Dossier Dutchies Januari 2019

De eerste maand van 2019 is omgevlogen. Misschien wel omdat mijn traditionele ESNS-vakantie daar precies middenin valt. Ja, het was tof, leuk dat je het vraagt! Ik kocht er oa. het fotoboek Indie Academy met mooie foto’s en verhalen van jonge bandjes die ik tof vind. Zeker een aanrader. Was ik bij de op het laatste moment aangekondigde albumreleaseshow van de ambassadeurs van Record Store Day. Ook was ik bij de opgestoken middelvinger van Bülow in ‘F#ck you Jennifer’ terwijl haar moeder en grootouders op de voorste rijen stonden. Datzelfde weekend werd de programmering van KINK bekend gemaakt, maar liefst 3 oud-radiocollega’s gaan daar nu aan de bak. Heel benieuwd maar ook een beetje jaloers ben ik wel. Deze maand kondigden oudgedienden Fatal Flowers én Krezip aan weer op te gaan treden. Maar moeten de Raggende Manne door ziekte van opperschreeuwer Fosko vlak voor de albumtour juist een stapje terug doen. En… er was de wereldpremière voor de video bij de geweldige single You van Nicole Bus. Zij tekende gewoon bij Roc Nation, het label van Jay-Z. Of ik trots ben op onze Dutchies, echwèl! 

Typical English.
Wat had ik me daar even géén spijt van dat ik toch door dat pestweer naar d’Ekko gegaan ben voor de release van de nieuwe EP van Alcuna Wilds. Je zou het typical English weather kunnen noemen, al waren het niet de katten en honden die naar beneden kwamen hoor. Precies een week eerder zag ik ze al in een soort etalage van een winkel in de Oosterstraat in Groningen. Toegegeven dat was niet hun beste show, maar voor mij wel de eerste keer dat ik Sjaak als de nieuwe drummer van de band zag. Hoewel een nieuw bandlid in het begin soms als “de buitenstaander” kan voelen, lijkt dit kwartet wel gelijk weer “de band”. Het zal vast niet bewust zijn, maar de band lijkt bij iedere nieuwe EP van drummer te wisselen. De verhouding is het begin nog wel hetzelfde, two British en twee kaaskoppen. Zangeres Nadja en gitarist Pete zijn de grondleggers en wat ik ook niet wist is dat Alcuna eigenlijk een verbastering van Lacuna, wat ruimte of ‘gap’ betekent. Ergens in 2014 hebben Nadja en Pete elkaar ontmoet bij opnames van de Rockstone Sessions toen hij nog als ‘The Englishman’ speelde bij mevrouw Tamara. Klinkt ook bijna als een grap toch? Wat dan wel betekent dat ze dit jaar hun eerste jubileum mogen vieren. Na de eerste titelloze EP en de tweede ‘Murmuration Season’, is dit al de derde EP van de band. Prijsnummer op het debuut uit 2015 blijft wat mij betreft ‘Follow’. Het sferische van de song, de heldere zang samen met dat wat ongemakkelijke verhaal, het blijft gewoon goed bij me hangen. Terug naar de releaseshow van ‘Nothing is Nothing’, de nieuwe 5-track EP van de band. De eerste song was volledig instrumentaal, wat de juiste rust voor de rest van het optreden gaf, op een enkele ‘houjebekspekkie of houjekopdroppie’ na, stond het publiek gelijk aandachtig te luisteren. Er zat een mooie opbouw in de show. Al dacht ik soms dat bassist/toetsenist Jordy daar achterin zijn eigen feestje aan vieren was. Maar de enorme glimlach op zijn gezicht verried dat hij het enorm naar zijn zin had. Het is indrukwekkend welke geluiden Pete allemaal uit dat enorme vliegdekschip aan pedaaltjes voor zijn gitaar weet te halen. Ik snapte die zweetparels op zijn hoofd aan het eind van de show dan ook wel. Tussen de songs door werd er nauwelijks iets gezegd of verteld door de band. En die ene keer dat Nadja door de band werd ingefluisterd dat ze ‘óók’ merch bij zich hadden, leek ze zich bijna te verontschuldigen. “Oh dear, this is my minute of fame”. Het zal de Engelse bescheidenheid zijn. Vlak voor het eind werd ‘Nothing’ gespeeld. Is het gek om de ballad van de show tot hoogtepunt van de avond te benoemen?

Eelke Liedjessmit.
Het was de avond, of meer nacht, voor Noorderslag dat ik ein-de-lijk weer eens bij een show van Eelke (Ankersmit) kon zijn. Hij heeft er namelijk het laatste jaar niet zo veel gespeeld, hij zal beamen dat ik in die periode ervoor als een ware stalker tè vaak en tè veel bij zijn shows aanwezig was. Al een aantal jaar snap ik niet dat deze jongeman niet de muzikale waardering krijgt die hij (naar mijn mening) verdiend. Zijn voormalige bandmaten uit The Rag Trade spelen nu in bands als Pitou, Maple, Luwten en Indian Askin. Niet de minste zou ik zo zeggen, tenslotte zijn ze allemaal afgestudeerd aan het hoofdstedelijke conservatorium. Ik weet nog dat ik in de zomer van 2015 bij een van hun laatste shows op een Harderwijks strand was. Check vooral ‘State of Mind’ nog even op Spotify zou ik zeggen, een leuk radiostation zou daar best raad mee weten toch? Ieder ging zijns of haars weegs en Eelke koos voor solo. Inmiddels 3 jaar verder, heeft hij toch weer een frisse jonge band om zich heen verzameld en zag ik hem op een ietwat onhandig geplaatst podium, geklemd tussen een drukke bar en een entree grenzend aan de Grote Markt van Groningen. Zelf bleek hij daar geen last van te hebben want hij had er duidelijk lol aan om te spelen. De afgelopen tijd heeft hij besteed aan nieuwe tracks schrijven en … verhuizen. Zijn nieuwe EP is een homerecording, maar dan wel in 2 verschillende huizen. De eerste track die we daarvan te horen hebben gekregen is ‘Satisfaction and Desire’ welke ik deze maand zelfs als nr#1 van de Indie Chart mocht draaien. [Gives me fire!] Bij TheDailyIndie vertelde hij: “De tekst gaat over het verlangen om ergens naar te verlangen. Over vastzitten in een positie waarin je niet tevreden bent met wat je hebt, maar ook geen dromen hebt om aan te werken.” Voor de duidelijkheid, ik stel die lijst niet samen, ik ben slechts de boodschapper, maar wel met geweldig nieuws dacht ik zo. Veel van zijn liedjes zijn gemaakt om met de energie van een complete band te spelen. Scroll even verder door zijn tracks en constateer zelf dat zijn sound prima past in de lijn van bands als Johan, Tim Knol, Douwe Bob of in de onlangs gereïncarneerde Fatal Flowers. Hebben die niet toevallig nog een voorprogramma nodig? Op zijn nieuwe EP komen ‘maar’ 5 nieuwe tracks waarvan ik er denk ik toch al een paar gehoord heb in De Groote Griet. Een daarvan komt morgen uit als single, ik ben ik nu al blij. Ik hoop dat het op 1 maart bij de officiële releaseshow in Cinetol iets minder onrustig is, want ze verdienen een goed publiek wat mij betreft. Een positieve vibe voor ‘Something In The Night’.

RimON.
Er waren in Groningen deze maand 2 kansen om haar live te kunnen zien. En omdat ik haar show op de Eurosonic vrijdag al had gemist, móest ik wel op tijd zijn voor het Noorderslag optreden van Rimon in de Binnenzaal. Ik was zelfs iets eerder bij Kovacs weggegaan want ik dacht, ik moet nog door de drukke entreehal en daar is ook nog garderobe, maar lang verhaal kort: ik had een mooi plekkie gevonden en was ruim op tijd. Gelukkig maar, want het begon gelijk goed. Waar ieder ander bij de start het podium op komt lopen duurde dat bij haar écht wel paar minuten voordat ze als soort mannequin langzaam het podium op kwam zweven. Haar toffe band stond er wel al, maar er was eerst een bijzondere introductie op twee oude televisies die ik uit haar laatste video ‘Dust’ herken. In een soort korte minidocu werd Rimon bij haar publiek geïntroduceerd. Lekker snelle montage en volgens mij zag ik onder andere mooie beelden uit haar jeugdjaren. Haar moeder is met haar gevlucht toen ze nog maar 1 jaar oud was vanuit Eritrea naar het zuidelijke buurland Ethiopië. Officieel het land van haar vader. Tot halverwege vorig jaar waren deze landen met elkaar in oorlog, dus daar blijven was natuurlijk geen optie. Via een hele grote omweg komen ze uiteindelijk in een opvang terecht in het ietwat suffe Zandvoort. Dat jonge kuikentje is inmiddels een prachtige zwaan geworden, met een uitstraling van een mooie zelfbewuste diva. Jaloersmakend hoe Rimon op die leeftijd al zo zelfverzekerd op het podium kan staan. En dan komt de liefde natuurlijk ook vanzelf om de hoek kijken. Als we ‘Sugarcoated Love’ mogen geloven is dat behoorlijk heftig geweest en zelfs een beetje beklemmend. Het is een bijzonder breakpunt in haar show als ze over die periode vertelt. Die eerste jaren in Zandvoort zullen vast niet altijd gemakkelijk geweest zijn. In ‘Realize’ zingt ze letterlijk: “Tryin’ stick it up to the ceiling. Mami no stress, we eatin’. Nothing ever comes easy, Now we pop champagne like a b-day”. De track was de afsluiter van haar set en op het moment dat het ‘way-ya, way-ya-ah’ klonk leek het of de zaal ontplofte. Ik stond gelukkig in de goede hoek van de zaal. Ik had die jonge gasten met die felgekleurde hoodies natuurlijk wel al gezien. Gedurende de hele show stonden ze al te stuiteren en mee te zingen, maar bij het refrein van ‘Realize’ doken ze massaal naar het midden van de zaal, voor het podium, om hun eigen versie van een moshpit uit te voeren. Op dat moment realiseerde ik me dat ik best een geluksvogel ben dat ik deze indrukwekkende show nu gezien heb, want dit vogeltje vliegt natuurlijk binnenkort met haar muziek de hele wereld over.  

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een nieuwe moeilijke opgave voor mezelf. Iedere maand ‘slechts’ vijf liedjes uitkiezen uit het enorme aanbod wat er in die maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van januari 2019:
v Apocalypse now – #TheGrandEast (Misschien wel het beste liedje van het album What A Man. Het is hét festival anthem van de band)
v Open Your Eyes – #TheVisual (Kippenvel bij het Noorderslag optreden en niet omdat het optreden in een tent buiten was)
v Show You The Right Way – #Darlyn (Die (noodzakelijke) muzikale pauze heeft de band goed gedaan. Terug van niet weggeweest)
v How to Disapear – #VanCommon (Iets meer uptempo dan de vorige singles, daardoor toegankelijker voor de radio. Ik kijk nu al uit naar de volledige EP)
v Four Leaf Clover – #Dakota (Over ongeveer een week komt het debuutalbum van de dames uit. Zangeres Lisa Brammer heeft genoeg bagage om over geluk en ongeluk te schrijven)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *