Category Archives: Albums

Album recensie: Ruben Hoeke Band – All Saints

Ook als iemand al heel wat ervaring heeft, al wat albums uitgebracht heeft en op het punt staat een nieuw pareltje te droppen.. Kan het zijn dat er niet meteen een belletje rinkelt. Oké, de naam wel. Muziek? Nee. Dat GOLD voor Ruben Hoeke. Maar dat is uiteraard verleden tijd. Genoeg gedaan, genoeg ervaring maar ik wil het gewoon hebben over zijn nieuwst pareltje. ‘All Saints’ is de titel en het gaat uiteindelijk om deze vier heren: Ruben Hoeke op gitaar, broer Eric Hoeke op drums, Lucas Pruim is de zanger & Mike Kamp is de bassist. Laat ik maar stellen: dit is muziek van de bovenste plank! Lees en luister. Graag!

Uiteraard beginnen bij het begin: ‘Get Bit’ laat er in ieder geval geen gras over groeien. Lekkere rock vibes worden op je afgevuurd. Niet overdreven maar wel aanwezig. Je voelt de blues(rock) invloeden maar ook hardrock energie. En dán zit je van de eerste seconde aan je muziekbox gekluisterd. Waarom? Het nummer ‘(I’m A) Cheap Trick’ heeft een bepaalde groove over zich waar je eigenlijk geen genoeg van kunt krijgen. Heerlijk! De bijna vijf minuten zijn zo voorbij. ‘Easy Does It’ zorgt ervoor dat het tempo nóg hoger komt te liggen. Uiteraard weer een lekkere solo van Ruben en ook de rest van het gezelschap zorgt voor een sfeertje, wow! De trein dendert keihard door en hoeft absoluut niet snel te stoppen met deze kwaliteit.

Dus komen we aan bij ‘Sour Fruit’. De hardrock inspiratie raakt zeker niet op want ook dit is eentje waar je U tegen zegt. Mede door de power en krachtige zang van Lucas maakt deze wel dreigend en wil je met alles meedoen. Drummen, gitaar spelen of bassen, het maakt niet uit. Gas erop!
Tijd voor relatieve rust. ‘Been A Long Time Comin’ is wat meer ingetogen maar desondanks heeft het genoeg pit in zich. Dat Lucas minder energie erin hoeft te stoppen hoor je erin terug. Datzelfde geldt voor ‘Forever Always’, ook een redelijk rustige waar de andere kwaliteiten naar voren komen. Vertellend, helder en puur. Tot daar! Want het gaspedaal wordt weer ingetrapt bij ‘All Feels’. Eigenlijk komt zoveel samen op dit nummer. Bijna niet te bevatten. Als je dit de eerste keer hoor, voelt het al onmiddellijk ontzettend vertrouwd. Knap toch?!

Een lekkere bluesy start heeft ‘Sally Went To The Shore’ en stiekem verwacht je het ook als je die titel leest. Strak, groovy, ritmisch. Ondanks dat wellicht het gitaarwerk van Ruben steeds op de voorgrond komt, mag je het sterke spel van Eric en Mike niet vergeten. Ja hoor, het tempo gaat lekker omhoog met deze. ‘The Devil’s Toil’ laat je door meerdere factoren zeer zeker terugdenken aan Van Halen. Is dat erg? Verre van! Legendarisch toch?! Lekker beetje vuig, hard, aanwezig. Prachtig dus! Het afsluitende nummer heeft de titel ‘Love Is Blindness’. Komt je dat bekend voor? Dat kan. Het is een cover van U2. Eerlijk? Ik vind U2 verschrikkelijk. Maar als je dit hoort… U2 wie? Het is gewoon Ruben Hoeke Band! Chapeau! Muzikaliteit van de bovenste plank.

Het album heeft 10 nummers die allemaal, stuk voor stuk, kwalitatief fantastisch goed zijn. Muzikaal is het geweldig, zang is uitmuntend en je wilt eigenlijk dit gewoon ervaren! 1 ding is hartstikke zeker: niet alleen de naam is nu bekend, de muziek is gewoonweg… WOW!

Album Recensie: Pete Philly – LIFT

Pieter Monzon, beter bekend als Pete Philly, heeft niet de meest gemakkelijke tijd gehad afgelopen jaren. De geweldige flow welke hij heeft gecreeërd met Pete Philly & Perquisite en solo album is door lichamelijke ongemakken naar de achtergrond gegaan en werd het tijd om aan zichzelf te werken. De ziekte van Lyme was de boosdoener. Desondanks is hij wel muziek blijven maken, heeft ie soms singles uitgebracht maar nu werd het tijd voor een nieuw project. Een nieuwe EP. Wat kunnen we verwachten? Is het veranderd of blijft het die mellow vibe? Het zal in ieder geval herkenbaar zijn aangezien zijn stem goud is.

Het eerste nummer is een unieke. ‘Here’ heeft alles in zich waar Pete zich in kunt vinden. De rust in de zin van folk muziek maar ook het gospel aspect en trap muziek. Het is misschien niet de meest gemakkelijke binnenkomer maar je voelt wel het vuur wat bij Pete weer is opgelaaid en dat is alleen maar bewonderenswaardig te noemen. ‘Truffle Fields’ zal ongetwijfeld blijven hangen! Zeker het tussenstukje wat de gehele tijd terug komt. Hier zit absoluut meer hiphop in waar menigeen naar uitkijkt. Ofja, wilt horen. Halverwege komt er een andere beat wat het nog voller en interessanter maakt. Raak hoor! Zijn roots hoor je tevens enorm terug tijdens ‘Third Eye Wink’. De Caraïbische flow, sfeer & vibes blijven gedurende het gehele nummer klinken en dan ook de afwisseling van zang en enorm sterke flows van Pete maken dit een feestnummer.
‘Lovalude’ is een soort interlude. Een vrouwenstem verteld een verhaal aan Pete met een soepele zang en ritmesectie op de achtergrond. Even wennen maar het is helder. Met een heerlijke solo op toetsen wordt het nummer ‘Heaven’ gestart. De soul druipt ervan af. Het voelt goed, dansbaar en smooth. Als dan ook nog een saxofoon erbij komt is het helemaal perfect. De flow van Pete is vervolgens strak maar dan ook weer redelijk soepel. Het is zo voorbij! De afsluiter van deze EP is ‘2GO4’. Meer uptempo, meer beats maar dezelfde fanatieke strijd blijft daar. ‘Something 2GO4’ komt de hele tijd terug en het is ook een regel wat natuurlijk 100% klopt. Ontzettend knap werk.

Eerlijk is eerlijk: dit smaakt naar meer. Niet ‘maar’ 6 tracks op een EP. Een volledig album waar het net zoals deze klinkt. De afwisseling maar tegelijkertijd de gelijke geluiden die je te horen krijgt voelt als een warm bad. Het is werkelijk fantastisch te noemen dat Pete Philly weer een plaat heeft gedropt. Het is en blijft een baas. Check ‘m!

Album recensie: Portland – Your Colours Will Stain

Het afgelopen jaar is Portland als een komeet omhoog geschoten. Er wordt wel eens gezegd: deze ster is rijzende maar dit Belgische viertal is gewoon al gearriveerd maar zal snel weer door gaan. Jente Pironet en Sarah Pepels zijn de grondleggers van deze geweldige band. Later zijn Gill Princen (keys) en Arno de Bock (drums) erbij gekomen en zo is de sound meer en meer ontwikkeld. Samen met producer David Poltrock zijn ze gekomen tot dit debuutalbum. Een waar pareltje. Hier gaan we de komende jaren nog genoeg van horen. Nog steeds enorm trots dat ik ze heb mogen interviewen op Mama’s Pride! En als muziek je kippenvel bezorgd, weet je dat het goed zit. Dat doet Portland.

Een heerlijke en pure opener is ‘Lady Moon’. Welkom bij Portland. De warmte die je meteen krijgt te horen is precies hoe het is. Niet omheen draaien, luisteren en genieten. ‘Killer’s Mind’ is een bekende track. Meer uptempo en Jente is meteen vanaf het eerste moment helder en puur. Natuurlijk is de combinatie van hoog niveau: met Sarah op één moment zingende. Dan zijn de rollen omgedraaid. Een waar verhaal wat je kan volgen. Iedere seconde. Prachtig! ‘Expectations’ was voor velen waarschijnlijk dé kennismaking met deze Belgische groep. Muzikaal gezien van ontzettend hoog niveau en het is een track wat ontzettend lang kan blijven hangen. Daarbij is het heerlijk bombastisch, meeslepend en puur. Natuurlijk hebben Arno de Bock en Gill Princen hier ook een fantasisch aandeel in. Zal nooit vervelen.
Verrassend kun je ‘Pearls’ weldegelijk noemen. Sarah zingt deze namelijk solo en dat maakt het wel extra breekbaar. Dat gezegd hebbende, het totaalplaatje klopt plus het einde is schattig. Een overgang naar ‘Ally Ally’ is best groot want deze heeft een hele mix aan klanken over zich heen gekregen. Pop met een dreamy folk sound maar ook rock elementen. Het gitaarwerk wat Jente nog laat horen past precies in het straatje wat ze voor ogen/oren hebben.
Als liefhebber van Balthazar hoor ik in het nummer ‘Step Aside’ daar wel dingen in terug. De power hierin is absoluut prettig en om ook weer die kracht te horen van Portland maakt hun pallet weer breder dus met andere woorden: not bad at all! Met een lekkere ritmische start is het tijd voor ‘You Misread Me’. Het heeft tevens ook meer elektronische invloeden en het is bijna bij iedere seconde een verrassing wat je krijgt te horen. Veel samenzang en overflow. Pop maar met een alternatief randje. Top nummer.
Over ‘Lucky Clover’ hoeft niet veel gezegd te worden. Het is luisteren, genieten en wegdromen. Wat een fantastisch staaltje muziek is dit.
Met een kerkelijk begin wordt het nummer ‘Secrets’ gestart. Jente neemt het voortouw, Sarah volgt perfect. Ook dit is wederom zo’n verhalende track maar dan met wel wat meer muzikale bombast.
Het langst durende nummer van de plaat is ‘Deadlines’. Folky en je voelt vanaf moment één de spanningsboog. Rust in de stem van Jente en je hangt aan z’n lippen. Na een dikke drie minuten komt er meer bombast bij. Je bent oprecht aan het wachten tot het ontploft. Dat dat niet gebeurd past ook weer precies in het straatje van Portland. Tot de laatste seconde spanning en kwaliteit. Afsluiter van het debuutalbum is ‘Moonlit’. Ingetogen kun je deze zonder twijfel noemen maar dan ook piekfijn uitgevoerd. Breekbaar tot de laatste seconde.

Album recensie: Jerry Husk – Husk I

Lekker weer wat aandacht voor de Nederlandse muziekscène, om precies te zijn de Limburgse streek! Het gaat namelijk om Jerry Husk. Een viertal komende uit Weert. Dit viertal is: Jeroen Looijen op drums, Tom Bormans op basgitaar, Stijn Peeters op gitaar & Eloy Moonen op gitaar en zang. Het is niet zo dat de heren heel nieuw zijn in de muziekwereld, de band bestaat al sinds 2015 maar nu is het dan echt tijd voor een toffe EP! Qua stijl kun je lekker alternatieve rock verwachten maar dan met ook wat uitstapjes naar de punk of pop. Eens checken wat ze hebben gemaakt!

Met een relatief rustig maar zeer aanstekelijke gitaarruff wordt er gestart. Dan is het tijd om los te gaan. Drums erbij, basgitaar en extra gitaar werk. ‘Run’ is het eerste nummer en het heeft dus ook een vliegende start. Het couplet blijft lekker doorgaan met dat riffje, het wordt naarmate dat de track vordert meer en meer bombastisch en muzikaal zit het echt goed in elkaar. Veelbelovend. Dan horen we ‘Splendin’. Lekker rustig, soepel en hier en daar een uithaal. Langzamerhand wordt het energieniveau opgekrikt en is het een lekkere poprock track. Helaas is Eloy niet altijd goed te horen, dat is wel zonde. Desondanks, met de duur van het nummer, geen moment vervelend!
De 3e track alweer. ‘Changes’ heeft een soort symfonische start. Dromerig en dat is wel enigszins verrassend. Na een kleine twee minuten komt het échte werk! Nu is het doorpakken en klopt het plaatje weer volledig. Energiek, rock gehalte, wat metal invloeden en dat is zeker niet vervelend. Zeker niet als er een hele fijne, strakke en gierende gitaarsolo bij komt. Geen half werk!
Als laatste blijft toevalligerwijs ‘Leftovers’ nog open. Wat het meest opvalt is de zware basloop in combinatie met de wederom toffe gitaarriff. Het zang gedeelte is ook weer even anders dan we gewend zijn, fijne ritmes en daardoor valt het op. Het blijft spannend, je wilt blijven luisteren.

De eerste EP van deze vernieuwde band is zeer zeker geen slechte start. Nu is het zaak voor hen om veel te spelen, veel op te nemen en verder te gaan! Qua energie en power zit het namelijk echt heel goed. Vier tracks, waarvan drie al 5 minuten durend, die afzonderlijk van elkaar zeker goed zijn maar elkaar ondanks de verschillen toch versterken. Doorgaan boys!

Album recensie: Indian Askin – Another Round

Het is een band waar je eigen niet meer omheen kunt. Waarom? Het is een unieke band, doen wat ze leuk vinden en hebben toch nu al een zeer eigen sound ontwikkeld. Indian Askin, bestaande uit Nelson ‘Chino’ Ayala op gitaar en zang, Ferry Kunst is de drummer, Jasja J Offermans speelt bas & Bart van der Elst is de toetsenist, heeft met hun debuutplaat ‘Sea Of Ethanol’ al genoeg liefhebbers gekregen al zullen zeer zeker met deze nieuwe verder groeien! Wat een rode draad is, is het drankgebruik. Niet ontkennen maar bekennen en het erover hebben. Sterk. Die hele plaat maar beluisteren.

De titeltrack ‘Another Round’ is precies hoe je Indian Askin kan herinneren. Het is lekker donker, zweverig maar ook gewoon aanwezig! Chino laat zich lekker horen en dat is altijd een goed iets. Dan ‘On And On’, iets meer rock invloeden en startend met een goed intro. Het is wat vuig, beetje smerig qua sound. Tekstueel is het precies wat we konden verwachten: drinking time. Eentje die blijft hangen. ‘Keep It To Myself’ start relatief relaxed maar er zit meer achter. De kracht, de energie, de passie die men laat horen in het refrein is goed. Je voelt het stuwende geluid op je af komen, heerlijk! Iets heel anders is de track ‘I Know How To Party’. Lekker hoog tempo, vreemde Franse teksten (als je je erin verdiept snap je het enigszins) maar door dit allemaal, blijft ie fucking lekker hangen. Energiek!!
‘BEAT74’ is sowieso eentje die heel anders is. Met een zeer apart ritme en een soort country(?) vibe mag je concluderen dat Indian Askin zeker niet bang is om randjes op te zoeken. Het eerste waar ik aan moest denken bij ‘I Feel Something’ is Gorillaz. Beetje dan. Maar later ontstaat er toch echt een eigen sound. Desondanks ook wel een pittige qua tekst, maar dat hoort bij de band en ook bij deze muziek. Knap om het zo te laten horen!
Door met weer wat uptempo werk en lekker tijd om te raggen. Drumwerk van Ferry is strak en Jasja weet van wanten op haar bas plus backings. Ja, deze track ‘Wheels’ is een hele sterke zeg!
Een track die blijft door kabbelen is ‘For You’. Hij blijft wel leven, dat zeer zeker. Ik denk dat dit een track is die live echt heel erg gaat ontsporen in de goede zin van het woord. Er is eigenlijk niets slechts te zeggen over ‘Gimme A Sign’. Rauw, vuig, opbouwend, pompend. Ook steeds de afwisseling van Chino en Jasja op zang is een zeer sterk staaltje. Mag blijven duren hoor!
Misschien wel even wennen, ‘Seperation’. Het lijkt wat pop invloeden te hebben, ofwel, het is heel toegankelijk en fijn om naar te luisteren! Zeker richting het einde als er naar een climax wordt gewerkt. Ja hoor! ‘Behave’ is weer een nummer waar je lekker op los kunt gaan. Met een ontspannen start is het een kwestie van tijd om dan in het refrein gas te geven. Psychedelica met flinke rock erbij. Beter! De afsluiter is ‘Mr Nick’. Beetje trippy, beetje space achtig. Niet de makkelijkste track maar zouden we dat verwachten van Indian Askin? Absoluut niet! Dat is ook de kracht van dit viertal.

Een band waar je veel energie van krijgt, die doen wat ze willen, zeggen wat ze denken en spelen hoe ze willen. Zoals gezegd, een unieke band! Gelukkig beginnen veel mensen dit te waarderen. Terecht. Zorg ook maar dat je dit live gaat aanschouwen, daar zul je absoluut geen spijt van gaan krijgen. Het is fantastisch om zo’n opzwepende band te werk zien gaan! Maar check dus ook het album!!!