbit Hole’. Ontspannen, puur en zeer goed te volgen. Ondanks die rust horen we ook weer de muzikale klasse wat Nighthawker gewoonweg heeft. Dan is er een verrassing! Hier is ook een gast te horen. Celine van Veldhoven, bekend geworden door The Voice, laat even horen dat ze uit het juiste hout gesneden is. Blijft, ondanks de lengte, zéér interessant om te luisteren. ‘That Train That Left The Station’ is de afsluiter. Duidelijk waar deze over gaat. ‘Fake News’ wordt gezongen.. Moet ik het verklappen? Nee. Een heerlijke afsluiter die ook weer Nighthawker laat horen is optima forma. Rock elementen, blues jasje, rauw maar ook weer puur.

Ik kan verder nog heel lang gaan lullen maar laten we eerlijk zijn. Dit album is een waar pareltje geworden. De liefde voor de muziek hoor je er volledig in terug. Die liefde hebben we nu extra hard nodig. In deze tijd waar bands zoals Nighthawker alles klaar hadden staan om dit album te promoten. Hun releaseshow is in het water gevallen, flink uitgesteld. Andere shows in het water gevallen. Dus de beste manier om te steunen nu is om deze te bestellen!! No regrets.

Ps. Aan welke geniale serie moeten jullie denken als jullie deze fantastische clip zien?

Album recensie: Baltimore – Homester

Tjonge, het bleek alweer twee jaar geleden dat ik over deze band had geschreven. Des te knapper dat ik het binnen no time herinnerde. Tevens kon ik mij nog voor de geest halen dat het ging om familie. Warempel, het klopt! Baltimore is een Belgisch vijftal waar het allemaal is begonnen met de broers Verlaak: Martijn, Jasper en Brent. Om dit trio tot een kwintet te vullen, Hans Truijen en Kay Bruckers behoren ook tot de band. Het heeft behoorlijk lang geduurd voordat er een waar album op de planken kwam te liggen. Stiekem verwacht ik wel veel! Laten we snel luisteren.

Zijn ze veranderd? Dat is vraag 1. Als je naar ‘Bubble’, is het wel een slag meer poppy geworden, logischerwijs met een lekkere synthesizer. Het muzikale aspect maakt het fijn om naar te luisteren en de kracht zwengelt richting eind wat meer aan. Opmaat? Eigenlijk niet. Juist meer dreampop geluiden te horen op ‘High Horse’. Maar hij is misschien wel wat toegankelijker door een goede inzet richting het refrein. Een beetje oude garage invloeden zijn te horen op ‘Pearly Gates’. Heel tof in elkaar gezet. Tevens het dromerige, een psychedelische invloed is herkenbaar. Live is dit vast een kneiter! ‘Blinker’ heeft op een of andere manier een heerlijke zomerse invloed en het energieke gedeelte mag langer duren. Helaas komt ‘Unavailable’ niet zo binnen. Beetje continue voortkabbelend en pas op het laatst krijgen we wat meer energie en power. Kan gebeuren! ‘No Plan Sunday’ is volledig instrumentaal en eigenlijk stiekem best wel een lekker intermezzo.

Dus we gaan vol energie door met ‘Nothing’s Wrong’. Zeker hier vol je de pop klanken maar met een heerlijk psychedelisch sausje. Mocht je van Tame Impala houden, hier zit je goed. Kort maar krachtig! ‘Strange Cities’ laat je wegdromen. De combinatie van fijne indie klanken en dan wederom psych invloeden: heerlijk. We missen een zomers briesje. Met een opvallend gitaargeluid wordt ‘One Way Out’ gestart. Die sound blijf je horen maar de laagjes zijn verdomde sterk. Ritmisch kan je hier ook niet omheen. De track die ik dus ZO lang geleden heb beschreven! ‘Feel The Night’ is en blijft geen enkele seconde saai: alle elementen van de band komt hierin terug. Afsluiter is ‘Gold’, een zeer sterke track. Dat absoluut. Dreamy sound maar naarmate we verderop raken, begint het meer en meer te vormen. De gelaagde sound van Baltimore is hier onmiskenbaar te horen en slim dat ze dit als uitsmijter gepakt hebben.

Als je al zoveel jaar werkt naar een album, mag je best wel stellen dat ze eentje hebben geleverd waar ze enorm trots op mogen zijn! De invloeden zijn duidelijk maar ze geven er absoluut een eigen karakter aan. Mocht je dit beluisteren wanneer de zon schijnt, is de dag een stuk mooier. Goed werk bij onze Zuiderburen!

Album recensie: Donna Blue – Inbetween

Onder stoelen of banken schuif ik het absoluut niet meer! Ik ben enorme liefhebber van Donna Blue. Nadat het wel een enorme poos heeft geduurd voordat het kwartje viel, was het eigenlijk ook onmiddellijk jackpot! Dit tweetal, bestaande uit Danique van Kesteren en Bart van Dalen zijn niet alleen elkaars compagnon in de band, nee ze zijn ook in reallife een stel. Dat maakt deze muziek ook zo puur! De mix van jaren ’60 vibes met indie, Hollywood romantiek en Franse vibes en teksten. Intrigerend en uniek. Niet voor niets gaan ze naar Amerika, naar het SXSW festival in Texas! Een van grootste showcase festivals ter wereld. Maar eerst die EP, de derde ondertussen!

De opener ‘Desert Lake’ is een ware Donna Blue plaat. Ritmisch ontspannen maar strak, het dromerige geluid wat vanuit Danique wordt gezongen en de hele vibe klopt onmiddellijk. Daarbij is het fluiten in het nummer heel passend. Niet irritant of vervelend. Het nummer is een bepaalde gedachtegang van iedere artiest als ie iets maakt: is dit wel goed genoeg? Gelukkig mag ik dan zeggen: mensen ja! Dit is verdomde goed. ‘Paradis’ is een Franstalig nummer en heeft iets moois in zich. Ook de gedachtegang en de intentie van het nummer zijn sterk. Is in het paradijs zijn en alles in positiviteit hebben wel zo mooi als je zou denken? Gaat het niet vervelen? Doordacht, intrigerend. Zeker met de muzikale kalmte erbij. Schijnbaar zit er zelfs een klein motief in uit de film Belle en het Beest! I don’t know.. De titeltrack ‘Inbetween’ speelt het tweetal al een tijdje en is eentje die moet groeien. Of misschien wel meer live moet ervaren. De intentie van het nummer is in ieder geval om de plek te vinden tussen het dromen en wakker worden in. Puur dus! Dat hoor je er ook volledig in terug.
‘Billy’ is een nummer waar ik al eens over geschreven heb. Deze is eentje die wel binnenkomt. Het gitaarriffje is werkelijk fantastisch en natuurlijk de stem van Danique ook. Past 100% en het blijft gedurende de hele track spannend. Ook het praten door de telefoon… Alsof je daadwerkelijk in de jaren ’50 zit. Afsluiter van deze EP is ‘Fool’. Heel integer, heel klein. Zoals ze zelf beschrijven: ‘Een persoonlijke ode aan het verliezen van de mooie, open naïviteit van jeugdliefde terwijl deze transformeert in een volwassen relatie.’ Knap dat je het zo kunt vertalen naar een nummer. Precies hoe Donna Blue is ook!

Zelf zeggen ze het volgende en dat kan ik alleen maar beamen: ‘De tracks op de Inbetween EP nemen je één voor één mee naar hun eigen universum. Vijf nummers die ieder spelen met een andere sfeer en concept, maar samen voelen als een reflectie van waar we ons bevinden en de muziek die we waarderen. Het opnameproces was niet altijd even makkelijk, zeker niet omdat we alles met z’n tweeën hebben gemaakt, opgesloten in onze kleine studio. We hebben onderweg de tracklist misschien wel tien keer veranderd, maar het resultaat voelt voor ons nu precies zoals het zou moeten zijn.