Category Archives: uncategorized

Kraak & Smaak ft. Izo Fitzroy – Sweet Time

Summer is here!

Als er iets van Kraak & Smaak uitkomt, is het bijna altijd zomer. Logisch, dit is muziek die je het beste kunt/wilt beluisteren als het lekker weer is. Dan valt ie nóg beter en fijner. Kraak & Smaak bestaat al heel wat jaartjes. In 2003 begonnen, twee jaar later kwam het album ‘Boogie Angst’ uit. Dat was hét begin. ‘Squeeze Me’ en ‘Keep Me Home’ werden de singles en deden het goed. Vanaf toen wist Nederland, en vele landen in de wereld, van het bestaan van Crack and Smack! De mix van elektronische klanken met een bepaalde jazz/funk vibe is wat dat betreft uniek in hun soort. Niet voor niks nu al zo’n 16 jaar actief en het wordt nooit en te nimmer saai.

Nu hebben de drie heren een samenwerking gestart met Izo Fitzroy. Eerlijk? Er ging geen belletje rinkelen.. Het is een Britse zangeres die opgegroeid is met gospel, dát hoor je! Met de goede dosis funk zit er nu ook nog een lekkere portie soul in. Natuurlijk allemaal omlijst met een goede vibe door de elektronische elementen. Het klopt, het voelt fijn, het is sterk. De afwisseling van het dansbare gedeelte met ook wat relatieve rust om naar een climax te werken, werkt goed. Logisch. Met zoveel ervaring weten Oscar de Jong, Mark Kneppers & Wim Plug wel wat ze moeten doen. Dit is overigens ook een goede opmaat naar nieuw werk van de heren. Wanneer? De verwachting is dat er rond de herfst, dus eerst nog die zomer, er iets nieuws zal komen!

Dansen maar!

Interview Blackbird

Na afloop van haar optreden op Conincx Pop sprak ik met Blackbird oftewel Merel Koman. Ze heeft de afgelopen twee jaar stappen gezet, daar is menig artiest zeer zeker jaloers op! Na eerst een beetje te hebben gebabbeld over van alles en nog wat kwam de eerste echte vraag: doen we het in het Limburgs of Nederlands? Na enige twijfel koos ze voor zekerheid en werd het een Nederlands gesprek. Het is niet alleen haar energie en openheid op het podium wat je ervaart, datzelfde heeft ze ook tijdens een interview. De tijd vloog voorbij…

Je hebt het optreden net gehad, het lijkt alosf je het hier allemaal voor doet?
Ja, ik geef altijd 100% als ik op het podium sta. Dat is ook de reden waarom ik ben gaan schrijven, uiteindelijk wil ik met die nummers daar staan! Het voelt bijna als een 2e thuis. Maar wat wel ook is, het geeft me soort van gezonde spanning als ik moet beginnen en geen angst wat anderen juist wel vaker hebben. Mijn hartslag gaat lekker omhoog en dat stimuleert weer. Maar het is wel zo dat de energie ook weer goed moet zitten als ik speel. Dus dat het niet alleen vanuit mij moet komen maar ook op z’n minst van het gekomen publiek.

Voelt een gig in Limburg toch nog steeds als thuiskomen?
Absoluut! Ik kom uiteindelijk toch ‘gewoon’ uit Limburg dus weet hoe het hier is. De lucht ruikt hetzelfde als vroeger, het voelt lekker warm met de mensen aan en ik weet hoe het allemaal een beetje in z’n werk gaat. Meer rust dan in het noorden. Natuurlijk woon ik al wat jaren in Amsterdam en hou ook echt van die stad. Je kunt er zo gek doen als je wilt, het boeit de mensen toch niet. Dat stukje outgoing, heb je niet in Limburg. Maar ieder plekje heeft zijn charme wat dat betreft.

In 2017 is het losgegaan. Had je verwacht dat het zo zou ontploffen?
Nee, absolúút niet! Mijn nummer ‘Wicked Song’ bracht ik als 1e uit en deze kwam bij Gerard Ekdom terecht en hij was enorm enthousiast erover dus begon deze te draaien. Daarmee begon het al. Maar toen ik ‘Lost In The Middle’ dropte, kwam deze in een van de velen lijstjes van Spotify. Toen zag Rob Stenders deze daar voorbij komen, luisteren en werd ook enthousiast. Toen was het helemaal een succes! Of het komt door de sound van pop en roots? Geen idee. De mix van pop en roots muziek is een combinatie waar ik ook niet tussen wil kiezen, het voelt goed zo. Dat het zo samen een succes is, is prachtig.

Voel je dan nu ook een bepaalde druk door jouw snelle opkomt?
Nou, het is wel heel erg vet dat mensen misschien wel wat gaan verwachten van mij. Maar ik doe het op mijn manier en mijn pad is uitgestippeld. Dus druk voel ik niet meteen hoor! Ik snap zeer zeker dat men soms wat nieuws wilt horen, dat maakt je op een of andere manier ook wel weer scherp. Ik beschouw dat als een groot compliment! Zeker ook als je opeens een berichtje krijgt van Rob Stenders die zegt dat hij weer hoopt op een nieuw nummer. Dan krijg je toch wel weer wat energie en een speciaal gevoel in je.

Hoe is het gekomen, dat een meisje uit Kessel (waar alleen een kasteel, de schutterij en het veerpont is), nu zo’n goede muziek maakt?
[begint te lachen] Ja, dat is een goeie zeg. Klopt wel overigens! Het is allemaal begonnen met Idols. Waarom? Vantevoren zong ik al overal: in het dorp bij de soundmixshow en de revue. Toen heb ik dus meegedaan en was pas 16 jaar, super jong dus. Uiteindelijk werd ik 12e. Dat was denk ik wel het moment waar ik dacht: dit is vet! Dit wil ik ook! Alles met die producties om mij heen enzo. Uiteindelijk [zegt ze met een grote glimlach] zeiden mijn ouders oké en heb ik zanglessen genomen. Heb mezelf enorm zitten pushen. Vervolgens heb ik jazz gestudeerd en ben ik 5 jaar professioneel zangeres geweest. Maar toen moest ik een keuze maken en dat was heel moeilijk maar bleek wel essentieel voor mijn carrière. Ik ben gestopt met mijn bandjes want koos puur voor mijzelf en ben heel veel producers gaan bellen. En zie nu…!

Als je dan voor jezelf kiest, hoe gaat jouw proces van schrijven? Alleen, band, is het autobiografisch?
Het meeste doe ik zelf. Het schrijven van de teksten en het idee uitwerken is mijn ding. Veel van mijn nummers zijn zeker persoonlijk, een eigen verhaal en het zal ongeveer 10% ook nog iets zijn vanuit mijn directe omgeving. Dus het voelt allemaal vertrouwd en niet ‘gemaakt’. Vervolgens ga ik naar mijn producer: Paul Willemsen. Samen met hem maken we het een geheel. Refrein: tof? Inspelen! Couplet: tof? Inspelen! Ik heb soms wel moeite met het maken van keuzes maar gelukkig helpt Paul mij enorm hierin. Het voelt echt aan als een dreamteam.

Wat zijn jouw doelen voor de toekomst?
Allereerst: mijn debuutalbum komt eraan! De tracks zijn wel af qua schrijven en we duiken in september de studio in. Het doel is om deze volgend jaar uit te brengen, dus we hebben nog even de tijd maar ik kijk er al enorm naar uit. Dan willen we zoveel mogelijk spelen. Want met deze band voelt het ook fantastisch aan. Ze weten precies wat ik wil en vullen zelf veel aan. Het buitenland is uiteindelijk zeker wel een droom maar is nog niet het grootste doel. Bospop? Ja, dat lijkt me wel tof. Past ook goed qua sound & sfeer bij mij. Dus we gaan nog even door hoor!

Uiteraard foto’s van: Jonny Ladeur.

Dossier Dutchies Juni 2019

Begin deze maand was ik bij de EP release van Nemsis. Door omstandigheden was de plaat er zelf nog niet en moest ik mijn gegevens achterlaten. De grote vraagtekens in de ogen van het meisje van de administratie dat ik geen van de bandleden persoonlijk kende om de plaat te laten brengen waren goud. Het was duidelijk een familiefeestje. Ook trotse familiefoto’s bij de Blommetjes vanaf Glastonbury. Dit weekend spelen ze er 4! keer, want er was ook nog een ingelast radio optreden. Dotan loog een sorry bij Domien en Krezipjes deden wat we van ze verwachten. Die Ziggo is niet voor niks 3 keer volledig uitverkocht. En deze maand kwam er een hele fijne nieuwe single van Eefje de Visser uit. Haar eerste optreden is op Pukkelpop, laat ik daar nou net een kaartje voor gekocht hebben deze maand.

Rocksong.
Het was op een woensdagavond en ik had al weekend. Dus… ik hoefde de volgende ochtend ook niet vroeg op en daarom toog ik naar Café Stathe waar FFOOSS (uit de spreken met zo’n lange ôôô) haar nieuwe single zou gaan primeuren. Het tweetal timmert letterlijk al een tijdje flink aan de weg en toch, zo meldde het persbericht wat we bij de omroep kregen, is het pas hun derde single. Ze zijn pas gaan tellen toen Sophia De Geus rond Noorderslag 2018 het stokje van haar voorgangster overnam. Sophia verdeeld haar muzikale wereld tussen FFOOSS en 45ACIDBABIES, Jannes heeft de band Bongloard er nog naast. Volgens de berichten zijn ze familie, neef en nicht, wel is zeker dat ze plezier hebben in het samen spelen. Ik heb inmiddels wel wat shows van ze gezien. Het was wel een echte muzikantenavond hoor, veel van de aanwezigen spelen in andere bevriende bandjes. Die weten dan misschien ook wat er gaat komen of wat er van ze verwacht wordt. De inmiddels legendarische wall of dead bij de vorige single ‘Slayer’ werkte zelfs in dit kleine café ook hoor. Afsluiter van de show was natuurlijk de nieuwe rocksong ‘Rocksong’. Omdat er wat meer Oehoee’s in zitten dan we van ze gewend zijn hadden ze Kike Zwagerman ingehuurd, volgens eigen zeggen omdat Vieze Rick, (de hoofdrolspeler in de videoclip) niet heel toonvast is. Vlak nadat Sophia van haar tour met 45AB als voorprogramma van de De Staat terugkwam, zijn ze de studio ingedoken om hun debuut EP ‘My Life As a Teenage Wanker’ op te nemen. Die gaat later dit jaar uitkomen en misschien krijgen we dan ook duidelijkheid waarom ze op de hoes voor een tractor poseren? Of niet, of wel. Laat maar.

Skalala.
Gelukkig was het al een paar dagen lekker weer en dus had ik donderdag mijn korte broek aan voor een avondje stuiteren in de Melkweg. Ik ben vast niet de enige die ska-muziek associeert met zon en feest toch? Vanuit mijn oranje bloedgroep mocht ik de hoofdact The Interrupters niet kennen natuurlijk, maar gelukkig stond er een fijn Nederlands bandje in het voorprogramma. Nooit geweten dat er zo’n circus rondom het selecteren een lokale showopeners is opgebouwd. Mijn collega speelt in Rude Radiation en vertelde me wie daarvoor allemaal hun plasje moesten doen voordat je met je bandje op de poster mag. Tof natuurlijk, maar het lot van een voorprogramma is ook dat je moet spelen terwijl het publiek drukpratend de zaal binnenkomt strompelen en dat je tijdens je eigen slotapplaus al de stekkers uit je instrumenten staat te trekken omdat de volgende act het podium opgeduwd moet worden. Wat lief dat ze gelijk met mijn favoriet van hun EP begonnen. Vorig jaar is de EP Concrete Radio uitgekomen. Terwijl ik van mijn eerste sapje nipte, neuride ik mee met de regels van Drunk “Why you always call me when you’re drunk? Why you never call me when I am down? Do you even write me when you’re sober, crab your sh!t together this is over!” #Hashtag start feestje. Dat venijn in die zinnen vind ik geweldig. Je moet weten dat zangeres Roos klein van stuk is, maar zich dus niet opzij laat zetten. De aanjager stond op rechts. Ik weet niet of bassist Rick zoveel mensen uit Amsterdam kent of gewoon willekeurig naar mensen zijn grote ogen opzet en zijn tong uitsteekt? Vermakelijk was het in ieder geval wel. Dit type muziek leent zich enorm voor een batterij aan koperblazers, maar die hebben ze dus niet. Ook niet uit een doosje. Nu je het zegt heb ik ze niet gemist. Ik heb een fijne avond gehad en dat had niets te maken dat die napikker op gitaar mijn collega is.

Blauw is koud.
In een vorig leven was Rudeboy het stuiterkanon van The Urban Dance Squad. Voor zover ik me kan herinneren heb ik ze helaas nooit live gezien. Terwijl het toch een Uterègs band was en de bandnaam nog steeds een soort van heldenstatus heeft. Inmiddels zijn we zo’n honderd nieuwe bandjes rond Patrick Tilon aka Rudeboy verder. Zijn nieuwste heet The Cold Vein en beleefde op zaterdagavond 15 juni zijn livedebuut. Het was hetzelfde podium waar hij 2 jaar eerder als The Gwoof op een zonnige zaterdagmiddag van het Mañana-Mañana festival speelde. Een paar maanden geleden had ik de eerste 2 tracks van The Cold Vein op bandcamp gevonden en met name Science of the Wet Blanketry was goed bij me gevallen. Voor een audiostudieproject werden beide tracks op 21 januari 2019 in één dag in de Arnhemse Sound Vision Studio opgenomen. Vooral mijn nieuwsgierigheid naar de andere tracks van de band zorgde ervoor dat ik klokslag twee minuten voor elf uur bij de Veranda klaarstond voor het àllereerste optreden van The Cold Vein. Natuurlijk wist ik ook wel dat het geen kampvuur show zou worden, maar dit was een behoorlijke mokerslag hoor. Mijn favoriet blijkt zo’n beetje de ballad van de hele set te zijn. Alleen aan het eind namen ze wat gas terug en stapte Rudeboy het podium af om tussen het publiek een song te spelen met de zelf meegebracht bouwlamp op zijn gezicht. Verder stond het hele optreden de koude blauwe verlichting aan. Al met al was het optreden niet bedoeld om duizenden zieltjes te winnen, maar ze hebben zeker een eerste indruk achter gelaten.

Bandcamp.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van JUNI 2019:
v Nostalgia – Real Farmer (Zag ze deze maand live, want een fijne geloofwaardige band, per direct fan)
v Zwarte Zon – Eefje de Visser (Al jaren uber fan van Eefje. Ze kan niet stuk. Ik kijk nu al uit naar haar show op Pukkelpop)
v Still in Love – Lo-fi Le-vi (Past zo goed bij het lome weer van de laatste dagen. Mijmerend of zijn kalverliefde wel wederzijds is)
v Talking ‘bout Roses – Benedict (Wow, we hebben in Nederland ook een Nick Cave, en er ligt al een heel album klaar)
v Atlas Fugged – Bony Macaroni (Amerikaanse poppunk, met verwijzingen naar scheldwoorden… met mijn steenkolen Engels snap ik dat toch niet)

The Grand East – Magic Surf

Even lekker door!

Het is altijd een band waar je veel energie van krijgt en die energie heb je soms ook wild nodig. Het gaat om The Grand East. Deze Twentse band heeft de afgelopen jaren wel behoorlijk wat stappen gezet in de muziekwereld. Ja, het is echt niet alleen bij ons eigen kikkerlandje gebleven. Ondertussen hebben ze een 2e album gedropt, ofja, dat is al een tijdje geleden. Maar wat heel leuk is om te noemen, is dat de heren nu ook een heuse 2Meter Sessie hebben gehad. Best wel old school als je het mij vraagt maar ik denk inderdaad dat dat zo’n klein bucketlist dingetje is. Wat wel een kleine verandering is ten opzichte van het album is dat toetsenist Joris van den Berg uit de band is gestapt en vervangen is door Barry aka Barend Lippens!

Waarom nu dan eventjes ‘Magic Surf’? Het is allereerst hun laatste nummer van hun 2Meter Sessie en daarbij hadden ze deze nooit eerder in een andere sessie gespeeld. Naar het schijnt kwam de inspiratie door het andere fantastische nummer ‘What A Man’. Beetje jammen, pielen, spelen.. En zie hier! Natuurlijk zit hier ook weer alles in: de vuige bluesrock, de soul maar ook lekker het opzwepende gedeelte. Lekker muzikaal bezig zijn en eenieder mag en kan excelleren. Imanishi die natuurlijk knalt op zijn drums, Teun met zijn zware baslijn, Niek die zijn gitaar laat gieren en dus Barry met een heerlijke sound op toetsen. Vergeet ook absoluut niet de solo van mister Arthur zelf niet op de mondharmonica. Zo energiek en altijd goed om te horen!

Ready to rumble?

Interview The Sore Losers

De Belgische rockgroep The Sore Losers is een graag geziene band in het zuiden van Nederland. Ook vanuit CamielMusic is er genoeg aandacht voor deze sympathieke Belgen. Altijd tijd en zin om een praatje te maken. Dat werd dus tijd om dat maar eens ‘officieel’ te doen. Samen met zanger/gitarist Jan Straetemans en gitarist Cedric Maes werd het een ontspannen maar zeer interessant gesprek backstage op Mama’s Pride. Lekker aan het water terwijl het zonnetje op de achtergrond haar best deed. Lees graag verder!

Het festival seizoen gaat weer beginnen! Staat er veel op de planning?
Cedric: ‘Toevallig of niet, is dit helaas onze enige show in Nederland tijdens het festival seizoen! Gelukkig wel genoeg in België. Natuurlijk hadden we graag meer gespeeld maar waar het aan ligt? Moeilijk om te zeggen. Misschien is het timing? Hoe dan ook, onze tour door Nederland was wel een succes en hebben we ook goed kunnen knallen en onze naam weer wat bekender gemaakt.’

Hebben jullie een voorkeur? Festivals of een clubtour?
Jan: ‘Nou nee, we willen eigenlijk overal waar we kunnen spelen, spelen! Maar het voordeel van een festival is dat je in 1 keer gewoonweg veel zieltjes kunt winnen. Nieuwe fans of liefhebbers erbij krijgt. Maar het belangrijkste is dat je jezelf blijft bij alle optredens. Niet anders doen bij festivals dan een clubtour. Natuurlijk is dat misschien het makkelijkste, alleen maar deliveren tijdens festivals, maar door jezelf te blijven kom je wel verder. Uiteindelijk.’

Jullie hebben succes gehad met het album Skydogs met Dave Cobb en Gracias Senior met heren van White Denim. Wat volgt?
Cedric: ‘Wij zijn enorm leergierig. Dus willen altijd weer naar een next level bij ieder album. Kijk, James Pastrell (gitarist White Denim red.) is echt een 1000x betere gitarist dan ik ben, dus voor mij is het een doel om een trap hoger te komen en heel veel van hem te leren! Maar dan met Dave Cobb, dat was echt een onbetaalbare masterclass. Onwerkelijk om daar mee te kunnen werken. Het heeft ons allemaal zoveel beter gemaakt. Maar voor het volgende album is het gewoon weer afwachten en kijken wie ons kan uitdagen.’

Wat is het moeilijkste proces van een album? Of komt dat juist pas achteraf?
Jan: ‘In ieder geval is niets makkelijk! Wij zijn nu 10 jaar bezig, steeds in ontwikkeling en proberen elkaar ook altijd uit te dagen. Maar het is ook belangrijk om steeds weer door te gaan met spelen én schrijven. Voor ons is het pakken wat we kunnen. De goesting moet er zijn. Dus een proces van een album is niet te beschrijven, het is altijd een grote trip.’
Cedric: ‘Het is voor iedereen moeilijk, niet alleen voor ons! Ik heb gelezen dat het ook voor David Bowie het moeilijk was om het album ‘Heroes’ te maken. Dat is logisch! Het is een proces die voor ons alle vier van belang is en die vernieuwing houdt ons bezig.’

Jullie zijn in de regio héél geliefd, neem aan dat jullie meer willen?
Cedric: ‘Ja natuurlijk! Wij willen onder die kerktoren uit he? Daar is natuurlijk de radio van belang. Als die je niet draait, is het veelal moeilijk om te kunnen spelen. Al is dat niet altijd een must. Frankrijk zijn we wel ook al wat langer bezig, Nederland lijkt gewoonweg heel erg lastig. Maar we gaan gewoon stug door he?!’ met een grote glimlach.

Plezier lijkt de basis als jullie spelen; klopt dat? Is genieten hét summum?
Cedric: ‘Ja, maar het is ook echt zwaar & fysiek werk hoor. Je moet iedere show er iets van maken en laten horen wat oprecht is, dat is niet zomaar iets! Maar het is wel altijd fantastisch om weer op een podium te staan en mensen lekker te zien genieten.’
Jan: ‘We willen ook echt samen als een team er staan. Hoe dan ook! Maar de creatie, de weg er naartoe, is ook leuk. Dus het maken van een nummer. Als je ’s ochtends nog niks hebt, kan er in de avond opeens een track liggen. Daar geniet ik ook echt wel van.’

Wat luisteren jullie zelf? Ter inspiratie of ontspanning?
Cedric: ‘Oh, dat kan echt vanalles zijn hoor! Van alleen een gitaarsolo, een pedaaltje of een echte plaat. Het is ook mogelijk dat een riffje van Kevin (Maenen, bassist red.) mij weer nieuwe impulsen geeft of als ik aan het prullen ben met mijn gitaar.’
Jan: ‘Soms doe ik wel wat dingen bestuderen. Maar dan voornamelijk voor koorden op gitaar of bepaalde invloeden. Ook bio’s of docu’s vind ik zeer interessant om te kijken. Daar kan ik ook naar kijken ter ontspanning en dan juist inspiratie opdoen.’

Voor wie The Sore Losers nog live wilt zien, dat kan zoals gezegd nog genoeg maar dan wel in hun eigen thuisland: België. Check hun Facebook voor alle actuele gigs!
Uiteraard zijn alle te gekke foto’s weer van Jonny Ladeur [site / Facebook]