Dossier Dutchies Mei 2019

Vandaag is dan eindelijk het debuutalbum van Pip blosjes Blom uitgekomen. Ze kondigde deze maand ook gelijk 3! shows op het legendarische Glastonbury festival aan. Vorige maand had ik het over Get Jealous, vorig week is hun geweldige debuutsingle Inside your head uitgekomen. Tof om ze zowel in het NMTH als het OOR lijstje van de Popronde terug te zien. Tijdens het afstuderen van de Tape Toytjes aan het conservatorium zag ik ze de Tolhuistuin tot de onderste steen afbreken. Sinds deze maand mag ik bij KINK op vrijdag een band promoten tijdens de Vaderlandse Vrijdag.

F#ck The Sunshine.
Bij de afkorting TLC denk je toch al snel aan die suikerzoete meidenband uit de jaren negentig of eventueel aan een themakanaal van Discovery. De Engelse uitdrukking staat voor Tender Love and Care. Vrij vertaald: een beetje liefde en zorg. Het is ook de afkorting van het Amersfoortse Three Little Clouds. Uit mijn Keistadje dus en gelukkig had ik hun naam al een paar keer op een festivalposter gespot in de stad, maar het moest tot eind maart dit jaar duren voordat ik ze eindelijk eens live zag. In de theaterzaal van het Woerdense (Nacht)Klooster waren de stoelen eruit gesloopt waardoor een mooie grote dansvloer ontstond. Dat ik die nacht met de zweetdruppels op mijn rug terug naar huis zou rijden had ik zelf ook niet verwacht hoor. Ze hadden die maand net hun tweede single F#ck The Sunshine uitgebracht. Door een mooi Master-project via De Coörporatie in Kytopia kwamen ze in aanraking met Sonny Groeneveld, drummer van Jungle by Night. In eerste instantie als hulp bij het vertalen van de livetrack naar een single-versie, uiteindelijk heeft hij die track ook gemixt. Ik had al de hele avond gestaan dus deden d’voetjes een beetje pijn, maar dat verdween als sneeuw voor de zonneschijn toen de band begon te spelen. Op het eerste gezicht lijken het een stel totaal verschillende karakters zo bij elkaar gezet. In beide hoeken een rapper, de drum, bas en gitaar in the back en de pas sinds maart vorig jaar zangeres/rapper Betinna als Queen Sunshine in het midden. Aftikken en gaan. Lekker hoor, want ik ben niet vies van een funkbeatje hier of daar. Het maakt mij dan niet meer uit waar de tracks over gaan, die sound en vibe zijn heerlijk. Tegen al mijn principes in stond ik regelmatig met mijn handen in de lucht en deed ik een stappie rechts, stappie rechts en weer twee keer terug. Deze maand trof ik ze weer. Niet in een donkere theaterzaal maar op het grote Central Park buitenfestival. Wat een feest, geloofwaardig in iedere vezel, zij horen op dat podium. Met een beetje liefde en zorg staan ze volgend jaar op alle grote zomerfestivals van Nederland! Zonneschijn of niet.

Soms is het te laahaat.
Steevast worden de optredens van Wies afgesloten met een toost op de barman van een willekeurige hoofdstedelijke gezellige bruine kroeg. Er is in het korte bestaan van de band genoeg te vieren om jezelf een delirium te drinken. Tussen de veelal gruizige, rauwe gitaar acts was het drietal een frisse, energieke act in de aanloop naar de winst van de Amsterdamse Popprijs vorig jaar. Tijdens de halve finale konden ze alvast een vinkje achter “Paradiso rocken” zetten. Drummer Jasper Meurs is de aanjager van het stel, hij weet allemaal (te) gekke sounds uit zijn SPD te toveren. Tobias Kolk zorgt voor de stevige bas(is), zodat Jeanne Rouwendaal kan stralen. In het begin stelt ze zich voor als “het meisje uit de Zaan” die zich een weg moet zien te vinden in een door (Amerikaanse) toeristen overspoelde hoofdstad. Het is het nieuwe thuis van de band waar ze de afgelopen jaren hebben gestudeerd aan het conservatorium. Deze maand hebben ze alle drie daar hun diploma op mogen halen en tikten ze in het aansluitende weekend even de Grote Prijs van Nederland binnen. Nederlandstalig is geen logische keuze, want in de Zaanstreek gooien ze de a’s en o’s een beetje door elkaar. Beide keren viel me dat op bij het liedje over ‘leugenaar’ Tijn. “Hij is een leugenoar, hij liegt allos bij m’ekaar”. En weet je, dat klinkt zó charmant. Het lied heeft mijn hart gestolen. Met een gesproken introductie en een verhaal wat tot denken zet. Hij heeft eigenlijk hulp nodig maar hij laat dat niet toe. Het zou een prima single zijn, al verwacht ik dat ze eerst het ietwat nostalgische “Soms is het te laat, te laat, te laaha-aat” zullen uitbrengen. Ze zijn nog volop aan het experimenteren wat er allemaal kan met elektronische Nederpop? Ik ben zo blij met eindelijk weer eens een eigenwijze, eigentijdse act in onze moerstaal. Zeker is dat ze klaar zijn voor een mooie zomer en een warme herfst. In juni spelen ze de 3 voorprogramma’s van de uitverkochte shows van De Dijk in het Amsterdamse Bostheater, gaan ze mee op tour met Rachel Hazes, varen ze de Horizontoer en mogen ze dit jaar de Popronde uitspelen. Ik proost héél graag op WIES!

Younger Days.
Er bungelde twee witte sportschoenen met paarse sokjes over de rand van de balkonvloer van The Barn op Dauwpop. Waarschijnlijk was de eigenares niet veel ouder dan een jaar of 10. Tot ver buiten de optreedschuur stond het publiek te vechten om een glimp op te vangen van de eerste show in de reüniemaand van The Fatal Flowers. Toen de band stopte was ik 15 jaar oud. De echte glorietijd heb ik helaas niet echt bewust meegemaakt. Het sentiment wat ik soms om me heen hoorde herkende ik dus niet. Ik voelde me zelfs een beetje een cultuurbarbaar dat ik de meeste liedjes van deze show niet kende. Ik snap nu wel waarom ze een onderdeel waren van, of misschien wel een van de oprichters waren van, de inmiddels legendarische Amsterdamse indie gitaarscène. Bands waar Johan, Hallo Venray en Scram C Baby ook aan toebehoren waarvan ik nu ook bandleden bij The Fatal Flowers herkende. Zanger Richard Janssen herkende ik in zoverre niet, maar zag wel de gelijkenis met die felgekleurde hoes van het album Pleasure Ground uit 1990. Halverwege de show riep hij met een grote glimlach. “Ik was vergeten hoe leuk dit was, dank jullie wel”. Volgens de overlevering was het Janssen zelf die na het Parkpop optreden in 1990 de band heeft laten klappen. Deze reünietour is “bedacht” door Frank Satink, drie laar geleden verkozen tot beste programmeur van Nederland. Naast dat hij Goomahmusic runt is hij festivaldirecteur van Dauwpop en programmeert hij voor de Metropool en Zwarte Cross. Zijn plan was zo goed dat de bandleden van de Flowers dit avontuur wel met hem aan wilde gaan.  Het zijn totaal 14 shows geworden en de tour wordt afgesloten in de hoofdstedelijke poptempel. Natuurlijk speelden ze ook hun grote hit Younger Days. Het liedje werd door Janssen ingeleid als: “Dit liedje schreef ik toen ik 24 was. Ik voelde me toen al heel oud. Dat vind ik nu trouwens niet meer”. De hele show stond ik naast een dame met kastanje bruin geverft haar en een knalblauwe jurk. Ze stond alle liedje net iets té hard (en té vals) mee te zingen. Haar Oh’s en yeah’s waren zo hard dat ze ondanks mijn oordoppen alsnog pijn deden. Maar door haar enthousiasme voelde ik me wel een klein jongetje van zeg een jaar of 10 die wel snapt dat er iets heel bijzonders gebeurt.

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van Mei 2019:
v Inside Your Head – #Get Jealous (Ja! Daar is de debuutsingle van mijn nu al meest favoriete stuiters van 2019)
v Down The Rabbit Hole -#POM (Voor mij de jongste ontdekking aan de Haerlems School van frisse jonge gitaarbandjes)
v Ghost of a forgotten song – #Blind Surfer (Verslavend liedje. Een mooie voorbode van het debuutalbum wat de Rotterdammers in de Abbey Road Studio opnamen)
v I do (Really Like You) – #Loren Nine (De Nederlandse Adele. Eigenwijs genoeg om haar eigen muzikale pad te volgen en vervolgens deze instant wereldhit uitbrengen)
v You Can Take Me – #The Mighty Breaks (Eindelijk weer eens zo’n echt rockbandje uit Den Haag. Deze single samen met Megan De Klerk van EUT)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *