Category Archives: Albums

Album recensie: Uncle Harry – Radio Roadtown

Ja hallo Limburg!

Even een introductie voor het geval we nog niet weten wie of wat Uncle Harry is. Uncle Harry is een trio bestaande uit gitarist en zanger Bram van der Schans, toetsenist Erik van Otterdijk en drummer Raf Senden. De heren komen uit Nederweert en werken toch al zo’n twee jaar om hun naamsbekendheid te vergroten. Nu is het dan ook tijd voor hun debuut album welke ze hebben kunnen maken middels crowdfunding. Onlangs hebben ze hun album gepresenteerd in de Bosuil te Weert.
Overigens hebben ze al eens op CamielMusic gestaan; vorig jaar openden ze ConincxPop!
Maar nu is het tijd om te luisteren naar dat album, naar ‘Radio Roadtown’.

De starter van dit album is ‘The Living End’. Een zwaar ronkende motor in combinatie met een hammond orgel starten de boel. Dat ‘zwaar’ is ook een terugkomend feit in de track. De gitaar is duidelijk aanwezig en qua zang wordt er sloom gezongen. Desondanks eentje die het album fijn opent. Het nummer ‘Back Around’ ademt een bepaalde stonerrock sound welke ik echt top vind. Wel in dezelfde lijn als de opener maar toch tikkeltje anders. Rauw, donker en richting het refrein en eind toch nog wat extra power erin gooien. Top!
De langste track van het album is ‘Across The Indian Temple Of Love’. Zeker een pareltje te noemen. Je merkt dat het muzikale aspect bij de drie gewoonweg klopt. Opbouw, samenwerking, rustig en aanzetten.. Het klopt! Zeker het middenstuk waar de muziek regeert is het genieten. Ik werd vrolijk van de titel ‘Strawberry Jam’ en het blijkt ook een goed nummer te zijn. Noem het psychedelische rock met wat jazz trekjes, misschien wel een beetje Jacco Gardner maar dan wel geheel anders qua zang.
Harde drums en fiks gitaarwerk inclusief een strakke zang. Dat is waar ‘Ride With The Devil’ mee begint. Het heeft misschien een toegankelijker geluid maar het blijft toch daadwerkelijk een psychedelische sound hebben met een sausje van stonerrock. Hier zit zoveel passie en snelheid in. De kans is klein dat je kan blijven stilstaan en waarschijnlijk was dat ook precies de bedoeling. Energie met een te gekke gitaarsolo. Dan is het tijd voor ‘Triple Threat’. Ik wilde het eigenlijk mijden maar je proeft zeer zeker hun invloeden en het meest blijft Birth of Joy aan mij trekken. De snelheid, het zware, het orgelwerk… Je mag blij zijn om die vergelijking te krijgen mijns inziens! Máár wat natuurlijk niet onopgemerkt mag blijven is dat deze track volledig instrumentaal is! En het is geen enkele seconde saai.
Donker begin met ‘Burn Me Down’ om vervolgens in een soort trip terecht te komen door het gitaarwerk en zang van Bram. Het wijkt weer af van eerdere nummers en daarom weer een verrassing om te beluisteren. Het einde zorgt er weer voor om eruit te komen want dat is weer knallen als vanouds! ‘Get On’ is wel een beetje een overeenkomende track als de eerste twee. Wat zwaar, loom maar toch wel weer goed want het refrein geeft wat extra’s. Het is niet afsluiten met een rustiger nummertje hoor. Tijdens ‘MCHL’ is het tempo echt ontzettend hoog en dat is te gek! Toch wordt er weer ook een rustige ‘break’ erin gegooid. De variatie is bijna niet te volgen maar uiteindelijk wel erg sterk.

Uncle Harry laat horen dat ze een trio zijn waar je wel heel erg veel van mag verwachten! Waarom? Het is muzikaal ijzersterk. Natuurlijk veel invloeden van andere bands maar dat mag! Dat moet ook wel. Alleen zo kom je uiteindelijk tot een meer eigen sound. Nu is het weer een kwestie van veel optreden en ervoor zorgen dat alle nummers nog meer een sound krijgen waar je niet omheen komt! ‘Radio Roadtown’ is een perfect begin. Niet alleen voor Limburg overigens… Laat Nederland en daarbuiten deze boys maar horen!
Let’s go!

Album recensie: The Dawn Brothers – Stayin’ Out Late

Een tijdje terug kwam ik de naam The Dawn Brothers tegen. Eerlijk is eerlijk, het zei me vrij weinig. TOT ik de muziek hoorde. Ik was een zeer verrast persoon. Compleet! Zonder twijfel een van de fijnste bandjes die er zijn in Nederland. Zoveel bezieling, gevoel en muzikaliteit…. Heerlijk! Hun album ‘Stayin’ Out Late’ is nu eventjes uit en ik heb pas geleden ook al geschreven over hun track ‘Vampire’. Nu gaan we het hele album eens erbij pakken!

Diversiteit. Dat is waarschijnlijk het beste woord wat bij dit album past.
‘Darling’ is de opener van de in totaal 12 tracks welke erop staan. Het blues- en soulgeluid druipt ervan af… Zo lekker ‘gladjes’, zo soepel en zo mooi muzikaal in elkaar gezet. Krachtig aanzetten wanneer het moet maar ook weer vanuit rust opbouwen naar die passie. Heerlijk begin. ‘Milk Truck’ heeft een heerlijke intro. Vol beleving en qua sound zitten we nu juist meer in een country/folky gevoel. De samenzang valt sowieso altijd op bij The Dawn Brothers en nu is het niet anders. Ook de keys zijn hier extra aanwezig, top.
De titelsong ‘Stayin’ out Late’ begint redelijk rustig met op de achtergrond een bekende cowbell. Lekker groovend en het ritme wordt lekker hoog gehouden ook door de basgitaar. Het refrein is pure soul! Kans is klein dat je hier stil op kunt zitten of staan. Naarmate dat de track vordert komt er nog meer enthousiasme en snelheid in. Muzikale klasse! Maar ‘Stick Around’ zorgt weer voor rust in de tent. Ontspannend, fijn om naar te luisteren en natuurlijk prachtig verwoord allemaal. Ogen dicht en wegdromen. Maar ‘Pictures’ zorgt er weer voor dat er een hoog rock ’n roll gehalte uit de boxen schalt. Zoals ik al aangaf: diversiteit. Een fijne gitaarsolo erbij en het plaatje klopt. De sound klopt. The Dawn Brothers kloppen. Welbekend is ‘Vampire’. Lekker uptempo, samenzang en je wordt er ongetwijfeld enorm vrolijk van.
Als je naar ‘The Hunter’ luistert proef je juist meer wat psychedelica erin. Het is wat harder, scherp randje op de gitaar en natuurlijk de keys die er ook geregeld bovenuit schallen. Zonder er bij na te denken is het nummer alweer voorbij, verrassend goed! Maar datzelfde geldt ook voor ‘Get Down The Road’. Als je hier geen sixties gevoel van krijgt weet ik het ook niet… Wat een heerlijk geluid, heerlijke folky sound. Ongetwijfeld een favoriet van velen. Luisteren! Misschien wel de enige track die iets minder opvalt is ‘Moon Discovered’. Wel wat toffe uithalen erin maar niet eentje waar je van op het puntje op je stoel gaat zitten. Maar och, als dat de enige is…
Juist ‘Free Bird’ is weer anders. Ook hier krijg je een bepaald jaren 60/70 gevoel. Ontspannend, mooie tekst, lekker puur. Het is niet moeilijk om dit te volgen, het pakt je onmiddellijk! Ook het eind, lekker klein maken. Top!
‘Silver Spoon’ is echt een track waar je met een glimlach naar luistert. Echte rock, fijne gitaarsolo maar ook op orgel wordt er geëxcelleerd. Van lekker knallen naar hele pure klanken waarmee ook wordt afgesloten. Tevens is dit de langst durende track van het album. De afsluiter van het geheel is ‘Chevy Suburban’. Die doet me echt denken aan een jaren 70/80 plaat… Nostalgie ondanks mijn jonge leeftijd. Ouderwets in een nieuw jasje. Een afsluiter die misschien wel exemplarisch is voor het gehele album. Variatie, diversiteit, alles!

The Dawn Brothers zijn gewoonweg goed. Daar is niets aan gelogen. Muzikaliteit pur sang, meeslepend, opzwepend maar ook ontspannend waar nodig. Zoals te lezen is, maar natuurlijk ook te horen, is het album een mix van allerlei stijlen. Het is een verrassing wat je steeds krijgt te horen maar toch weet je ook dat het deze vier mannen zijn. Knap. Ondertussen heb ik het album al meerdere keren beluisterd en ik krijg er geen genoeg van. Dat zal uiteindelijk gelden voor velen. Dat weet ik wel zeker. Aanrader!!!

Album recensie: Voltage – Up The Road

Voltage heeft zeer zeker niet stil gestaan. Er is in de tijd tussen het album in 2015 ‘Travellin’ Men’ en nu de nieuwe EP ‘Up The Road’ heel wat gebeurd. Er zijn wat veranderingen geweest in de bezetting van de band en frontman Dave Vermeulen heeft de bluesrock zonder twijfel weer op de kaart gezet door zijn deelname aan The Voice of Holland waar hij vriend en vijand heeft verrast met zijn tweede plek. Terecht overigens! Dit heeft natuurlijk gezorgd voor meer bekendheid en dus moest er ook weer nieuwe muziek komen.
Tijd voor die nieuwe EP!

Gewoon kort en krachtig. Vier nummers staan op deze EP ‘Up The Road’ en we starten met ‘Pistol Pete’. Als je een beetje bekend bent met Voltage dan voelt het echt enorm vertrouwd. De scheur de Dave altijd kan opentrekken is geweldig maar dat is de muzikale begeleiding ook. Gijs Heijnen op gitaar, Bob Donkers op basgitaar en Bart Candel op drums. Het is gewoonweg rauw, puur, knallend en echte bluesrock. Verslavend!
De titeltrack ‘Up The Road’ is iets rustiger, meer samenzang erin en dus ook meer akoestiek. Het swingt allemaal net iets meer en Voltage laat wederom horen dat het niet alleen het knallen hoeft te zijn. Ook hier zit genoeg blues in, ook hier zit dat fijne gevoel in. Om ‘Juke Point’ kom je niet heen. Hier krijg je zo’n goed gevoel van. ‘Girl you belong to me’ wordt gezongen om vervolgens een heerlijke gitaarsolo eruit te gooien. Stiekem vind ik ‘m echt te kort. En dan hebben we daar de al de afsluiter, ‘Matchbox’. Toen ik hoorde dat er nieuwe muziek kwam heb ik meteen ook erover geschreven. Dat was deze track. Beginnende met het aansteken van een lucifer en we zijn los. Gas erop!! Het tempo blijft eigenlijk gedurende de gehele track lekker hoog. Fijne riffs erin en je tikt binnen de kortste keren mee. Hier kun je niet omheen.

Helaas, helaas zijn het ‘maar’ vier nummers. Maar dit is ook wel weer goed om mensen enthousiast te maken. En guess what? Dat lukt! Ik kijk nu alweer ernaar uit om meer te horen. Deze rockers uit Helmond weten wel van wanten. Zoals gezegd, de bluesrock is weer helemaal tot leven gekomen…. En terecht!
Laat gaan, laat gaan! Voltage is echt een absolute meerwaarde voor de Nederlandse muziekscene.

Album recensie: Nachtschade – Maskerade

De heren van Nachtschade hebben afgelopen vrijdag (31 maart red.) hun debuutalbum uitgebracht! Na eerder al twee EP’s te hebben uitgebracht werd het natuurlijk tijd voor een pareltje. Het laatste jaar heeft waarschijnlijk wel veel extra’s gebracht; ze hebben louter lof gekregen voor al hun optredens tijdens de Popronde. Hun live performance werd alom geroemd en daar is ook niets over gelogen. Nachtschade bestaat uit vier heren: Bram van den Brekel, Maarten Stok, Guy Pek en Reid Steenhuis.
Op het debuutalbum staan ‘bekende’ nummers maar voornamelijk veel gloednieuwe tracks. Tijd om eens alles door te nemen!

Het begint met ‘Birdman’, een hele fijne opener! Mysterieus begin op toetsen en dan een hele fijne intro erin. Ritmisch en dan met ook net zo’n subtiele zang. Dat in combinatie met ook mooie samenzang en ‘uitspattingen’ zorgen ervoor dat dit nummer een perfecte eerste track is!
Bekend is wel ‘I Don’t Settle For Less’. Deze stond ook op de EP die in 2014 is uitgekomen. Een lekkere blues sound waar het allemaal mee begint om vervolgens even de rust te pakken en het couplet te starten. De spanningsboog wordt weer strakker want de toetsen en gitaar laten zich nadrukkelijker horen terwijl de zang juist ‘rustig’ blijft. Klasse, geweldige combinatie! ‘Third Step’ heeft een bijna reggae swing met een zeer scherp gitaar geluid. De basgitaar geeft hier lekker duidelijk ook het ritme aan. Het voelt meteen heel vertrouwd aan qua sound terwijl het juist misschien allemaal wat ‘apart’ klinkt. Tot het eind blijft het ook vlammen, heel sterk. Hun single ‘The Fool’ blijft enorm hangen in vele hoofden omdat er ook gewoonweg veel energie in zit. Lekker energiek qua sound, fijne dynamiek op toetsen en natuurlijk de samenzang.
Als je luistert naar het nummer ‘Staircase’ weet je dat het snor zit met de mannen uit Amsterdam. Muzikaal, check. Samenzang, check. Rock, check. Puur, check. Plus het feit dat ze hun eigen ‘orkest’ weten uit te breiden met blazers… Dat geeft wel echt veel meer hoor! ‘Endless Dance’ heeft echt een fijn begin. Pure samenzang! Het is breekbaar maar tegelijkertijd staat het ook als een huis. Muzikaliteit ten top!
‘Cher Ami’ begint rustig, gitaar erbij en lijkt bijna op een slaapnummer (positief!!). Hier wordt echt even de rust gepakt en een mooi verhaal verteld. De variëteit is groots maar het klopt allemaal bij Nachtschade!
Het nummer ‘Cozy Boxes’ blijft voor mij wel een kleine vreemde eend in de bijt. Zeer rustig, dromerig tot de laatste 1,5 minuut… Dan stijgt het energielevel. Natuurlijk kan Nachtschade dat ook, dat is bekend. Maar toch is het ietwat apart. Slecht absoluut niet want dat zal bij hun never nooit zijn. Het is waarschijnlijk een track waar het dubbeltje moet vallen en dat het raak is. Even wachten dus.
‘The Hermit’ start gewoonweg geweldig elektronisch. Stemvervormers komen aan te pas en dan een ritme op de gitaar waar je U tegen zegt. De afwisseling tussen het couplet en refrein is overduidelijk en dat is ook de sterkte van deze track. De samenzang tijdens de coupletten en het rocken tijdens het refrein. Eigenlijk kom je tijdens deze track in een soort trip. Een hele goeie overigens. De afsluiter ‘Better Learn’ is eigenlijk wel dé track die live meesterlijk is. Er zijn weinig nummers die meer los kunnen maken dan deze. De breekbare en tegelijkertijd ook de passie de heren erin stoppen is ongekend. Er is geen beter nummer om het album te eindigen.

Nachtschade heeft een album afgeleverd waar ze enorm trots op mogen zijn. Ze wijken niet af van hun kenmerk: goede muziek maken met veel diversiteit, muzikaliteit en passie. Prachtige samenzang, grandioze solo’s en afwisseling van de knallende en rustige momenten. Zoals ik al bij ‘Better Learn’ aangeef, het is live ook gewoonweg fantastisch. Zoveel energie wat de heren erin steken, chapeau!!
Twijfel niet om deze mannen te supporten, ze zijn het dubbel en dwars waard. Ik ben enthousiast en niet zomaar….
‘Maskerade’ zorgt voor een glimlach op mijn gezicht!

[Foto’s: Jonny Ladeur @ albumpresentatie Paradiso]

Album recensie: Allen Key – Generation Unknown

Allen Key is een band komende uit Nijmegen/Oss en houdt ervan om te vlammen. Het is een vijftal; bestaande uit Birgit van Erp op zang, Erwin de Boer op gitaar, Anne Hermans speelt op toetsen, Felix van Sebillé is de bassist & Pepijn Muller drumt. Flinke mix van postrock met soms wat psychedelische invloeden.
Ze hebben zich een tijdje teruggetrokken in Spanje om daar te zorgen voor een EP. Die EP is er ondertussen (bijna)…

Ik werd verrast. Zonder enige informatie begon ik met luisteren. Na een opbouw in de intro van het nummer ‘The Path Of Realism’ kwam daar plots de stem van Birgit! Ja… Ik had gewoonweg geen vrouwenstem verwacht. Maar moet ik meteen zeggen, het is wel zeer prettig! Duidelijk, geladen, soms lekker fel. Sowieso is het een fijne opener. Geen doekje om winden en gaan! Vlammen waar het moet maar ook rust bewaren waar nodig.
De volgende track moet ik even aan wennen. ‘Cloudy City’ begint zeer explosief met ook te gekke klanken vanuit de toetsen bijvoorbeeld maar daarna wordt eigenlijk abrupt ‘gestopt’ en het couplet wordt begonnen. Het refrein is daarentegen een killer! Heel te gek. Dus het is wel een aparte…. ‘Bad Weather’ heeft ook zo’n heerlijk begin. Daarbij wordt aan dat fijne begin een goed vervolg gegeven. Je voelt wel ook dat rockgehalte. Misschien stop me deze wel een beetje te snel!
Door naar ‘Bitter Aftertaste’, een geinig geluid: duidelijke harde drums en een helder geluid op toetsen tegelijk. Toch denk ik dat dat het beste was van de track… Ik word daarna niet overal meer echt gepakt op wellicht een klein stuk waar Birgit even solo haar stemgeluid laat horen. Het is niet slecht maar ook geen wauw factor. De titeltrack ‘Generation Unknown’ is de langste van de 7. Een zeer uiteenlopende track waar eigenlijk de vier muzikanten zich kunnen laten horen. Het fijne basgeluid van Felix, de gierende klanken van Erwin op gitaar, de toetsen van Anne vallen zeker op maar onderschat ook het drumgeweld van Pepijn niet. Hier begrijp ik hun eigen verhaal ook; vol emotie en uitspattingen, een intense zoektocht naar jezelf. ‘Hourglass’ is de voorlaatste track. Ik word heel fijn verrast doordat Birgit haar stem nét soms wat extra’s geeft en dat hoge nootje pakt. Daardoor heeft het wel een betere sound maar in het geheel is het soms iets teveel van hetzelfde. Maar als afsluiter komen we bij ‘Dancing Through Stories’, die heeft wel een intro waar ik goed van rechtop ga zitten. Verrassende elementen, verrassende wendingen qua zang en weer die felle toetsen erin! In het refrein worden die lieve felle toetsen omgeturnd naar flinke synths en geeft het allemaal een extra lading. Muzikaal gezien op en top!

Allen Key laat horen genoeg kwaliteit te hebben! Dit vijftal heeft zeker potentie en moeten nu gewoon gaan zorgen dat ze veel ervaring gaan op doen. Muzikaliteit hebben zonder twijfel en dat is eigenlijk ook constant te horen. Soms is het misschien iets te lang qua nummer waardoor het wellicht allemaal wat langdradig kan lijken. De sterkte vind ik zonder twijfel ook de intro’s maar ook de individuele klasse. Alles gewoon nog eens extra opvijzelen en dan worden veel, heel veel mensen waarschijnlijk omver geblazen door deze band!