Category Archives: Albums

Album Recensie: Rhinorino – Let’s Blow This Popsicle Stand

Mijn grote vrienden van Rhinorino komen met iets nieuws!! Ze komen namelijk met een volledig album op de proppen. Nadat ze eerder 2 EP’s hebben gedropt (‘Today’ & ‘Another Cocktail’), werd het tijd voor iets wat langer duurde dan pakweg 25 minuten ;). Persoonlijk ben ik er enorm blij mee want wie wilt nou niet lekker lang genieten van de meest sexy stonerrock band van Nederland? Pim van Ham en Susie Q zijn de grondleggers op achtereenvolgend gitaar en drums en sinds kort is op de basgitaar Merijn van de Wijdeven de man. Wat kunnen we verwachten? Iets nieuws, iets bekends, iets verrassends? Laten we maar snel de tracks beluisteren!!

Beginnen met het begin: ‘Gone’. Dit was de eerste teaser welke ze naar buiten brachten en dit was in ieder geval voor mij wel een lichtelijke verrassing; weinig samenzang wat normaal juist hoort bij Rhinorino! Desondanks een track die opvalt en meer knalt dan normaal. We zijn wakker hoor!! Door naar ‘That’s Not What I Want’, die start met lekker zwaar geschut. Maar wat je eigenlijk best snel hoort, is het feit dat er nu wél veel wordt samen gezongen! Verder is het eentje die zoals gezegd zwaar klinkt maar precies goed valt. Lekker wat solo werk van Pim op zijn gitaar vanaf een dikke 2 minuten en verder hard muzikaal verder! Geen gras erover laten groeien hoor, nergens voor nodig. ‘Slow Down Baby’ is zoals de titel al aangeeft relatief rustig maar dan op het gebied van tempo. Het gitaarwerk is extra opvallend en klinkt goed. Verder is de afwisseling van Susie Q en Pim geweldig gedaan. Een blijvertje! Maargoed, we houden ook van tempo en we doen dat met ‘Stop Complaining’. De herkenbare cowbell is weer van stal gehaald en wordt intensief gebruikt. Qua sound typisch Rhinorino en als dat gezegd wordt, heb je een eigen stempel gecreëerd, dikke prima dus! Een andere bekende track is ‘L O V E’. Met de kenmerkende gierende gitaar, beulswerk op drums en zware basloop is het een nummer die je niet zomaar even skipt. Power tot en met. Daarbij hoort natuurlijk ook een toffe clip, zie hieronder.
‘Won’t Let Go’ heeft op een of andere manier iets herkenbaars in zich maar wat? Het tempo ligt in ieder geval ontzettend hoog! Hier is het Susie Q die je het beste hoort qua zang, ook iets nieuws en bevalt goed. Natuurlijk is het riedeltje van Pim fantastisch slim in elkaar gezet. ‘Drunken Sailer Part 1’ is een soort van intermezzo, volledig instrumentaal maar wel met passie! Door met ‘Into You’, een nummer met heerlijke basloop door Merijn en verder natuurlijk ritme waar je bang van hoort. Slim eigenlijk want het refrein doe je na 1x al mee, top track! Afwisseling, samenwerking maar allemaal ook individueel in de spotlights. Master. Met ‘All The Way’ hebben we wederom een instrumentale kneiter te pakken die ons tot grote hoogte laat stijgen. Kort maar zo krachtig! Helaas is ‘Handkerchiefs’ al de laatste. Met een strak geluid op drums wordt gestart en blijft ook goed doorklinken. Lekker agressief op het gebied van zang en muzikaal. No nonsense en ook slim met de samenzang. Wat dat betreft een uitsmijter waar je wel iets mee kan!

Een album waar genoeg variatie in zit maar ook genoeg gelijkenissen heeft! Natuurlijk is het echt Rhinorino wat je hoort, dat is stonerrock hoe het hoort te zijn maar dan met wat extra’s. De samenzang, die energie, het enthousiasme. Het is echt een volgende stap en hopelijk krijgen ze hiermee wederom een extra boost en weer extra optredens en fans erbij. Ik ben in ieder geval #1!

Album recensie: Jellephant – Dull Planet / Rotten Waves

En dan heb je plotseling een nieuw album in de mail zitten! Tja, dat kan wel eens gebeuren. Het is ook eigenlijk volledige onaangekondigd en dat is wel leuk. Afgelopen maand kwam Jelle Haagsma, beter bekend als Jellephant, met een opvolger van de hele toffe plaat ‘Skeletons’. Zoals hopelijk bekend is Jellephant iemand die zich niet snel of vaak in hokjes laat stoppen. Waar de vorige plaat lekker vol zat met een ’60s psychedelica saus, kunnen we op deze nieuwe ‘Dull Planet / Rotten Waves’ meer surf/post punk verwachten. Lekker hoor die variatie!

We starten met ‘Silver Bugs’. Ongelooflijk sterk, laat ik dat maar alvast aangeven. Heerlijk tempo, je voelt meteen die surf invloeden maar ook de psychedelica blijft bestaan. Het gitaarwerk is fantastisch, zeker als er wordt versneld! Die had nog lang morgen doorgaan. Maar we gaan door naar ‘Tumble’, een spannend begin en herkenbare sound. Rustiger maar daardoor wordt het wel geheimzinniger en wil je blijven luisteren. Toch gaan we weer wat meer naar de rock tijdens het nummer ‘Blister’. Anders maar in zijn geheel wel gewoonweg Jellephant. Signatuur noemen we dat!
‘Dull Planet’ is volledig instrumentaal en dat maakt het geheel wel spannend. Maar als je dan ‘Tru’ krijgt te horen, wat een heerlijk begin! Intrigerend, spannend, energiek! Past helemaal in de stijl hoe Jelle de plaat heeft gemaakt. Vanaf de eerste tot de laatste seconde spannend. Dat het muzikale spel belangrijk is, hoor je op ‘Never Aim’. Vol gitaar en bas geluid en ook best wel met een tempo waar je U tegen zegt. De climax wordt ook fantastisch goed opgebouwd. ‘Sun’s Not Setting’ is dan weer een tegenhanger. Rustig, wat meer ingetogen maar desondanks toch wel open. Hier is het gitaarspel weer duidelijk aanwezig en die is wel leidend hoor. Dat een basgitaar eigenlijk onmisbaar in een band is duidelijk maar op deze plaat is ie heel duidelijk aanwezig. Zeker ook in de track ‘Cut’. Qua zang weer wat donkerder maar wel eentje waar je vanaf de 1e seconde naar blijft luisteren.
Zoals aangegeven is de surf sound iets meer aanwezig op het album maar bij ‘Cats’ is het de psychedelica die meer te horen is. Goede opbouw, fijn gitaarlijntje en natuurlijk spannend. Sterk nummer. Afsluiter van deze plaat ‘Rotten Waves’. Misschien wel logisch nadat we ‘Dull Planet’ hebben gehoord, ze zijn beiden heel anders dan de rest op het album. Met alleen een akoestische gitaar en (natuurlijk) galm wordt er toch weer sterk afgesloten!

Het is nooit en te nimmer saai als je muziek hoort van Jellephant en hij blijft zichzelf ook steeds weer ontwikkelen. Nieuwe sound erbij, beetje veranderen maar uiteindelijk blijft het wel echt een Jellephant creatie! Dus check dit nieuwe pareltje!

Album recensie: De Staat – Bubble Gum

Nu pas een review Camiel? Hoe kan dat? Hoe kan het dat er nu pas een review is? Nou, meerdere factoren maar ik heb het wel uitgedacht. In eerste instantie zat ik in een verhuizing en kon ik amper iets beluisteren. Nu is dat achter de rug en bedacht me: ik luister het album een paar keer, ga naar het concert in de Muziekodroom en kom zo tot een fijne recensie! En zie hier! Het alweer 5e album van De Staat (zonder alle extra’s wat ze hebben uitgebracht) is eentje waar waarschijnlijk iedereen een ander oordeel over heeft. Maar dat is juist typisch De Staat! Ik ga niet teveel tijd verliezen en begin alvast.

De opener is ‘KITTY KITTY’, een bekende track want deze is al als single gedropt. De tekst is, zoals frontman Torre Florim zelf aangeeft, dat dit allemaal woorden zijn die president Trump heeft gebruikt in zijn campagne en dus wel behoorlijk maniakaal allemaal. Muzikaal klopt het volledig en is het een typische De Staat track. Goede start en vertrouwd. We gaan door naar ‘Fake It Till You Make It’. Eentje die misschien wat vreemd opent maar uiteindelijk valt alles op z’n plek. Het gaat gewoon om het nep zijn maar uiteindelijk toch alles bereiken door ook alles te doen wat misschien eigenlijk niet hoort. Hij dendert lekker door en na een paar keer te hebben geluisterd weet je: deze klopt. Een andere herkenbare track is ‘Mona Lisa’. Groovend, uptempo door een lekker drumritme van Tim van Delft en lekker vol samenzang en ook hier weer iets meer hoge noten van Torre & uiteraard van de synths van Rocco Hueting.
Een echte kneiter is ‘I’m Out Of Your Mind’. Ze hebben zelf gezegd dat het hun hardste track is ooit gemaakt maar of dit echt waar is.. Ik heb al eens gezegd dat dit een heerlijk vuige track is, daar sta ik nog steeds 100% achter. Gas geven & vol energie zit deze! Misschien kijk je even vreemd op maar ‘Pikachu’ is een van mijn favoriete nummers geworden. Deze blijft zo ontzettend hangen! Het begint een mega zware basloop van Jop van Summeren om uiteraard vervolgens uiteraard alles erin te gooien. Een soort duet is het tussen Rocco en Torre. Alleen al de dubbele lading: ‘1, 2 Pikachu, want to peak at you’. Het gaat er in ieder geval om dat iedereen elkaar kan bekijken online zonder dat je het überhaupt weet! Wel leuk om te weten is dat het hoge geluid wat je hoort ‘gewoon’ wordt geproduceerd door de meester op gitaar: Vedran Mircetic! Wat een geweldenaar is het toch.

Misschien een vreemde eend in de bijt maar ‘Phoenix’ is een groeier. Heel donker, zwaar maar het ontploft uiteindelijk helemaal. Magistraal, bombastisch en muzikaal. Einde van de wereld zoals ze zelf aangeven. Door naar ‘Level Up’! Met een lekker ritme op de synths, bas en drums begint het feest. Beetje zweverig, beetje freaky en misschien het meest normale nummer? Blijft ondanks een paar luisterbeurten een klein beetje achter ten opzichte van de rest. Uhm, wie kent de ouderwetse gabber/hardstyle nog? Mocht je twijfelen, dan check ‘Me Time’ maar eens! Wat een ontzettende bak herrie en knallend vermogen. Toen ze deze live speelden denderde alles van hot naar her en hij wordt goed verlengd. Hier zit geen grens op en dat is perfect! Ok, hier is dan mijn favoriet: ‘Tie Me Down’. Een samenwerking met Luwten. Wie bij de In The Round gigs is geweest heeft dit pareltje al kunnen horen en heeft toen vast en zeker meegemaakt dat deze wel speciaal is. Fijn ritme, unieke zangstijlen en de mix van Tessa Douwstra en Torre past geweldig goed samen!
Je kunt ‘I Wrote That Code’ wel een interessante track noemen. Alle facetten van De Staat komen herkenbaar voorbij: gitaarwerk, drums, bas, synths en natuurlijk zang. Doordat Torre veel in zijn kopstem werkt en uiteraard de melodie in z’n geheel, blijft ie wel lekker hangen. Helaas dan alweer de afsluiter en dat is ‘Luther’. Met een lange introductie wordt gestart en is het eigenlijk allemaal relatief rustig. Je wacht op iets explosiefs. Het heeft een fantastische opbouw met later ook een wat krachtiger en strak geluid van Tim op de drums. Iedere seconde gaat de intensiteit lekker omhoog tot halverwege. Er wordt een soort spanning gecreëerd om daarna een beetje over te gaan naar wat power vol synths maar daarna weer flinke bombastische klanken. Ik ga de volgende term eraan verbinden: georganiseerde chaos.

‘Bubble Gum’ is een album van De Staat waar weer werkelijk alles in zit. Heel veel nieuwe ontwikkelingen, iets meer synths zitten erin maar het blijft ook zeer zeker vol rock zitten. Het typische en herkenbare geluid van de heren uit Nijmegen blijft aanwezig en dat is ook wel weer knap te noemen. Afwisseling genoeg! Ik kan zeker begrijpen dat mensen hier een paar keer naar moeten luisteren en dat het kwartje vervolgens valt. Maar ik ben hoe dan ook weer een grote fan van dit album en sowieso van de heren. Dus hopelijk gaan ze nog veel gigs spelen in Nederland. Hetzij op festivals of dat er toch nog een toffe tour gaat komen! Veel luisterplezier!

Album recensie: CUDA – Cornwölf

Hoppakee! De heren van CUDA komen met een nieuwe EP. Nadat ze in 2016 ‘Beech’ uitbrachten, komt ‘Cornwölf’ op 9 februari uit. Misschien zul je denken, dat Engelse woord ken ik niet… Dat klopt. Het is eigenlijk heel simpel korenwolf. Een Limburgs diertje wat onverwacht wel gelijkenissen heeft met deze cowpunk band: ondergrondse dieren maar hebben een grote bek als je ze lastig valt. Dus wat dat betreft krijgen we zeer zeker muziek te horen wat we ook verwachten van Beast, Rudy Renton, Mike Renton & Bass Hog! Laten we maar eens die tracks checken die voornamelijk ook met de eigen Limburgse omgeving te maken hebben.

‘Duke John’ is de opener en denk maar eens goed aan het bier: Hertog Jan. Een goudgele rakker die graag wordt gedronken tijdens repetities en optredens. Qua energie weet je ook meteen dat je naar CUDA luistert maar qua sound is het wel een beetje anders, denk eens aan hardrock maar dan wat extra pit. Daarbij hoor je op de achtergrond Milou Kik en Mieke Bastiaens die ook zeer zeker extra cachet hieraan geven. Hoe dan ook een lekkere start. Dan ‘Garbagetrucker’, dit is die typische cowpunk stijl wat we kennen van CUDA. Springerig begin, gitaarwerk erbij en ook hier horen we uiteindelijk iets extra’s en dat is de accordeon. Hoog ritme, vol energie & passie en het gaat om een man die die goed is in wat hij doet en daarmee succesvol en tevreden is. Weet alleen niet of dat nu in deze tijd nog veel voor komt. Hoe dan ook, wel een track waar ik graag naar luister! Nummero 3 is ‘Lil’Bear Bonkers’, die begint redelijk rustig met een fijn banjo geluid maar vervolgens komt er een tempo bij kijken. Heerlijk! Jeugdherinneringen. Wie heeft ze niet? Denk alleen dat de meeste wat meer rustige herinneringen hebben!! Een typische track voor dit viertal.
Het kortste nummer is ‘The Gambler’.. Hoezo gas geven? Naar het schijnt halen de vol beukende drums 224 BPM! Het gaat in een vloek en een zucht voorbij en je weet bijna niet wat je ervan moet denken als je het hoort. Misschien vliegt het soms een beetje uit de bocht maar ook dit past wel bij deze plaat. Lekker variërend! De afsluiter van deze EP is ‘Something In The Water’. Met een verdomd fijn, stuwend ritme wordt deze gestart en daardoor zit je er meteen goed in. Maar het mooist/beste/leukst vind ik dat het echt gaat om Limburg: de historie, Limburgse grondstoffen, de natuur, de mensen & de katholieke tradities. In feite is het de saamhorigheid en zoals ze zelf aangeven: misschien zit er wel iets in het water?! Top nummer!

Al met al zijn het vijf nummers die zeer zeker typisch CUDA zijn maar het lijkt er wel op dat de heren zich hebben doorontwikkeld. Vol energie, duidelijke cowpunk & speedrock en nu ook met wat hardrock, nóg sneller werk maar ook zeer zeker met meer aandacht voor de fijne provincie. Overigens, zorg er maar voor dat je een fysiek exemplaartje op de kop weet te tikken want dan staat je nog iets fraais te wachten! Dus aanstaande zaterdag (9 februari red.) in Poppodium Volt de releaseshow. Be there and rock on!!

Hier nog een throwbackje, op die avond zal ook een première zijn van een heuse videoclip!

Album recensie: Jick Munro & The Amazing Laserbeams – Ramblin’ On

Het is vrijwel onmogelijk dat de naam Jick Munro & The Amazing Laserbeams je niks zegt. A vanwege het feit dat ze Pinkpop hebben geopend, B omdat het zo’n ontzettend lange naam is en C omdat de heren afgelopen tijd super veel hebben gespeeld en daardoor echt lekker veel bekendheid hebben gekregen. Terecht overigens! Half december hebben ze in Maastricht, in de Muziekgieterij hun eigen homecoming party georganiseerd en daarbij een nieuwe EP gepresenteerd! Ein-de-lijk tijd om deze in de spotlights te zetten. Wederom terecht overigens.

Op deze EP ‘Ramblin’ On’ staan vier tracks en ze hebben uiteraard allemaal raakvlakken maar verschillen toch ook genoeg. Het is sowieso een feit dat Jick Munro het voornamelijk moet hebben van de live optredens maar toch brengen ze dat sfeertje goed over op de nummers. Mix van rock ’n roll, country en folk staat garant voor succes. De opener ‘All Night Long’ brengt al vanaf het eerste moment lekker veel sfeer over. Uptempo, energie en natuurlijk de accordeon die je heerlijk hoort. Maar naast dat spektakel trekken ze op muzikaal vlak echt veel uit de kast. Heerlijke gitaarsolo, blazers en de toffe samenzang. Nu al feest! Dan komen we bij ‘The Wolf’, ik waan me lekker in een Ierse pub ofzo. Goede ritme sectie, mandoline die je steeds hoort en (natuurlijk) wordt whisky genoemd. Verder blijft het ook eentje die je blijft volgen juist door dat hoge tempo wat gedurende het gehele nummer gespeeld wordt. Best wel een toffe spanningsboog! Het eerste waar ik aan denk als ik ‘Hear Me Out’ hoor is de fantastische Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Dezelfde sound, feeling en net zo’n lange artiestennaam!! De opbouw, de passie, de sfeer… En dan ook nog zelfs een saxofoon solo erin. Het klopt volledig! De afsluiter is ‘Old Joe’, deze heeft al eens het levenslicht gezien op CamielMusic. Een geweldig rustige opbouw waarbij je uiteindelijk ook wel weet dat het gaat losbarsten. Correct! Mooi die afwisseling van de puurheid in het begin en vervolgens de euforie.

Ja hoor! Met veel plezier kan ik zeggen dat ook dit plaatje met vlag en wimpel is geslaagd. Zoals gezegd, je kunt het misschien het beste live meemaken maar ze hebben ervoor gezorgd dat deze 4 tracks heerlijk klinken en je eenzelfde gevoel krijgt. Daarbij is er genoeg variatie maar blijft het echt Jick Munro & The Amazing Laserbeams! Enjoy!