Category Archives: Albums

Album recensie: DeWolff – Tascam Tapes

Nieuw? Verre van. Wereldvreemd? No way. Vies van een uitdaging? Nog niet misschien. Voor de hand liggend met promotie? Not even close. Daarom is het ook eigenlijk wel heel logisch dat DeWolff juist dit heeft gedaan. Het maken van een album on the road. Met beperkte middelen iets creëren waar men van opkijkt en toch enthousiast van wordt. Dát is Tascam Tapes geworden. Een soul/funk sampler voor Luka van de Poel, een op batterijen werkende synthesizer voor Robin Piso en een gitaar voor Pablo van de Poel. Dát dus op die Tascam Porta Two, een cassetterecorder, opgenomen. Steeds weer iets nieuws, steeds weer iets uitdagend. Daar zegt DeWolff ja tegen. Laten we snel gaan luisteren!

De heren starten met ‘Northpole Blues’. Voor wie de heren kent, is dit eigenlijk best wel rommelig en klinkt gedeukt. Maar dat is dus de hele charme van de plaat. Stiekem blijft ie meteen hangen door die vette samples en aparte geluiden en ritmes. Als je dan ‘Blood Meridian I’ hoort, kun je wellicht denken: dit klinkt wel ouderwets. Alsof er niet veel is veranderd. Een hit mag je ‘It Ain’t Easy’ ondertussen wel noemen. Ze mogen het op vele plek spelen, wordt gedraaid op radiostations en blijft ook gewoonweg hangen. Terwijl het schijnbaar het snelst geschreven nummer is van DeWolff. Hoe het kan verkeren…

Een omslag maken we als het nummer ‘Rain’ wordt gespeeld. Rustig, puur, open en zéér klein gehouden. Een ware balled. Knap hoe je dan met deze beperkte middelen een nummer kan maken waar je ook naar blijft luisteren. Spanning blijft erin! Lekkere blues en country invloeden hoor je in het nummer ‘Made It To 27’. Knipoog natuurlijk de club van… Maar het draait allemaal over de manier van leven on the road. Waar ook zo’n fantastische sample in zit die blijft plakken is tijdens het nummer ‘Nothing’s Changing’. Lekkere beats wat je krijgt te horen maar ook de constante afwisseling in zang tussen Pablo en Luka is sterk. Favoriet, no doubt.

Funk en blues zijn de hoofdmoot in deze. ‘Let It Fly’ is funky door de constante hoge stemmen welke we horen in het refrein maar de blues is daar door de heerlijk gespeelde groove. Dan de tweede, ‘Blood Meririan II’, heeft zeker gelijkenissen maar het lijkt wel bijna een door elektronische, dus computer gerichte track. Het is fascinerend, het blijft fascinerend.
Met zware beats wordt ‘Awesomeness Of Love’ gestart. Maar een ouderwetse intensiteit volgt waardoor het eentje is die nét wat ruwer klinkt dat de rest. Fijn qua afwisseling maar zó kort!

Uhm, ja… Hoe kun je het beste ‘Love Is Such A Waste’ omschrijven? Mede door een zéér aparte sample kun je stellen dat dit een track is wat opvalt. Dat lijkt me wel duidelijk. Verder ademt ie wel weer lekker blues. Door deze combinatie te horen in 1 nummer, weet je dat de boys lekker buiten de lijntjes hebben gekleurd en dat het toch allemaal op een of andere manier klopt. De rust en kalmte is te horen in het nummer ‘Am I Losing My Mind’. Jaren 60 druipt er van af. Toch is het wel geinig is juist zo’n track te brengen in dit jasje. Het maakt DeWolff, DeWolff. ‘Life In A Fish Tank’ is alweer de afsluiter. Want ondanks het feit dat het 12 nummers zijn, is de totale tijd maar 32 minuten! Onwerkelijk voor deze drie heren. Weer wat meer uptempo en lijkt zelfs wederom nieuwe geluiden erin te hebben, een mondharmonica?! Verrassingen tot het eind en de lol hoor je zelfs in het nummer zelf terug.

Het lijkt mij zéér onwaarschijnlijk dat je door deze variaties niet enthousiast bent geworden. DeWolff heeft zó ontzettend veel ervaring. Hebben ondertussen op vele plekken gestaan, veel muziek gemaakt én uitgebracht. Maar nog nooit hebben ze iets zoals dit gedaan. Überhaupt maar de vraag of een band dit heeft gedaan. Je gaat namelijk wel écht met de billen bloot. Maar mijns inziens is dit project met vlag en wimpel geslaagd. Het klein houden, het rocken, het laten lachen, het opkijken door een apart geluid.. Dat zit er allemaal in! ‘Tascam Tapes’ gaat deze jongens ontzettend veel nieuwe liefhebbers opleveren.

Album recensie: Martin Sillen – So Strange

Er werd eigenlijk best wel al lang naar uitgekeken. De EP van Martin Sillen oftewel de band rondom frontman Jop Ostendorf. Hij loopt toch best al een tijdje mee in de muziek maar nu is het écht iets waar hij ook volledig zijn ziel en zaligheid in kan gooien. Samen met op gitaar Erik Steegh, basgitaar Luc van den Brink en op drums Dinand Claessens of Kees Houx (wie oh wie is steeds spannend!) is het een goede start geweest. Voordat Martin Sillen bestond was de band bekend geworden met OOST. en haalde tevens een finaleplek van Nu of Nooit vorig jaar. Maar genoeg info, hoe klinkt de EP?

Met ‘Craving’ wordt de EP gestart. Een subtiel geluid wat eigenlijk onmiddellijk als zeer vertrouwde sound klinkt. Indie elementen komen uit de gitaar en dan een begin ‘kreet’ van Jop met een ‘ohooooh’. Vervolgens is het Jop die uiteraard het voortouw neemt tijdens het couplet maar als de backings te horen zijn is het tof zo samen. Het refrein past precies in de stijl van het nummer: vertrouwd & catchy. ‘Some Days’ heeft een intro wat meteen iets zwaarder ligt maar ook hier het fijne gitaarriedeltje wat erbij opvalt. Jop zijn stem is eentje die gewoon fantastisch lekker in het gehoor ligt. Groovy! Naarmate dat de track vordert komt er ook meer power en energie bij kijken wat het zeker ten goede komt. Misschien had ie iets korter gekund want de ‘Iiiiiiii’ zang kabbelt iets te lang door. Desondanks wel eentje die zeker niet vervelend of slecht is! (nu het een tijdje later is, blijft dat zelfde geluid wel hangen.. Mindfuck?)

Mocht je Martin Sillen al even volgen, dan is het nummer ‘Again’ wellicht een bekende. Fijn uptempo en toch voelt het wat dromerig aan met spanning. De coupletten brengen een bepaalde, ontspannen vibe naar boven en die vibe wordt alleen maar versterkt in het refrein. Meeslepend, fijne uithalen en ritmisch sterk. Geen moment saai! Heb het al eerder gezegd: het einde is geinig! Gewoon lekker abrupt, klaar. Dan komt de afsluiter, en tevens titeltrack, van de EP alweer. ‘So Strange’ is heel rustig qua start, heel puur en de stem van Jop klinkt heel helder en duidelijk. Na zo’n 1,5 minuut komt er meer energie in en dat maakt het meteen lekker energiek. De flow, de power en ook hier weer de samenzang met het meteen een Martin Sillen track. En dan eindigen we zoals het begon: puur en klein.

Deze EP van Martin Sillen is een hele sterke start! Natuurlijk was het nummer ‘Again’ al gedropt maar hoe het verder allemaal zou klinken, was maar de vraag (als je ze tenminste niet ergens live gehoord had). De omlijsting is mooi, sterk en energiek. Muzikaal zit het heel erg goed in elkaar en dat is ook echt iets waar ze zich in kunnen onderscheiden. Gewoon blijven spelen, schrijven & ontwikkelen!

Album recensie: PAX the humanoid – Love Rocks

In mei had Pax al zijn eerste EP gedropt (‘Profitable Love EP’) en daarop stond ook het nummer ‘Call It Freedom’ welke ook op CamielMusic heeft gestaan. Nu werd het ook tijd voor een opvolger. Drie tracks waar je ook naar wilt blijven luisteren en dieper in wilt kruipen. Niet zomaar hiphop. Gelaagd, verschillende elementen, muzikale variaties. Met andere woorden: het is tijd om eventjes tijd te pakken en gewoonweg te gaan genieten van de muziek van Pax the humanoid.

Een interessant en tegelijkertijd vrolijk begin voor titeltrack ‘Love Rocks’. De rust komt erin en dan uiteraard ook die heerlijke zware en intense stem van Pax. Richting refrein is er een heerlijk piano stuk en dan samen met de zang maakt het weer super relaxt. Het blijft de gehele tijd ontspannen maar toch ook weer krachtig door de vibe die je krijgt.
Die fijne piano hoor je ook terug in het begin van ‘Carpe Diem’. Dan veranderd die sound met een heerlijk zware basloop en wat meer elektronische invloeden. De zware tonen, krachtige teksten maar ook het refrein zijn ear catchers. Funky? Ja, dat mag wel gezegd worden. Elektronische chaos? Ja! Zeer sterk en duidelijk! Afsluiter van deze EP is ‘Leaves’. Een wat langere intro en het geeft me wat throwbacks naar Kyteman. De opbouw, spanning en rust om te exploderen. Dat is niet meteen aan de hand. Juist meer muzikale rust maar wel met geweldig goede blazers erbij waardoor het heel gelaagd is. Halverwege ontstaat wat ‘georganiseerde chaos’, dit past fantastisch goed bij dit nummer. Een plaatje.

Drie nummers, drie nummers die veel gelijkenissen hebben maar ook genoeg variaties. Tekstueel, muzikaal, energiek, meeslepend, verrassend. Pax the humanoid is een grote, vriendelijke reus die niet over één nacht ijs gaat. Sterk hoe hij deze tweede EP laat klinken. Iedere luisterbeurt hoor je nét wat extra’s of anders. Nice!

Album recensie: Alison’s Fall – Killswitch

Alternative rock, sexy, spannend, vuig. Dat zijn denkelijk lekkere binnenkomers. Alison’s Fall heeft mij meer dan overtuigd tijdens de Popronde. Ik kende de band niet maar daar is zeer zeker verandering in gekomen. Van origine is dit een duo bestaande uit broer en zus. Floortje van der Kooy is de bassist en neemt de zang op zich, Pepijn van der Kooy scheurt op de gitaar. Live worden ze (uiteraard) bijgestaan door een drummer. Ze hebben voorafgaand aan de huidige band al genoeg ervaring opgedaan en daardoor weten ze wat wel en niet moet. Gelukkig hebben we een EP hier, dus wordt het tijd om eens lekker te gaan rocken.

‘Double Six’ is de starter en dat is eentje die Alison’s Fall precies goed weergeeft. Lekker strak tempo, de stem van Floortje is helder en de opbouw is perfect. Het gitaarwerk van Pepijn is continue aanwezig en als we naar het refrein gaan is de energie wat meer ‘aan’. Er is ook al meteen een vuige solo! Sterk, sterk sterk. Met een retestrak ritme wordt ‘I Want It’ gestart. De korte maar krachtige zinnen die Floortje brengt zijn een opmaat naar het refrein wat enorm blijft hangen. Daarbij, de afwisseling tussen haar en de zware herenstem zijn fantastisch. Kneitertje. Iets meer gelaagd is ‘Dangerous Mind’. Zware aanslagen op bas en het gitaar riedeltje is onmiskenbaar aanwezig. Het is een opzwepende track waar je ook de intensiteit aanvoelt. De uithaal van Floortje richting einde had misschien langer gemogen maar dat is gewoon een gevoelskwestie…

Door naar ‘Gambling Man’. Een begin wat een beetje herkenbaar klinkt en je denkt dat het spannendste stuk het refrein is. De rust, de ‘zware’ klanken die dan klinken en nét een andere ritme maken het speciaal evenals de mechanische drumbeats. Naarmate dat de track vordert wordt ie wel ook steeds sterker en harder. Dat geeft een beetje The Kills effect, top dus! ‘Gotta Run’ heeft ook een bepaalde opbouw die goed in het gehoor ligt. De drums zijn goed te horen maar de fuzzy gitaar is helemaal aanwezig en dit dit is fantastisch goed. Ook hier is de samenwerking tussen Floortje en Pepijn enorm strak. Daarbij het tussenstukje waar eventjes de rust komt en vervolgens veel ‘samenzang’ klinkt, leuke verrassing! De laatste alweer.. Deze voelt aan alsof ik Blood Red Shoes luister. Erg? No way! ‘One More Time’ is een heerlijke track met een vibe die steeds krachtiger wordt. Hij dendert, is sexy, strak.. Precies hoe ik al begon met Alison’s Fall te beschrijven.

Niet teveel woorden aan vuil maken. Een heerlijke debuut EP, hij staat als een huis evenals het live optreden wat Alison’s Fall laat zien/horen. Doorpakken, ontwikkelen en misschien nóg iets vuiger?! Héérlijk!

Album recensie: Folk Road Show – Thought You’d Never Ask

Het is een fijn internationaal gezelschap, dat mag wel worden gezegd. Even voorstellen: Folk Road Show. Uit Australië hebben we Benjamin James Caldwell (zang, verschillende instrumenten) dan uit Canada Dominique Fricot (zang, gitaar) en Nicholas Petrowich (drums, andere instrumenten) & last but not least uit ons eigen Nederland (Leiden om precies te zijn) Olaf Caarls (zang, gitaar, harmonica). Ze zijn elkaar tegen gekomen, hebben muzikale gelijkenissen, zijn gaan spelen (eerst eigen tracks, dan jammen) en vervolgens tot de conclusie gekomen dat het verdomde goed werkt. En of! Hun mix van zang maar ook instrumenten maakt dit een geweldige band. Proef, voel, ruik de folk maar ook pop, rock en indie invloeden.

De start is fijn met de titeltrack ‘Thought You’d Never Ask’. Mocht je de band wellicht niet kennen, kun je de stem beetje vergelijken met de frontman van The Slow Show. Alleen hier zit meer swing en dansbaarheid in. De samenzang klopt, een gitaarsolo is aanwezig, de rust, het klappen.. Geweldige start. ‘North American Air’ heeft juist meer rust en folk invloeden. Tevens hoor je dat er een andere de zang op zich neemt, heerlijk die veranderingen steeds! Ook hier is het plaatje compleet. Hoezo genieten en wegdromen? Mocht de naam ‘Christian Slater’ je bekend voorkomen, dat klopt. Acteur? 90’s? Mr. Robot? Lampje brand! Ook hier weer zo’n kneiter van track maar dan ook met een goed verhaal. Een naar het zeggen ironisch verhaal over de redenen waarom ze hun dromen niet konden waarmaken. Was dat het geval geweest, waren ze dus ook zo bekend geworden als Christian Slater.

Door naar ‘Emily’, een meer folky/melancholische track. Mooi, puur en laten we wel wezen.. Met zoveel rust en klasse is het toch altijd raak? Ondanks dat het energieniveau iets wordt opgekrikt, voel je hier de passie toch in? Eerlijk? Ik dacht even dat ik iets anders luisterde. ‘Favourite Memories’ begint met een piano sound en openheid. Maar als dan de zang begint, tevens een heerlijke kopstem, weet je dat je ‘gewoon’ naar Folk Road Show luistert. Ook dit een track die je van A-Z volgt. Sterk staaltje!
De afsluiter is wellicht mijn favorietje. ‘Fuck Your Cool’ heeft wat meer rock elementen, je voelt de power en energie en de uitstraling klopt. Overal nét iets extra’s qua vermogen, smerigheid maar tóch folky. Dus hiermee bewijzen ze wederom dat het allemaal mogelijk is qua sound. Chapeau!

6 tracks staan op deze EP maar ze vliegen daadwerkelijk zó voorbij. De sfeer die deze groep voortbrengt is fenomenaal te noemen. Hun muzikale klasse druipt ervan af. Het is met andere woorden een genot om naar te luisteren. Geen seconde saai, spijt of verveling. Enjoy!