Category Archives: Albums

Album recensie: Portland – Your Colours Will Stain

Het afgelopen jaar is Portland als een komeet omhoog geschoten. Er wordt wel eens gezegd: deze ster is rijzende maar dit Belgische viertal is gewoon al gearriveerd maar zal snel weer door gaan. Jente Pironet en Sarah Pepels zijn de grondleggers van deze geweldige band. Later zijn Gill Princen (keys) en Arno de Bock (drums) erbij gekomen en zo is de sound meer en meer ontwikkeld. Samen met producer David Poltrock zijn ze gekomen tot dit debuutalbum. Een waar pareltje. Hier gaan we de komende jaren nog genoeg van horen. Nog steeds enorm trots dat ik ze heb mogen interviewen op Mama’s Pride! En als muziek je kippenvel bezorgd, weet je dat het goed zit. Dat doet Portland.

Een heerlijke en pure opener is ‘Lady Moon’. Welkom bij Portland. De warmte die je meteen krijgt te horen is precies hoe het is. Niet omheen draaien, luisteren en genieten. ‘Killer’s Mind’ is een bekende track. Meer uptempo en Jente is meteen vanaf het eerste moment helder en puur. Natuurlijk is de combinatie van hoog niveau: met Sarah op één moment zingende. Dan zijn de rollen omgedraaid. Een waar verhaal wat je kan volgen. Iedere seconde. Prachtig! ‘Expectations’ was voor velen waarschijnlijk dé kennismaking met deze Belgische groep. Muzikaal gezien van ontzettend hoog niveau en het is een track wat ontzettend lang kan blijven hangen. Daarbij is het heerlijk bombastisch, meeslepend en puur. Natuurlijk hebben Arno de Bock en Gill Princen hier ook een fantasisch aandeel in. Zal nooit vervelen.
Verrassend kun je ‘Pearls’ weldegelijk noemen. Sarah zingt deze namelijk solo en dat maakt het wel extra breekbaar. Dat gezegd hebbende, het totaalplaatje klopt plus het einde is schattig. Een overgang naar ‘Ally Ally’ is best groot want deze heeft een hele mix aan klanken over zich heen gekregen. Pop met een dreamy folk sound maar ook rock elementen. Het gitaarwerk wat Jente nog laat horen past precies in het straatje wat ze voor ogen/oren hebben.
Als liefhebber van Balthazar hoor ik in het nummer ‘Step Aside’ daar wel dingen in terug. De power hierin is absoluut prettig en om ook weer die kracht te horen van Portland maakt hun pallet weer breder dus met andere woorden: not bad at all! Met een lekkere ritmische start is het tijd voor ‘You Misread Me’. Het heeft tevens ook meer elektronische invloeden en het is bijna bij iedere seconde een verrassing wat je krijgt te horen. Veel samenzang en overflow. Pop maar met een alternatief randje. Top nummer.
Over ‘Lucky Clover’ hoeft niet veel gezegd te worden. Het is luisteren, genieten en wegdromen. Wat een fantastisch staaltje muziek is dit.
Met een kerkelijk begin wordt het nummer ‘Secrets’ gestart. Jente neemt het voortouw, Sarah volgt perfect. Ook dit is wederom zo’n verhalende track maar dan met wel wat meer muzikale bombast.
Het langst durende nummer van de plaat is ‘Deadlines’. Folky en je voelt vanaf moment één de spanningsboog. Rust in de stem van Jente en je hangt aan z’n lippen. Na een dikke drie minuten komt er meer bombast bij. Je bent oprecht aan het wachten tot het ontploft. Dat dat niet gebeurd past ook weer precies in het straatje van Portland. Tot de laatste seconde spanning en kwaliteit. Afsluiter van het debuutalbum is ‘Moonlit’. Ingetogen kun je deze zonder twijfel noemen maar dan ook piekfijn uitgevoerd. Breekbaar tot de laatste seconde.

Album recensie: Jerry Husk – Husk I

Lekker weer wat aandacht voor de Nederlandse muziekscène, om precies te zijn de Limburgse streek! Het gaat namelijk om Jerry Husk. Een viertal komende uit Weert. Dit viertal is: Jeroen Looijen op drums, Tom Bormans op basgitaar, Stijn Peeters op gitaar & Eloy Moonen op gitaar en zang. Het is niet zo dat de heren heel nieuw zijn in de muziekwereld, de band bestaat al sinds 2015 maar nu is het dan echt tijd voor een toffe EP! Qua stijl kun je lekker alternatieve rock verwachten maar dan met ook wat uitstapjes naar de punk of pop. Eens checken wat ze hebben gemaakt!

Met een relatief rustig maar zeer aanstekelijke gitaarruff wordt er gestart. Dan is het tijd om los te gaan. Drums erbij, basgitaar en extra gitaar werk. ‘Run’ is het eerste nummer en het heeft dus ook een vliegende start. Het couplet blijft lekker doorgaan met dat riffje, het wordt naarmate dat de track vordert meer en meer bombastisch en muzikaal zit het echt goed in elkaar. Veelbelovend. Dan horen we ‘Splendin’. Lekker rustig, soepel en hier en daar een uithaal. Langzamerhand wordt het energieniveau opgekrikt en is het een lekkere poprock track. Helaas is Eloy niet altijd goed te horen, dat is wel zonde. Desondanks, met de duur van het nummer, geen moment vervelend!
De 3e track alweer. ‘Changes’ heeft een soort symfonische start. Dromerig en dat is wel enigszins verrassend. Na een kleine twee minuten komt het échte werk! Nu is het doorpakken en klopt het plaatje weer volledig. Energiek, rock gehalte, wat metal invloeden en dat is zeker niet vervelend. Zeker niet als er een hele fijne, strakke en gierende gitaarsolo bij komt. Geen half werk!
Als laatste blijft toevalligerwijs ‘Leftovers’ nog open. Wat het meest opvalt is de zware basloop in combinatie met de wederom toffe gitaarriff. Het zang gedeelte is ook weer even anders dan we gewend zijn, fijne ritmes en daardoor valt het op. Het blijft spannend, je wilt blijven luisteren.

De eerste EP van deze vernieuwde band is zeer zeker geen slechte start. Nu is het zaak voor hen om veel te spelen, veel op te nemen en verder te gaan! Qua energie en power zit het namelijk echt heel goed. Vier tracks, waarvan drie al 5 minuten durend, die afzonderlijk van elkaar zeker goed zijn maar elkaar ondanks de verschillen toch versterken. Doorgaan boys!

Album recensie: Indian Askin – Another Round

Het is een band waar je eigen niet meer omheen kunt. Waarom? Het is een unieke band, doen wat ze leuk vinden en hebben toch nu al een zeer eigen sound ontwikkeld. Indian Askin, bestaande uit Nelson ‘Chino’ Ayala op gitaar en zang, Ferry Kunst is de drummer, Jasja J Offermans speelt bas & Bart van der Elst is de toetsenist, heeft met hun debuutplaat ‘Sea Of Ethanol’ al genoeg liefhebbers gekregen al zullen zeer zeker met deze nieuwe verder groeien! Wat een rode draad is, is het drankgebruik. Niet ontkennen maar bekennen en het erover hebben. Sterk. Die hele plaat maar beluisteren.

De titeltrack ‘Another Round’ is precies hoe je Indian Askin kan herinneren. Het is lekker donker, zweverig maar ook gewoon aanwezig! Chino laat zich lekker horen en dat is altijd een goed iets. Dan ‘On And On’, iets meer rock invloeden en startend met een goed intro. Het is wat vuig, beetje smerig qua sound. Tekstueel is het precies wat we konden verwachten: drinking time. Eentje die blijft hangen. ‘Keep It To Myself’ start relatief relaxed maar er zit meer achter. De kracht, de energie, de passie die men laat horen in het refrein is goed. Je voelt het stuwende geluid op je af komen, heerlijk! Iets heel anders is de track ‘I Know How To Party’. Lekker hoog tempo, vreemde Franse teksten (als je je erin verdiept snap je het enigszins) maar door dit allemaal, blijft ie fucking lekker hangen. Energiek!!
‘BEAT74’ is sowieso eentje die heel anders is. Met een zeer apart ritme en een soort country(?) vibe mag je concluderen dat Indian Askin zeker niet bang is om randjes op te zoeken. Het eerste waar ik aan moest denken bij ‘I Feel Something’ is Gorillaz. Beetje dan. Maar later ontstaat er toch echt een eigen sound. Desondanks ook wel een pittige qua tekst, maar dat hoort bij de band en ook bij deze muziek. Knap om het zo te laten horen!
Door met weer wat uptempo werk en lekker tijd om te raggen. Drumwerk van Ferry is strak en Jasja weet van wanten op haar bas plus backings. Ja, deze track ‘Wheels’ is een hele sterke zeg!
Een track die blijft door kabbelen is ‘For You’. Hij blijft wel leven, dat zeer zeker. Ik denk dat dit een track is die live echt heel erg gaat ontsporen in de goede zin van het woord. Er is eigenlijk niets slechts te zeggen over ‘Gimme A Sign’. Rauw, vuig, opbouwend, pompend. Ook steeds de afwisseling van Chino en Jasja op zang is een zeer sterk staaltje. Mag blijven duren hoor!
Misschien wel even wennen, ‘Seperation’. Het lijkt wat pop invloeden te hebben, ofwel, het is heel toegankelijk en fijn om naar te luisteren! Zeker richting het einde als er naar een climax wordt gewerkt. Ja hoor! ‘Behave’ is weer een nummer waar je lekker op los kunt gaan. Met een ontspannen start is het een kwestie van tijd om dan in het refrein gas te geven. Psychedelica met flinke rock erbij. Beter! De afsluiter is ‘Mr Nick’. Beetje trippy, beetje space achtig. Niet de makkelijkste track maar zouden we dat verwachten van Indian Askin? Absoluut niet! Dat is ook de kracht van dit viertal.

Een band waar je veel energie van krijgt, die doen wat ze willen, zeggen wat ze denken en spelen hoe ze willen. Zoals gezegd, een unieke band! Gelukkig beginnen veel mensen dit te waarderen. Terecht. Zorg ook maar dat je dit live gaat aanschouwen, daar zul je absoluut geen spijt van gaan krijgen. Het is fantastisch om zo’n opzwepende band te werk zien gaan! Maar check dus ook het album!!!

Album recensie: Barn & Belle – Dancing Shoes

Oelala!! Het is bijna zover! De eerste EP van Barn & Belle komt bijna uit. Hoe tof? Op 5 april hebben ze al hun 1e single gedropt maar vrijdag (26 april red.) presenteren ze hun te gekke pareltje in Theather de Hoeskamer te Weert. Vorig jaar kwam alles op gang: Lea Lomans & Jesse Deledda deden mee aan Podiumvrees, een wedstrijd om te spelen op Mama’s Pride en wonnen deze. Hun eerste optredens waren een feit! Maar ze gaven ook een fantastisch goed visitekaartje af. Met hun mix van americana, roots en blues laten ze uiteindelijk iedereen dansen en brengen ze een grote glimlach op ieders gezicht. Let’s Go!

We beginnen met de titeltrack en ook tevens de single die ze uitbrachten. ‘Dancing Shoes’ is een uptempo en vrolijk nummer. Waar Lea begint met zingen, is het daarna een fijne samenzang. Ook Jesse doet een goede duit in het zakje! Als er later ook nog een kazoo in voor komt, is het altijd een dikke plus. Vertrouwd maar wel weer even anders! Dan ‘Not The Only One’, een iets rustigere track maar wel weer lekker met wat roots geluiden. Qua tempo doe je onmiddellijk mee, de heldere stem van Lea mag er weer zijn! Het refrein is eigenlijk een redelijk herkenbaar geluid maar wel ontzettend slim gedaan. Ook het tussenstuk waar je iedere keer verwacht dat het weer doorgaat, is leuk. Muzikaal blijft het een sterk staaltje wat ze alleen maar met hun tweeën produceren! Heb je het over country, dan heb je het hoe dan ook over ‘Twister Lady’. Met een lekker ritme, gierend gitaargeluid, percussie die klopt en de tekst kun je voor de volle 100% volgen. Ook de afwisseling van de pure stem van Lea en dan het zware geluid wat Jesse laat horen, vet! De grootste verrassing is het ‘koor’ op het laatste. Misschien wel de favoriet! ‘Waiting On A Train’ begint zoals je verwacht als je de titel ziet: een stoomlocomotief op de achtergrond en nu begint Jesse te zingen. Pure delta-blues invloeden. Het lieflijke, het rustige maar pure en ook steeds de stem van Lea op de achtergrond maken dit, ondanks de duur van 5 minuten, een trip van korte duur. Het blijft continue spannend! De afsluiter is ‘I’m A Horse’, weer een hele andere sound. Rustig, klein, intiem kun je het zeer zeker noemen. De samenzang, de rust en het pure zorgt ervoor dat je er helemaal in duikt, je wilt geen seconde missen! Het avontuur wat zij aangaan, wil je eigenlijk ook ervaren. Sterk gedaan.

Ondanks dat het ‘maar’ 5 nummers zijn, is het wel een plaatje geworden waar je U tegen zegt. De heerlijke afwisseling qua klanken, qua sound en qua tempo maakt het allemaal ontzettend tof! Geen seconde saai of dat je raar op kijkt: Barn & Belle is zo’n ontzettend muzikaal duo, dat is gewoonweg kwaliteit en dat hoor je ervan af! Check die EP, wat overigens een super vet en uniek plaatje is. HANDMADE!

Album recensie: Dawn Brothers – Next Of Kin

Wat krijg je als je een tiental muzikanten samen zet die een enorme liefde voor de muziek hebben? Juist, een pracht exemplaar van een EP. Waarschijnlijk hadden ze véél meer kunnen maken, maar helaas voor ons zijn het ‘maar’ 6 tracks geworden. Het gaat om het project vanuit de Dawn Brothers maar ze werken de gehele EP samen met muzikanten die diezelfde liefde hebben: de liefde voor americana/roots muziek. Samen met de heren van DeWolff, Tim Knol, Merel Sophie, David Gram, Stefan Wolfs en Coal Harbour hebben ze in de Wisseloord studio een pareltje weten te fabriceren. Wat dat betreft een schot in de roos dat deze supergroep (want ja, dat zijn ze gewoon) tijdens het feestje voor de muziek, Record Store Day, deze plaat uitbrengt.

Voor de liefhebber, voor de kenner. Deze eerste track kennen we. ‘She Turns My Radio On’ is niet alleen een original van Jim Ford maar de ‘bende’ heeft deze ook al eerder uitgebracht. Een prachtige samenwerking tussen de Dawn Brothers en later ook de heerlijke stem van Merel Sophie. Uiteraard zorgen de strijkers ook weer voor een fantastische sound. Een complete track waar al onmiddellijk de roots saus van af druipt! Door naar ‘Kill Me Tomorrow’. Hier kunnen we voor het eerst DeWolff horen. Een track met ontzettend veel furie en power. Je hoort niet alleen Pablo van de Poel maar ook zijn broertje Luka. Daarbij is het ‘duelleren’ tussen de muzikanten zelf fantastisch om te horen. Gitaarwerk van David Gram, pedal steel van Stefan Wolfs. Wat een ongelooflijke kwaliteit! Oke, dan ‘Devil Woman’. Met wat andere invloeden maar nog steeds herkenbaar. De continue afwisseling van tempo en rust is niet normaal goed gespeeld. Solo’s, samenspel.. Je krijgt er hoe dan ook een oorgasme van. Kippenvel!

Waar de absolute americana & country sound is te horen is ‘All In Time’. Voor het eerst horen we dan toch echt Tim Knol op zang, wat heeft ie toch een rust in zijn stem. Dat in combinatie van een pedal steel en de samenzang stijgt ook dit nummer naar grote hoogte. Dan is het weer tijd voor de Dawn Brothers zelf om te shinen. ‘Let’s Be There Together’ is ook eentje die je al eerder hebt kunnen horen. Samen met onder andere Merel Sophie, David Gram en Coal Harbour is dit weer een pareltje. Hij mag eigenlijk eindeloos blijven duren. Genieten met een echte hoofdletter. Helaas dan alweer de afsluiter: ‘Silent Whisperer’. Deze straalt rust uit gedurende de gehele track. Vanaf de eerste tot de laatste seconde kun je ‘m fantastisch goed volgen, inbeelden, opzuigen. Een nummer met een verhaal, met een boodschap en met een fantastische muzikale omlijsting. Geweldig dat men dat voor elkaar krijgt.

Muziek, dit is muziek. Dit is liefde voor de muziek. Liefde om een muzikale boodschap over te brengen. Fantastisch dat er nog zoveel muzikanten zijn in Nederland die hiervoor leven maar misschien nog belangrijker: die dit willen over brengen en mensen enthousiast willen maken. Je kunt niet anders stellen dat dit een supergroep is en een super eindresultaat. Constant op repeat. Hoe dan ook!