Category Archives: Singles

BloYaTop – Catch Me If You Can

Ijzersterk!

De heren van BloYaTop hebben een nieuwe track de wereld ingeslingerd en dat is zeker niet onopgemerkt gebleven. Het is tevens ook weer een startschot voor de liefhebbers om Mr. E, Mark Ferguson en Paul Huge te steunen om een nieuw album in elkaar te flansen. Dit nieuwe zal de opvolger zijn van ‘Fever’ wat toch ondertussen weer stamt uit begin 2016. Dus nu kan iedereen weer helpen om te zorgen dat er wederom zo’n top album op de planken kan komen, hun vierde alweer. Maar voordat het zover is, eerst even ‘gewoon’ een single. Een fijne teaser, eentje wat ons lekker maakt.

‘Catch Me If You Can’ is een echte rocktrack. No nonsense, veel bombarie en furie. Zoals gezegd, het is ondertussen de starter voor album no. 4 dus de heren hebben ook al genoeg ervaring. Die ervaring is te horen en te voelen. Lekker gitaar begin, drums er uiteraard bij en los gaan. Goede uithalen, sterke riffs, herkenbaar maar interessant refrein en de ‘yeah’ van Mark is geinig maar past he-le-maal bij het nummer.
Het muzikale solo gedeelte is goed, draait er niet omheen en je weet dat je zonder dit te horen op een of andere manier iets mist. Ook de korte stop om vervolgens om nog even te knallen is slim. Zeker als dit live uitgevoerd gaat worden. Kortom, BloYaTop laat weer van zich horen en doet dit zeer zeker niet onopgemerkt. De bombast, de klasse, het plezier maar ook de energie spat er allemaal van af. Het zal zeker weten weer een te gek album gaan worden wat ze gaan fabriceren!

Voor nu, ‘Catch Me If You Can’: www.youtube.com/watch?v=krf5r1E_BtE

MGMT – Little Dark Age

Wie hebben we daar?

Hopelijk kennen veel mensen MGMT nog. Als het niet zo is, dan zijn ze écht te lang stil geweest. Hoe dan ook, het is ook inderdaad lang geleden dat Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser iets nieuws hebben gedeeld met de wereld. Als je JA hebt gezegd bij het kennen van MGMT dan is het waarschijnlijk door hun hits ‘Kids’ en ‘Time To Pretend’ die op het album’Oracular Spectacular’ stonden. Naderhand hebben ze hun sound toch wel ietwat veranderd wat minder aansloeg. Maar, dat gezegd hebbende, hebben de heren zelf ook gezegd dat ze het niet per se meer doen voor een grote hit.

‘Little Dark Age’ is absoluut niet slecht en het lijkt toch wel een klein beetje op het (oude) werk van MGMT. Nadat ze in eerste instantie de fans/liefhebbers/geïnteresseerden hebben lekker gemaakt met wat teasers mag iedereen dit volledig beluisteren! Het begint lekker donker, fijne synths en natuurlijk de herkenbare stem die je hoort. Richting het refrein gaat het tempo ietwat omhoog en komt er ook meer ritmisch geluid bij. Je merkt dat er meer in het vat zit en naarmate dat de track vordert en richting het einde loopt wordt het nog meer zweverig en ook wel meer typisch MGMT waardoor je alleen maar bent aan het denken: wat komt nog meer?
Ok, het is zeer zeker geen nieuwe ‘Kids’ maar ik denk dat heel erg veel mensen wel enthousiast zijn geworden van dit nieuwe werk. Ik wel in ieder geval!

Enjoy!

Declan McKenna – Why Do You Feel So Down?

Hij is en blijft goed!

Hoe jong hij ook is, hij heeft toch al behoorlijk veel bereikt in een zeer kort tijdsbestek! Maar ik ga meteen even mijn zorg uitspreken. Waar hebben we dit eerder gezien? Juist. Bij Jake Bugg. Ook hij was jong, onbezorgd en schoot als een paddestoel uit de grond. Nu, na wat albums verder, is het matig. Nooit meer kunnen tippen aan zijn eigen succesalbum en dus succes zelf. Maargoed. Niet iedereen is hetzelfde dus waarom zou dit ook voor Declan McKenna gelden? Declan is een nog steeds zeer jonge zanger komende uit het Verenigd Koninkrijk. Heeft een paar hits gehad en heeft altijd een duidelijke boodschap in zijn nummers. Ook heeft hij afgelopen jaar al op heel wat festivals mogen staan. Knap!

Maar hij heeft nu weer iets nieuws de wereld ingeslingerd. Nadat ‘Isombard’ vorig jaar op FIFA 2017 voorbij kwam, juist ‘Brasil’ over de corruptie van de FIFA ging en ook ‘Paracetamol’ en ‘Bethlehem’ zeer sterke tracks waren mag ‘Why Do You Feel So Down?’ het doen voor Declan. Nadat hij eerst een paar EP’s heeft gemaakt vond hij het uiteraard ook tijd om een volledig album te maken. Dat album is overigens geproduceerd door James Ford (o.a. Arctic Monkeys, Depeche Mode, Mumford & Sons en Foals), wat dat betreft absoluut geen kleintje!
Het heeft een fijne vrolijke klank en het is toch wel typische Britpop. Zoals alle nummers van hem zitten er stukken in wat blijft hangen maar ook gewoonweg heel sterk is opgezet. Catchy maar niet corny. Alhoewel de clip wel heel vreemd is.
Ik hoop oprecht dat Declan een blijvertje is en niet afzakt! Aan zijn huidige repertoire ligt het zeer zeker niet.

Nou, veel luisterplezier. Kan altijd deze track!

Nick Murphy – Medication

HOE LEKKER?

Het is al eens gezegd maar wellicht moet ik het gewoon nog eens zeggen. Kennen we Chet Faker nog? MOOI! Dan vergeet een heel erg klein beetje die naam en onthou daarvoor in de plaats Nick Murphy. Natuurlijk weten we dat Chet Faker bekend is geworden door tracks zoals ‘Gold’, ‘Talk Is Cheap’ en ‘1998’. Maar aangezien Chet Faker zelf zegt dat hij zich voelt alsof hij een miljoen mensen in 1 is, was het voor hem nodig om een nieuwe, verse start te maken. Een tijd geleden heeft hij wel een nummer uitgebracht met de titel ‘Fear Less’ maar nu is hij dan toch echt ‘terug’ met een nieuwe, hele goede track!

‘Medication’ voelt aan alsof het toch wel het oude werk is van Chet Faker. Het verslavende, het goede, het doordringende. De beats zitten goed in elkaar, de sound is strak maar tegelijkertijd ook heel vloeiend en dansbaar. Zoals het ook hoort bij hem. Lekkere synths, diepdringende stem en uiteraard melodieus. Hoor ik daar een soort gospel? Ja. Soul? Ja. Techno? Ja. Zoals je leest, het bevat het allemaal en het is ook allemaal goed en sterk.
Hij gaat ook lekker touren de komende tijd en komt echt overal terecht. Zijn naam is misschien niet helemaal bekend maar dat is juist mooi. Een nieuw begin maar met heel erg veel ervaring.

Genoeg verteld, druk maar op play!

David Benjamin – Lay Low (Accoustic)

Blijf fan van deze man.

Het is eventjes stil geweest maar meneer David Benjamin is weer ‘back alive’ met een akoestisch nummer wat eigenlijk al eerder door Conro, met wie hij het heeft gemaakt, is uitgebracht in een versterkte versie. Maar ik kies dan toch voor die pure, laidbacke en uiteraard bekende versie; die van David Benjamin.
Het kan best zijn dat je geen enkel idee hebt wie Conro is. Conro is een Canadese producer wiens echte naam Conor Patton is. Hij is meer van de elektronische klanken, maar hij is zeker ook niet vies van wat rock ’n roll en alternative geluiden! Maar uiteindelijk is het toch wel meer een mix geworden van die elektronische sound met ook een eigen invloed.

Nu heeft hij ook met David Benjamin een volledig akoestische versie gemaakt en die vind ik wel heel erg fijn. Heel simpel, met de grootse zin van het woord, met een piano en uiteraard de herkenbare en zeer prettige stem van David Benjamin. Puurheid, daar gaat het ook om. Ook qua teksten is het lekker subtiel, lekker eerlijk en uiteraard volledig te volgen. Bijna verslavend te noemen want ik krijg er geen genoeg van!
Misschien moet je ‘m ook wel vergelijken met de ‘originele’ variant want die is ook heel goed, dansbaar en zit wel wat power in. Maar als je wellicht toe bent aan een beetje rust/puurheid/originaliteit dan check de akoestisch versie.

Hoe dan ook… Heel goed en prettig dat deze man weer terug is!