Dossier Dutchies Februari 2019

Net als in de herfst is ook het voorjaar het moment van bezinning voor muzikanten. Zelf keek ik wel even op dat toetsenist Joris van The Grand East per direct is gestopt. Ook was er deze maand de wederopstanding van Krezip. Hallo Pinkpop, maar vooral ook slechts 3! keer Ziggodome. De ambassadeurs van de vrijheid zijn bekend gemaakt, maar zelf ben ik vooral blij met een plek voor The Cool Quest op het hoofdpodium in hun thuisstad Zwolle. Tot en met morgen kan je je nog inschrijven voor de Popronde 2019, dit jaar mag ik me gelukkig wéér lid van de selectiecommissie noemen. En deze maand begon ik met een nieuwe uitdaging om op zondagavond een uurtje te vullen met de Nieuwste uit Nederland op IndieXL.

Made In China.
Het was bijna 3 jaar geleden dat Diede op eigen titel een show gegeven had. En daarom stond ik op een doordeweekse dinsdagavond in de Melkweg voor de première van ‘Made in China’. Niet zozeer een EP presentatie maar een show die tot stand gekomen is via het gezamenlijke productiehuis van Paradiso en Melkweg. Zij steunen creative makers bij het maken van speciale projecten voor het popcircuit, festivals of bijzondere locaties. Naast Diede zitten bijvoorbeeld Tessa Rose Jackson, Catharina Aimée Dahms (vmlg Skip & Die) en Ella van der Woude (Houses/Amber Arcades) bij dit collectief. “Ik breng mezelf steeds in posities waar ik zelf doodsbang voor ben”, begon Diede haar voorstelling. Het is belangrijk om jezelf steeds tot nieuwe dingen te pushen, het verplicht je tot creativiteit. Dat wil dan natuurlijk niet zeggen dat dat gemakkelijk is. Het verhaal van Made In China begint in het elitaire skidorp Gstaad in Zwitserland waar Diede een periode avond aan avond optreedt in het hotel van Formule 1 baas Bernie Ecclestone, voor de rijken der aarde. Zelf houdt ze ook wel van een beetje glitter, maar die pracht en praal gelooft ze niet en dat schrijft van zich af voor deze voorstelling met bijbehorende EP. Na het eerste bombast bij de start van de show laat ze zich vervolgens van een hele kwetsbare kant zien. Ze pakt terug naar The Lighthouse (2015) en vertelt over een moeilijke periode. Als je in de mist op een kruising staat, hoe kan je dan de juiste richting kiezen? Een stapje terug is dan misschien wel de beste keuze. Hoewel ik niet alle liedjes woordelijk mee kon zingen, herkende ik wel enkele songs van een paar jaar geleden, maar wat lekker om vooral nieuwe songs van haar te horen. En zoals we Diede kennen werden deze met haar selfmade-style en mooie visuals netjes ingepakt. Om een idee te krijgen is onlangs de eerste single Fooling uitgekomen. Die EP zelf heb ik overigens nog even gemist, ze zal ze toch niet in Azië hebben laten drukken?

Gunyama.
Het was begin deze maand, ergens laat op de avond, dat ik een persoonlijke Facebook uitnodiging kreeg om bij een show in het Utrechtse Café Hofman te komen kijken. Ik was al geïnteresseerd  in het evenement, maar om eerlijk te zijn eigenlijk voor de andere naam op de line-up. Gek genoeg had ik nog helemaal geen gezichten herkend op de bandfoto, maar toen ik door die uitnodiging een link met de broertjes Trouborst kon maken herkende ik ze natuurlijk wel. De broertjes Gerard en Ruben die in een grijs verleden hun EP verpakt in een oude krant in mijn radioprogramma kwamen presenteren. Laten we zeggen dat er inmiddels voldoende water door de Gouwe gestroomd is. De band waar ze nu weer samen in spelen heet Gunyama. Natuurlijk heb ik dat vooraf even gegoogeld, maar daar  kwam ik voorlopig niet verder dan een modern zwemparadijs in Sydney, Australië. Dus ging ik blanco op pad en dan maar afwachten. Noem me bevooroordeeld maar wat had ik daar géén spijt dat ik gegaan ben. Daar stond geen beginnend bandje op het podium. Een interessante set van ruim 3 kwartier met eigen werk. Soms hoorde ik dat kenmerkende indie gitaartje, maar halverwege de set hoorde ik ook wat gekke maatwisselingen en ritmes. Eindelijk eens een band die gewoon triolen en 6/8ste durft te gebruiken. En al die electronica die tegenwoordig het podium opgesjouwd wordt, had hier en daar zelfs nog wat nadrukkelijker aanwezig mogen zijn, maargoed alles valt of staat natuurlijk met een goede podiumpresence. Remy Splinter is de juiste gastheer om het verhaal goed over te brengen. Compliment voor je zang Remy! Zoals gezegd er is nog niet zoveel te vinden over de band buiten het eigen Facebook account. Sinds eergisteren staat deze toffe live-registratie van die show op YouTube. In juni spelen ze weer in Utrecht op festival Voor/Aan. Dat is misschien wel het beste advies. 

StaDaarNietZo.
Vorig jaar was de band Fokko van Fokko (Mellema) geselecteerd voor de Popronde. Ze speelde er ‘maar’ vier en nagenoeg allemaal in één weekend. Omdat ik ze toen gemist heb, was ik erg blij met de albumreleaseshow op 2 februari in de agenda. Ik nam zijn advies ter harte, sta daar niet zo…, en dus crosste ik naar Kampen. ’t Ukien is een logische keus want het is de bakermat van de band. Bij binnenkomst draaide “Dagen van Oktober” van generatiegenoot Nou En, en toen moest het eigenlijke feestje nog beginnen. Fokko bezit de kunst om met jeugdige pretogen naar de wereld te kijken en die verbazing zeer creatief in zijn liedjes te verwerken. Natuurlijk gaat het dan veel over meisjes. Er staan twee meisjesnamen op het album. Wendy gaat over zijn allereerste liefde, op de basisschool. Dat was dus in Kampen. Daarom hoopte hij stiekem dat ze er zou zijn. “Maar ze wil blijkbaar nog steeds niks van me weten”. Geen paniek want hij is tegenwoordig een trotse Papa. Hoewel hij in ‘Ahoe’ als twintiger dacht dat het leven na je dertigste wel een zo’n beetje zal ophouden. Want tja, vanaf die leeftijd ontkom je niet meer aan de sportschool toch? Ik ging óók stuk van binnen, maar dan vooral van het lachen. Wat een top tekst! Het was niet alleen maar stuiteren hoor die avond. De serieuze noot komt met Blauwe Bus. Het vervoermiddel stond centraal in de carrière van The Jeremy’s, Fokko’s vorige band. Het ding was van drummer Ronnie Popkema, hij mocht maar 41 jaar oud worden. Het was bijzonder te zien dat zijn overlijden nog steeds zoveel indruk op Fokko maakt. Na nog wat akoestische versies in het midden van de zaal, die ik herkende als WantWant klassiekers, had Aafke zich op het podium geïnstalleerd. Zo fijn om hitsingle Goeroe live gehoord te hebben, want met haar toch al overlopende agenda mogen we niet verwachten dat zij bij ieder optreden voor dat ene liedje naar alle uithoeken van het land gaat rijden. Want het kan toch niet zo zijn dat Fokko dit jaar slechts één weekend uitkiest om een paar shows te spelen?

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Iedere maand ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van Februari 2019:
v Ghost of You – #MyNature (Indrukwekkend hoeveel publiciteit ze met deze debuutsingle weten te genereren. Het is dan ook een heel goed liedje)
v Love Apparatus – #TheMudd (Nog een debuutsingle, vanaf de eerste keer draaien zit deze track onder mijn huid. Indrukwekkend)
v Perfect Design – #Navarone (Wie had dat gedacht, finalist bij The Voice. Ik zing deze nu al woordelijk mee, wél met de ramen dicht hoor)
v Concrete Corner – #CarPets (Een Rivella, een beetje vreemd … net zo vervreemdend als het verhaal van zombies op een Engels busstation)
v Hard As Nails – #MILO (Die meerstemmige zang vind ik zóó verslavend)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *