Dossier Dutchies November 2019

Alweer een maand voorbij! Op 15 november won de geboren Bredanaar en tegenwoordig in Utrecht wonende Ben Forte de Amsterdamse! Popprijs. Oké, maar wel tof voor hem. Terwijl de mannen van The Homesick zelf op een Japans festival speelden werd hier bekend dat zij een platendeal met Sub pop uit Seattle getekend hebben. Daar brachten bijvoorbeeld Nirvana en Soundgarden ooit platen uit. Kita Merani bracht deel 2 van zijn dubbel EP uit. De nieuwe single Come into the Waves is opgepikt door het Franse label Kitsuné. Tof, want bijvoorbeeld Parcels en Two Door Cinema Club hebben daar ook een platendeal. Mijn NoorderBINGOkaart lijkt totaal te mislukken dit jaar. Ik heb pas 6 van de huidige 46 bevestigingen kunnen afvinken. En… vanaf nu mag de Popronde caravan door de wasstraat en voorlopig weer naar de stalling.

Hogere sferen.
Dat had ik zeker niet verwacht (en niet gehoopt ook) dat ze de titel van hun eerste single zo letterlijk zouden nemen. De Abcense van de Yukon Club was ruim 3 jaar en dat is veel te lang. Dat weten de boys zelf ook wel, want in 2015 stond die verslavende track hoog in mijn jaarlijst. Het jaar erna stond ik te stalken bij de releaseshow in de bovenzaal van Paradiso en speelden zij de Popronde uit in de lichting van oa. Radio Eliza en Avi On Fire. Ik heb de laatste jaren minimaal 3 keer per jaar de socials van de band en afzonderlijke bandleden gecheckt of er al iets nieuws was, iets aan zat te komen of in het meest erge geval, de band een stille dood was gestorven. Ik was gewoon excited toen ik op 10 juni dit jaar een nieuwe foto met een rode deur gepost zag worden. Het bleek de deur van hun nieuwe eigen gebouwde studio waarin ze gewerkt hadden aan nieuwe muziek. Spannend opnieuw want in de tussentijd kan er zoveel veranderen. Zouden ze nog steeds van die hypnotiserende tracks als ‘Absence’ maken? Gelukkig was op 19 september het antwoord JA! Ik was toen op vakantie en zo kon het dat ik op mijn hotelbed in La Paz – Bolivia (slechts 10.365km van huis) naar het bijzonder sferische ‘Glass Hours’ lag te luisteren. Best grappig want op 12 juli 2016(!) al, posten zij een foto met een platenbaas waarmee ze “early 2017” hun debuutalbum zouden gaan uitbrengen. Iets zegt me dat dat niet gelukt is. Natuurlijk is er in de tussenliggende jaren wel iets veranderd. “The” is uit de bandnaam, maar opvallender, het kwartet is een trio geworden. Natuurlijk is de kenmerkende stem van Alex gebleven en werken Geert en Lars met hun elektronica aan het microkosmos van Yukon Club. Ik heb de releaseshow van de EP ‘Beyond Airglow’ deze maand ongelukkigerwijs moeten missen, maar bij de eerstvolgende mogelijkheid kom ik in hogere sferen bij hun show zonder maar één pilletje aangeraakt te hebben.

Onafhankelijkheid.
Als jij net als ik ook de spellingscontrole openklapt als je Reykjavik goed wil schrijven, zou ik maar niet aan de volledige naam van Áslaug beginnen. De achternaam van Áslaug Vigfúsdóttir betekent in het IJslands “Dochter van Vigfús”. Maar haar vrienden mogen haar Aus noemen, hoorde ik vaak de laatste maanden. Ik heb nogal wat shows van haar gezien de laatste weken. In een Nijmeegse kerk, Rotterdams biercafé en onder toeziend oog van de Nachtwacht in Venray. En op alle plekken geloofwaardig! Als ik ga googl’n leer ik het volgende: “Aslaug was een koningin uit de Noordse mythologie en de dochter was van Sigurd en de schildmaagd Brunhild”. Een schildmaagd is dan weer een zelfstandige, meestal ongehuwde, vrouw die heeft gekozen om te leven als krijger. Na de dood van haar ouders werd ze door Brunhild’s pleegvader verstopt in een harp.” Ik zie echt allemaal toffe metaforen, die harp is de muziek natuurlijk, en die schildmaagd verwijst naar de onafhankelijkheid waar ik Aslaug deze Popronde met gebalde vuist naar hoorde verwijzen. Haar debuutsingle gaat daarover. In de Utrechtse internetkrant DUIC verteld ze daarover: “Voor mij gaat ‘Take From Me’ over onafhankelijkheid, over opkomen voor jezelf, over trouw zijn aan je eigen overtuigingen en over vertrouwen op je gevoel. Het heeft lang geduurd, maar ik kan niet wachten om dit aan mensen te laten horen.” Ze studeerde af aan het Conservatorium van Utrecht en lijkt nu opeens overal op te duiken. Pas twee liedjes uit, maar toch al een deal bij V2 Records, veel Popronde shows incluis dit weekend afsluiten in de grote zaal van de Melkweg én inmiddels is ze ook bevestigd voor Noorderslag. In die tweede single ‘I’m sorry’ verontschuldigd ze zich voor de pijn die ze anderen heeft aangedaan oa. door te kiezen voor dit vak. Ja maar… kijk nou toch eens hoe je dit jaar hebt afgesloten! Als we dan toch een flauwe verwijzing naar haar IJslandse roots mogen maken lijkt haar carrière nu op een flinke uitbarsting van een geiser!

Starstruck.
Hoe stoer! Deze maand stond ik gewoon bij de mannen van Grenadeers op het podium. Nouja, omdat ik plaatjes mocht draaien tijdens de allereerste IndieXL presents avond, stond ik in het DJ hok. Daar kon ik dus niet meer uitvluchten voordat ze begonnen met spelen. Gevolg, ik stond bijna 40 minuten letterlijk met mijn neus bovenop een show van deze fijne rockband. Misschien zelfs wel eerder, maar in ieder geval januari 2018 zag ik de band al live bij Toetersonic tijdens Eurosonic in Groningen. Vuur was het! Niet alleen buiten, omdat er een fakkeltocht langskwam vanwege de gasperikelen in die provincie, maar ook binnen. Toen al moeten ze het idee gehad hebben voor het maandelijkse release moment van albumtracks. Sinds vorig jaar mei hebben ze iedere maand een track van het debuutalbum ‘How to Fit In’ gereleaset. Onlangs gaf het legendarische Engelse Classic Rock Magazine er maar liefst 8 uit 10 sterren voor. Het album is een ode aan al diegene die bedoeld of onbedoeld buiten de grijze massa vallen. Het verhaal achter ‘Until Snowbreak’ vind ik nog steeds bijzonder: De song is geïnspireerd op de Netflix documentaire ‘Winter on Fire’, over de politieke onrust in Oekraïne in 2013. Miljoenen mensen gingen toen de straat op voor een hechtere band met Europa, met een agressieve reactie van de regering als gevolg. De hopeloosheid, angst en terreur die deze mensen voelden, maar ook het gevoel van ‘samen staan we sterk’ waren tot inspiratie voor het schrijven van deze track. ‘Song For The Double Minded’ gaat dan weer over de eeuwige twijfelaars. Hallo hiero! Vooral diegene die ook altijd de donkere kant aan een verhaal weten te vinden. Het album is dus door Alain Johannes geproduceerd, bekend van oa The Queens Of The Stone Age. Ik snap wel dat het voor de bandleden bijzonder is dat iemand met die status dat voor jou muziek wil doen, maar toen hij eind september in Nederland was en de bandleden hem hadden ontmoet, kwamen er (eerlijk is eerlijk) toch wat starstruck foto’s online. Ik ben er nog niet achter of ze hem toen gelijk weer gestrikt hebben voor het nieuwe album. Begin augustus verschenen er foto’s vanuit een grote, beetje saaie ruimte, ergens in Hilversum waar ze opnames aan het maken waren. Het kan wat mij betreft niet snel genoeg uitkomen! Nu klink ik zelf ook een beetje starstruck hè?

VVV (Vijf Vinkjes van Vergeer) Een selectie van ‘slechts’ vijf liedjes uit het enorme aanbod wat er deze maand uitgekomen is.

Dit zijn de VINKJES van NOVEMBER 2019:
v Big Boys Loan – Queen’s Pleasure (Ein-de-lijk is daar dan de debuutsingle van mijn stuiterende boevenvrindjes)
v Bad Boy – Joan Franka (Wanneer komt er een nieuwe James Bond film uit? De soundtrack is al af!)
v Seaside – KY. (Een geloofwaardig liedje over het verliezen van een dierbare. Iedere draaibeurt een brok in mijn keel)
v Not Forever – CYNN (De fijne nuchterheid, het is nu goed maar ik kan je niet beloven dat het altijd zo blijft)
v Wasted – X Raiders (Deze track mag ik van de verzekering niet meer aan in de auto. Oja, en ik heb inmiddels ruzie met mijn buren)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *