Category Archives: Recensies

Fink – We Watch The Stars

Stelt nooit teleur!

Ja, het werd misschien ook wel weer tijd he?! Dat er nieuwe muziek zou komen van Fink. Fink kennen we van de ene grote hit ‘Looking Too Closely’ maar uiteraard heeft ie veel meer achter zijn naam staan. Met zijn veelzijdigheid op muzikaal vlak en pure stem wat ie kan laten horen, is het voor velen een groot voorbeeld en groot artiest. Fin Greenall, wat zijn echte naam is, heeft in 2017 nog 2 albums gedropt en laten we dan maar hopen dat die een voorbode is op iets nieuws. Wellicht dit jaar nog? ‘We Watch The Stars’ is het eerste wapenfeit.

Zoals we weten van Fink is het een prachtige omlijsting waarbij je weet dat je het altijd klopt. Muzikaliteit, een bepaalde rust maar tegelijkertijd kracht is een drijfveer wat je hoort. Pak dan daarbij die stem van Fink erbij, het is alsof je een warme sjaal omdoet. Het past altijd, hoe dan ook! Super knap uiteraard. Er zijn twee versies van dit nummer opgenomen en logischerwijs ook uitgebracht. Ik ben hoe dan ook liefhebber van de langst durende. Dus jullie hebben (helaas) geen keus. 8 minuten, nog mooier en sterker dan die van 4!

Droom weg!

Liam Gallagher – Once

Blijft herkenbaar!

Je hebt wel flink wat artiesten die eigenlijk weinig introductie nodig hebben. Mijns inziens hoort daar deze artiest ook bij. Dat heeft met 2 dingen te maken: de muziek maar ook de taferelen eromheen. Muziek niet alleen vanuit hem maar dat was een familieaangelegenheid. Wie kent namelijk Oasis niet? Juist ja. ‘Wonderwall’, ‘Don’t Look Back In Anger’ en ‘Champagne Supernova’ waren onder andere grote hits. Maar het is uiteindelijk niet gegaan tussen de broertjes. Liam en Noel hadden/hebben/houden ruzie. Toch zijn ze afzonderlijk van elkaar doorgegaan met muziek maken. De een wat beter dan de ander maar het is ook vaak smaak.

Liam Gallagher krijgt nu wat aandacht. Ondertussen heeft ie al aangekondigd dat er een 2e solo album zal worden uitgebracht. Deze krijgt de titel ‘Why Me, Why Not?’ en er zijn ondertussen al 2 eerdere track gedropt. Ik ga voor de 3e, waarschijnlijk ook niet de laatste. ‘Once’ is een typische track voor een Gallagher. Je hoort de bepaalde Britsound die wel een bepaalde rust heeft maar ook urgentie. Het rustige aspect maakt het daardoor ook wel weer meer Oasis-achtig. Ook tekstueel is het misschien wel weer iets beter, iets anders. Het pakken van kansen, of maar 1 kans krijgen. Daarom dus ook de titel: ‘Once’. Hoe dan ook wel echt een nummer wat heel sterk overkomt en ook absoluut niet vervelend is. Maar check ze alle drie maar alvast zou ik zeggen.

First things first.

Vancouver Sleep Clinic – Bad Dream

Eigen sound!

Vancouver Sleep Clinic heb ik eens ontdekt en ook nooit uit het oog verloren. Ofja, uit het oor is misschien beter! Deze Australische band heeft een zeer eigen sound en dit komt voornamelijk door frontman Tim Bettinson. Een bepaalde sound mede door zijn stem maakt het allemaal net iets unieker dan andere muziek. In 2017 kwam ik per ongeluk in aanraking en het is na twee jaar nog steeds interessant om naar deze mix van elektronica, folk en R&B te luisteren. Het is al eens eerder genoemd, je mag/kan het misschien wel een beetje vergelijken met Bon Iver. Als je daarvan houdt, of gewoon leuk vindt, dan zit je hier wel goed!

In oktober zal er een nieuw album uit worden gebracht waar de titel ‘Onwards To Zion’ is. 12 nummers zullen daarop staan waaronder dus deze, ‘Bad Dream’. Het is een rustige track, dat sowieso. Lekker laidback, easy going maar wel met een bepaalde good vibe. Waar Tim normaliter wel eens houdt van experimenteren, is het nu toch wel back to basic. Toch moet je deze track wellicht een paar luisteren aangezien ie toch wel wat ‘zwaarder’ is dan normaliter. Dromeriger is het beste woord ervoor denk ik. Natuurlijk is de stem hetzelfde maar Tim probeert je nog meer mee te nemen naar zijn eigen wereldje. Als je dat durft toe te laten, dan weet je wel zeker dat het goed zit met deze track!

Droom lekker!

Sea Girls – Closer

Ontdekken is fijn!

Vaak kom je per toeval achter een bandje wat je dus helemaal niet kent. Nou, dat is nu het geval! Het gaat dus om de band Sea Girls. Nee, geen dames hoor! Het is een viertal komende uit Groot-Brittannië, London om precies te zijn. De heren Henry Camamile (gitaar/zang), Rory Young (leadgitaar), Andrew Dawson (bas) en Oli Khan (drums) lopen nog niet heel lang mee in de muziekwereld maar timmeren toch wel hard aan de weg.
Twee jaar geleden brachten ze hun debuuttrack uit en halverwege 2017 hebben ze meteen een EP gedropt. Dat ze groeien is duidelijk aangezien BBC ze betiteld zijn als BBC’s Sound Of 2019! Muziek nu!

‘Closer’, dat is het nummer waar ik het eens over wil hebben. Qua sound hebben de heren een duidelijke voorkeur naar indierock. Leker energiek en met veel passie. Het begint relatief rustig en als je niet weet wat je kunt verwachten juist heel kabbelend. De zang van Henry Camamile ligt fijn in het gehoor en daardoor blijf je graag ernaar luisteren. Richting het refrein komt er wat meer power in en dat geldt niet alleen voor de muzikaliteit erin. Ook in de zang zit er meer wat meer schwung in. Het gitaargeluid blijft ook aanwezig en dat is een dikke plus. Als richting het eind wat rust wordt ingelast weet je genoeg: eindigen met wat meer bombast en een knal! Niet voor niks ook al dit jaar op Rock Werchter gestaan en ze zullen ook Lowlands gaan verbazen.

Checken dus!

Figgie – Genoeg Houvast

Waarom niet?

Hoppa! Het logo komt vast en zeker velen bekend voor. Maar de muziek is misschien nog wel een groot mysterie. Dat kan, dat mag. Gelukkig hebben we CamielMusic nog: die weet wel wat ie erop moet zetten! Figgie heeft in 2017 meegedaan aan de Popronde en daar ook heel veel naam gemaakt. Maar dat logo he, dat is dus hetgeen waar het even om gaat. Er zijn enorm veel stickers geplakt, maar ook heel veel en ook overal. Nu is het zo dat frontman Paul Scheenstra samen met zijn band (Roy van Rosendaal, Pieter Zaal & Pim Ten Have) op 19 oktober met een album zal komen. Daar zullen ondertussen zéér veel mensen naar uitkijken.

Figgie is Nederlandstalige muziek maar dan met veel verschillende invloeden. Zelf noemen ze het Nederlandstalige Indie-skater-rock. Interessant he?! Die had ik nog niet eerder gehoord. Dat album, wat toevalligerwijs ook ‘Genoeg Houvast’ gaat heten, is niet zomaar iets. Het zijn thema’s waar eenieder zich aan kan linken, eenieder zal het hebben meegemaakt. Deze track heeft als thema onzekerheid. Een opbouw waar je je precies in kunt verplaatsen en meedenken & einde wat lekker vlamt. Sterk staaltje als je het zo kunt verwoorden maar dan ook nog met zoveel muzikaliteit; dromerig maar ook genoeg pit erin. Je voelt een bepaalde rust maar ook lekkere uitspattingen van een ieder en fijne samenzang. Saai is het geen moment en het maakt je onmiddellijk weer nieuwsgierig naar meer! Wat dat betreft doet Figgie het gewoonweg super.

Luister en onthoud deze naam!