Category Archives: Recensies

broeder Dieleman – Wat doen we met het verdriet

Puurheid.

Dat muziek veel los kan maken bij mensen is wel duidelijk. Dat kan met keiharde dance muziek, metal of klassiek. Toch is het veelal de luistermuziek die voor de meeste emoties kan zorgen bij de mensheid. broeder Dieleman is wel een voorbeeld hier van. broeder Dieleman, oftewel Tonnie Dieleman, is geen nieuwe naam in de muziekwereld. Ondertussen vijf albums uitgebracht en gaat hij zich voorbereiden op een solo tour. Dat gezegd hebbende, dit is het eerste wapenfeit van hem ter voorbereiding op die tour. Met zijn Zeeuws Vlaamse accent, valt hij extra op maar kan hij alles piekfijn bezingen. Tijd voor het nummer.

‘Wat doen we met het verdriet’ is dus zoals aangegeven het eerste nummer van broeder Dieleman wat we ook op de tour kunnen verwachten. Ik heb de term puurheid hierboven al genoemd want het nummer is zó ontzettend breekbaar en klein gehouden. Je kunt het voor de volle 100% volgen, dat gezegd hebbende, als je dan de tekst erbij pakt komt het wellicht nóg meer binnen. Just in case. Mocht je nog denken, leg ‘m even uit.. Dat hoef ik niet te doen, daar hebben we een fijne beschrijving voor: ‘In ‘Wat doen we met het verdriet’ gaat rouwverwerking om naasten hand in hand samen met landschapsverdriet, liefdesverdriet met het lot van onze boeren in Nederland en ons verdwenen erfgoed.’ En laten we eerlijk zijn: lokale identiteit en natuurbehoud zijn ook zéér belangrijke onderwerpen. Het is waarschijnlijk een nummer waar een ieder zich in kunt vinden en wel íets in voelt. Daarbij is het muzikaal prachtig omlijst. Klein gehouden maar stiekem ook wat grootsheid erin.

Luister, lees en onthou.

Album recensie: Boskat – Boskat

Tjonge, daar issie dan! De langverwachte EP van onze vrienden van Boskat! Vincent van Santfoort (gitaar/zang) & Fabian van Doorslaer (drums/backing) hebben de afgelopen twee jaar flink, maar ook écht flink aan de weg getimmerd en zie hier het resultaat. Uiteraard niet het eindresultaat want er mag nog genoeg komen mijns inziens. Met de Popronde hebben deze Belgen uit Antwerpen (half Nederlands ondertussen, Rotterdam), heel wat tenten vakkundig gesloopt. Ze waarschuwen niet voor niets iedere keer: ‘wij maken luide muziek’. Correct. Ze hebben dus nu een EP opgenomen waar 6 tracks (5 op digitale platforms) opstaan die inderdaad je speakers uitknallen! Tijd om die oren te prikkelen.

Met ‘Fake Walls (Of Playdough)’ starten we en dat is wel ook een fantastisch goede binnenkomer. Als je ze wel eens live hebt gezien dan weet je al op voorhand dat dit een kneiter is. Gitaar is aan. Drums snoeihard. Zang van Vincent met de backings van Fabian onwijs sterk. En dan ook werken aan een einde, wow. Je denk dat ie na 2,5min is afgelopen, maar nee. Even nét wat extra power! Wellicht is ‘Braijn’ bekend. Een vuige track waar ook genoeg slimmigheid in zit. Coupletten zijn relatief rustig maar als het refrein er is.. De slimme ‘ah ie aaaah’ en dan extra power. Furie, energie, spanning. Even rust met gefluister en dan weet je wat gaat komen: nóg meer agressie en volume! De track ‘Work Weak’ heeft een lekker hoog ritme voordat er wordt gestart met zingen. Heel anders dan voorgaande nummers tot het refrein start. Ook nu hebben de boys er iets van weten te maken wat eigen instant blijft hangen. Daarbij kun je het tekstueel echt van A tot Z volgen. Klasse.

Tijd voor ‘Casino’, het heeft een beetje eenzelfde start qua couplet als voorganger alleen bouwen de heren nog meer spanning op. Als dan een tussenstuk komt waar iemand een hele tekst ratelt, vervolgens een instrumentaal stuk komt, is het een optelsom: er zal worden geknald! Ja hoor. No mercy en het is precies Boskat! ‘Terreur 7’ is een live track. Zelf hebben ze het live dan ook over het niet kunnen rekenen. Nou, geloof me. Als je dit kunt spelen, dan weet je wel wat je doet en hoe het werkt met de maten. Want ik zou nooit zo gecompliceerd kunnen werken. Ritmes die eigenlijk niet kloppen maar toch werkelijk geniaal klinken. Maar naarmate dat de track vordert gaan ze helemaal los. Holy shit. Terreur? JA! Op de fysieke plaat staat tevens nog ‘Last Galeon’, deze kan ik (nog) niet beschrijven, dus die hebben jullie nog te goed van mij!

Het klopt dus wat ze zeggen, de luide muziek is daar en live is het uiteraard nóg een tikkeltje harder, soms gestoorder vanwege de geniale onnozele teksten maar de conclusie is: blijvertjes. Voor de volle 100% en hier wilt menig liefhebber van lekkere knal muziek wel naar luisteren!

Album recensie: Ruben Hoeke Band – All Saints

Ook als iemand al heel wat ervaring heeft, al wat albums uitgebracht heeft en op het punt staat een nieuw pareltje te droppen.. Kan het zijn dat er niet meteen een belletje rinkelt. Oké, de naam wel. Muziek? Nee. Dat GOLD voor Ruben Hoeke. Maar dat is uiteraard verleden tijd. Genoeg gedaan, genoeg ervaring maar ik wil het gewoon hebben over zijn nieuwst pareltje. ‘All Saints’ is de titel en het gaat uiteindelijk om deze vier heren: Ruben Hoeke op gitaar, broer Eric Hoeke op drums, Lucas Pruim is de zanger & Mike Kamp is de bassist. Laat ik maar stellen: dit is muziek van de bovenste plank! Lees en luister. Graag!

Uiteraard beginnen bij het begin: ‘Get Bit’ laat er in ieder geval geen gras over groeien. Lekkere rock vibes worden op je afgevuurd. Niet overdreven maar wel aanwezig. Je voelt de blues(rock) invloeden maar ook hardrock energie. En dán zit je van de eerste seconde aan je muziekbox gekluisterd. Waarom? Het nummer ‘(I’m A) Cheap Trick’ heeft een bepaalde groove over zich waar je eigenlijk geen genoeg van kunt krijgen. Heerlijk! De bijna vijf minuten zijn zo voorbij. ‘Easy Does It’ zorgt ervoor dat het tempo nóg hoger komt te liggen. Uiteraard weer een lekkere solo van Ruben en ook de rest van het gezelschap zorgt voor een sfeertje, wow! De trein dendert keihard door en hoeft absoluut niet snel te stoppen met deze kwaliteit.

Dus komen we aan bij ‘Sour Fruit’. De hardrock inspiratie raakt zeker niet op want ook dit is eentje waar je U tegen zegt. Mede door de power en krachtige zang van Lucas maakt deze wel dreigend en wil je met alles meedoen. Drummen, gitaar spelen of bassen, het maakt niet uit. Gas erop!
Tijd voor relatieve rust. ‘Been A Long Time Comin’ is wat meer ingetogen maar desondanks heeft het genoeg pit in zich. Dat Lucas minder energie erin hoeft te stoppen hoor je erin terug. Datzelfde geldt voor ‘Forever Always’, ook een redelijk rustige waar de andere kwaliteiten naar voren komen. Vertellend, helder en puur. Tot daar! Want het gaspedaal wordt weer ingetrapt bij ‘All Feels’. Eigenlijk komt zoveel samen op dit nummer. Bijna niet te bevatten. Als je dit de eerste keer hoor, voelt het al onmiddellijk ontzettend vertrouwd. Knap toch?!

Een lekkere bluesy start heeft ‘Sally Went To The Shore’ en stiekem verwacht je het ook als je die titel leest. Strak, groovy, ritmisch. Ondanks dat wellicht het gitaarwerk van Ruben steeds op de voorgrond komt, mag je het sterke spel van Eric en Mike niet vergeten. Ja hoor, het tempo gaat lekker omhoog met deze. ‘The Devil’s Toil’ laat je door meerdere factoren zeer zeker terugdenken aan Van Halen. Is dat erg? Verre van! Legendarisch toch?! Lekker beetje vuig, hard, aanwezig. Prachtig dus! Het afsluitende nummer heeft de titel ‘Love Is Blindness’. Komt je dat bekend voor? Dat kan. Het is een cover van U2. Eerlijk? Ik vind U2 verschrikkelijk. Maar als je dit hoort… U2 wie? Het is gewoon Ruben Hoeke Band! Chapeau! Muzikaliteit van de bovenste plank.

Het album heeft 10 nummers die allemaal, stuk voor stuk, kwalitatief fantastisch goed zijn. Muzikaal is het geweldig, zang is uitmuntend en je wilt eigenlijk dit gewoon ervaren! 1 ding is hartstikke zeker: niet alleen de naam is nu bekend, de muziek is gewoonweg… WOW!

Algiers – Dispossession

Wat een sound!

Algiers staat bij mij sinds vorig jaar hoog op de lijst. Door een festival, Conincx Pop te Elsloo, maakte ik kennis met deze Amerikaanse band. Uit Atlanta afkomstig en bestaat uit vier leden. Frontman Franklin James Fisher, Ryan Mahan, Lee Tesche & Matt Tong. Qua sound… Ja, wat niet qua sound? Je kunt het postpunk, soul, gospel, rock en blues noemen en zelf hebben ze het post-worldbeat genoemd. Oftewel: muziek wat echt door je aderen gaat stromen als je het hoort. Hoe dat komt? Alle vier de heren zijn multi-instrumentalist en kunnen dus alles laten horen! En nu?

‘Dispossession’ is de nieuwe single en die mag er ook weer wezen. De start is even indrukwekkend alsmede krachtig. Met de stem van Franklin en lichte toetsen op de achtergrond wordt er geen seconde getwijfeld. Als het refrein erin komt, wordt het iets meer bombastischer en is er samenzang. Het volgende couplet wordt krachtiger dan hoe men begon en dat geeft uiteraard lekker wat dreiging. Als je dan zin hebt in een soort gospel? Dat kan! Want die passie en dat element zit er óók in. Dit is echt zo’n nummer wat je nooit meer zult horen in deze stijl tenzij het Algiers zelf is. Een fantastische opmaat naar het derde album wat de band op 17 januari zal releasen: ‘There Is No Year’.

Je voelt ‘m binnen een paar seconden!

Album Recensie: Pete Philly – LIFT

Pieter Monzon, beter bekend als Pete Philly, heeft niet de meest gemakkelijke tijd gehad afgelopen jaren. De geweldige flow welke hij heeft gecreeërd met Pete Philly & Perquisite en solo album is door lichamelijke ongemakken naar de achtergrond gegaan en werd het tijd om aan zichzelf te werken. De ziekte van Lyme was de boosdoener. Desondanks is hij wel muziek blijven maken, heeft ie soms singles uitgebracht maar nu werd het tijd voor een nieuw project. Een nieuwe EP. Wat kunnen we verwachten? Is het veranderd of blijft het die mellow vibe? Het zal in ieder geval herkenbaar zijn aangezien zijn stem goud is.

Het eerste nummer is een unieke. ‘Here’ heeft alles in zich waar Pete zich in kunt vinden. De rust in de zin van folk muziek maar ook het gospel aspect en trap muziek. Het is misschien niet de meest gemakkelijke binnenkomer maar je voelt wel het vuur wat bij Pete weer is opgelaaid en dat is alleen maar bewonderenswaardig te noemen. ‘Truffle Fields’ zal ongetwijfeld blijven hangen! Zeker het tussenstukje wat de gehele tijd terug komt. Hier zit absoluut meer hiphop in waar menigeen naar uitkijkt. Ofja, wilt horen. Halverwege komt er een andere beat wat het nog voller en interessanter maakt. Raak hoor! Zijn roots hoor je tevens enorm terug tijdens ‘Third Eye Wink’. De Caraïbische flow, sfeer & vibes blijven gedurende het gehele nummer klinken en dan ook de afwisseling van zang en enorm sterke flows van Pete maken dit een feestnummer.
‘Lovalude’ is een soort interlude. Een vrouwenstem verteld een verhaal aan Pete met een soepele zang en ritmesectie op de achtergrond. Even wennen maar het is helder. Met een heerlijke solo op toetsen wordt het nummer ‘Heaven’ gestart. De soul druipt ervan af. Het voelt goed, dansbaar en smooth. Als dan ook nog een saxofoon erbij komt is het helemaal perfect. De flow van Pete is vervolgens strak maar dan ook weer redelijk soepel. Het is zo voorbij! De afsluiter van deze EP is ‘2GO4’. Meer uptempo, meer beats maar dezelfde fanatieke strijd blijft daar. ‘Something 2GO4’ komt de hele tijd terug en het is ook een regel wat natuurlijk 100% klopt. Ontzettend knap werk.

Eerlijk is eerlijk: dit smaakt naar meer. Niet ‘maar’ 6 tracks op een EP. Een volledig album waar het net zoals deze klinkt. De afwisseling maar tegelijkertijd de gelijke geluiden die je te horen krijgt voelt als een warm bad. Het is werkelijk fantastisch te noemen dat Pete Philly weer een plaat heeft gedropt. Het is en blijft een baas. Check ‘m!