Category Archives: Singles

Three Little Clouds – Hey You

Summer vibes!

Het is winter! Bijna dan, als je heel precies bent. Maar voor ons gevoel is het in december absoluut winter. Dan komen vaak tracks uit die hier ook voor bestemd zijn: rustig, meeslepend, donker en kerst georiënteerd. Gelukkig geldt dat niet voor iedereen! Want stel je bent een funk band… Dan maak je (uiteraard) niet zo’n muziek. Dus om maar eens even wat anders te doen, heeft dit zestal een nieuwe track gedropt waar je energie van krijgt, je lekker op kunt dansen en het gewoonweg anders is dan wat je de komende weken zult horen op de radio! Laten we snel doorgaan.

‘Hey You’ is een heerlijke funky track die eigenlijk binnen no-time ervoor zorgt dat je niet stil kunt staan, zitten of misschien wel liggen. Ritmisch fantastisch vanaf moment één. Verder is de sound van Eleanor Dingemans perfect. Het past precies! De mix van rap gedeeltes met de heerlijke zang met haar hoge stem, super nice! Uiteraard wordt dit omlijst door de gehele band. Sfeer, samenzang, vibes. Ook het stuk van Bram Ravenhorst & Roger Makizodila zijn precies wat je verwacht, wellicht een héél klein beetje chaotisch. Maar ook dat past wel in het geheel. Plus die ene gierende gitaar die je op de achtergrond hoort.. Vet! Als je dit hoort vergeet je onmiddellijk de verschrikkelijke wind, regen of (wellicht komende) sneeuw buiten. Trouwens, deze band wil je ook live aanschouwen, zó een te gek feestje maken ze er van!

Let’s go, let’s funk!

Maple – You I (everything else)

AAN!

Misschien is dit wel een bandje wat nog niet veel lampjes laat branden als ze de naam zien of als ze het wellicht horen. Tóch draait Maple toch al wat jaartjes mee in de muziekwereld. Deze vierkoppige band uit Amsterdam heeft zelfs meegedaan aan de Popronde. Mocht je dit gaan Googlen, staat er inderdaad wat anders. Het was namelijk Orange Maplewood. Toch staan Jordy Sanger (zang/gitaar), Duncan Daalmeijer (drums), Robbi Meertens (gitaar/zang) & Mats Deckers (bass) voor hetzelfde: ijzersterke muziek maken. Toch hebben ze een kleine kwinkslag gemaakt. Hoe? Wat? Laten we maar eens lekker op play drukken!

Waar het eerder toch wel wat meer fuzz, rock, power in zich had als Maple speelde, hebben de heren nu toch een kleine verandering ingegooid. Of het vast is, of het een uitstapje is voor de broodnodige nieuwe impulsen, dat is even afwachten. Het feit is er dat het meer rustiger maar wel nog steeds zo aantrekkelijk is gebleven. Indie invloeden! Het begint namelijk redelijk dromerig maar wel zeer catchy door het gitaargeluid en tevens de ritme sectie. Als we dan richting het refrein gaan, is het nog niet zo dat het gaan knallen. Integendeel! Het volume gaat wel omhoog maar het lijkt op sommige moment zelfs een beetje elektronisch. Maar door de stem van Jordy, de rauwe inslag, blijft er genoeg rock en beetje fuzz in zitten. Dus hoe kun je het nu bestempelen? Dromerige indie fuzzrock? Het klinkt in ieder geval goed en het is altijd goed als een nummer voor je gevoel zó voorbij is!

Dream and rock on!

Canshaker Pi – Potwash

BAMMMMM

Tjonge… Wat is dit toch een te gek bandje he?! Oké, het is best wel veranderd qua samenstelling maar uiteindelijk is de insteek toch wel gelijk gebleven: muziek maken waar je energie van krijgt en ook gewoonweg de plezier en kwaliteit van af druipt. Ondertussen bestaat Canshaker Pi uit deze vier gasten: Ruben van Weegberg, Leon Harms, Willem Smit & Cees Paris. Afgelopen jaar brachten de mannen hun album ‘Naughty Naughty Violence’ nog uit en het is niet zo dat het hierbij blijft. Over een dikke maand, 31 januari om precies te zijn, komt het derde pareltje uit: ‘Okay Decay’. Dit is wederom een fijne teaser!

Wederom? Ja. Een tijdje geleden hebben ze ‘Nest’ gedropt en ‘Potwash’ is dan nu weer de opvolger. Hoe Canshaker Pi ook is, je zult niet heel erg rustig blijven zitten, staan of liggen als je het hoort. Met een lekker punky begin is het meteen raak. Strak, tof qua zang doordat het lekker vertellend is en je hangt eigenlijk meteen aan de lippen want het verhaal is lekker goed te volgen. Vervolgens komt er wat meer dynamiek in zonder dat het minder strak wordt. Ook het refrein blijft lekker punky en beetje schreeuwerig. Richting einde wordt het volumeknopje nog even extra opengedraaid. Power tot en met. Het nummer is binnen no time voorbij en dat is ten alle tijden een dikke plus. Reikhalzend uitkijken naar dat volledige album. Heerlijk!

Standje burenruzie mensen!

Ballarat Bandit – Oh Boy

OHJA!

Soms moet je je hersenen pijnigen. Die naam Ballarat Bandit… Waar heb ik die nou eerder gehoord? Heb ik er nou eens over geschreven? Soms weet ik het niet meer. Het antwoord? Ja. Heeft het dan geen indruk gemaakt? Integendeel! Toen ik op play drukte bij hun vorige track ‘Gimme Money’ kon ik mij dat verdomd toffe refrein en ritme onmiddellijk herinneren. Deze formatie afkomstig van de Herman Brood Academie heeft dit in mei van 2018 gedropt. Ondertussen is er wel wat veranderd. Lucas Houben op gitaar en Robbie Sol op bas zijn gebleven, Kick Kluiving (oa Love Couple en Teddy’s Hit) is vervangen door Daan van de Ven. Ja, die is ook van Stompin’ Grounds. Met andere woorden, ze zijn doorgegaan en hebben nieuwe muziek!

‘Oh Boy’ is namelijk die nieuwe track waar we naar kunnen gaan luisteren. Een relatief rustig begin wordt er gemaakt waar het gewoon lekker kabbelt maar je voelt al onmiddellijk dat er meer in het vat zit. Dat komt soms met vlagen er eventjes uit. Goede gitaar rammelingen en slagen op drum. Het ritme daarentegen blijft stug en lekker psychedelisch. Het is echt een nummer waar je op kunt wegdromen maar ook weer die strakke lijnen niet kunt/wilt missen. Daarbij, maar 1x luisteren is geen optie. Iedere keer is het weer iets nieuws wat je hoort. Plus… Het einde waar het heerlijk explodeert is magistraal. Hoe ik het altijd noem: georganiseerde chaos. Het is weldegelijk anders dan de voorganger maar absoluut niet minder.

Check ‘m!

Blossoms – The Keeper

Slim slim slim!

Ja, deze band heeft wel iets waar ik gewoonweg gek van ben. Het begon allemaal met het nummer ‘Charlemagne’, deze stamt ondertussen al uit 2015! Toch is het eentje die waarschijnlijk voor altijd blijft hangen. Vervolgens heeft deze Britse band genoeg nieuwe nummers gemaakt en uiteraard op flink wat festivals gespeeld. Naar mijn mening moet die échte doorbraak nog steeds komen.. Maar aan de andere kant: misschien is dit zo’n band die jaren nodig heeft en waarvan menig liefhebber kan zeggen: die ken ik al jaaaaaaaren! Nieuwe muziek, dát is hetgeen waar we het nu eens over gaan hebben.

Dit vijftal, bestaande uit Tom Ogden (zanger en gitarist), Charlie Salt (bassist en synths), Josh Dewhurst (gitarist en percussie), Joe Donovan (drummer) & Myles Kellock (keys en synths) zal op 31 januari hun derde album gaan droppen. Deze heeft de naam ‘Foolish Loving Spaces gekregen en (uiteraard) staat ‘The Keeper’ erop. Het is en blijft slimme muziek. Net zoals bij hun debuut is het een rustige piano wat een belangrijke rol speelt en verder is het lekkere Britpop. Misschien iets rustiger dan normaal, de rock kant wordt lichtelijk aangeraakt. Het is echt een nummer waar je graag naar kunt luisteren zonder dat het een moment saai wordt. Dat komt ook door een soort tussenstuk wat in een live performance wel eens naar een climax gebracht kan worden. Wederom: slim.

Check en onthou deze naam!