Dossier Dutchies December 2018

Het jaar is alweer om, het is de tijd van oliebollen en vuurwerk én de onvermijdelijke jaarlijstjes. Terugkijken op 365 dagen met even zoveel mooie en hier en daar minder mooie herinneringen. We zetten er een punt achter en gaan vanaf morgen gewoon weer opnieuw beginnen. Het afgelopen jaar heb ik je iedere maand verteld over leuke, bijzondere, fijne en interessante concerten van Nederlandse acts. Op deze laatste dag van het jaar ontkom ik er ook niet aan om een lijstje te maken. Ik wil je graag mijn persoonlijk top 5 van beste shows uit 2018 opdringen. (Dank voor dit idee Camiel!)

Top 5: No Man’s Valley
De vorige acts waren wat uitgelopen dus tegen alle Popronde regels in begon de band niet netjes om 23 uur zoals was aangekondigd, maarja ik was natuurlijk niet voor niets helemaal naar Delft gereden, dus dan werd het maar écht laat die donderdag. Het café was een smalle pijpenla en precies voor een doorgang naar het bredere deel hadden ze het podium voor die avond bedacht. Het was er warm en druk en het geluid stond misschien nèt iets te hard, maar de show die ik van No Man’s Valley zag was ge-wel-dig. Zanger Jasper hitste het publiek op en af en toe sprong hij met microfoon en al de menigte in. Gevolg was wel dat er mensen tussen hem en de band door gingen lopen. Een enkeling struikelde zelfs over de snoeren. Het was het korte nachtje méér dan waard.

Top 4: Lavalu
Het is inmiddels een fijne traditie om midden in de zomer af te reizen naar Vorden om een soort mini-vakantie te houden op festival Mañana Mañana. Vier dagen uit de WI-FI en de complete dag fijne bandjes kijken. Oftewel zo’n 12 uur per dag over dat enorme terrein heen wandelen, continue van alle kanten decibels op d’oortjes en op mijn kin en was al een behoorlijke begroeiing ontstaan. Voor mijn gevoel was het de zondagochtend, maar het bleek dus om 3 uur s’middags te zijn speelde Lavalu op De Veranda. Stel je een oude western saloon voor, met van die houten trapjes ervoor. Alleen haar zang en piano, stukken van haar album ‘Solitary High’. Die rust, die sfeer. Kleine kinderen stopten met hun zandgevechten en gingen op de traptreden zitten, het publiek stond daar met een halve cirkel als een arena omheen. Ik stond met mijn gezicht in de zon, met de ogen toe, het volledige uur te genieten. Even helemaal onbereikbaar. Heerlijk.

Top 3: Nemsis & Queen’s Pleasure
Een ex aequo van 2 jonge bandjes samen die ik op een van de avonden van Indie in Town heb leren kennen dit jaar. Een fijne bandjesavond in de Sugarfactory georganiseerd door de Haarlemse Schotanus brothers. Je moet weten dat ik een beetje verwende concertganger ben. Het aantal shows per week zijn soms niet op één hand te tellen en die kunnen uiteraard niet allemaal evenveel indruk op je maken. Het is dus ook belangrijk dat je soms “overvallen” wordt door een bandje waar je nog nooit van gehoord hebt maar waar je vanaf de eerste minuut vol enthousiast van wordt. Zowel Nemsis als Queen’s Pleasure pakte me bij de lurven en zorgden ervoor dat ik stuiterend naar huis ging. Nemsis klinkt fris en energiek, vanaf het eerste moment geloofwaardig. Ik kan nu al uit naar hun EP! De branie van Queen’s Pleasure heb ik daarna gelukkig nog een paar keer mogen zien dit jaar. Oké geen moshpit voor mij, maar dat wil niet zeggen dat ik geen fan ben van dit fijne bandje.

Top 2: The Visual
Al een aantal jaar ben ik betrokken bij het Grasnapolsky-festival. Of nouja, ieder jaar is er een andere reden waarom ik er toch weer bij ben. In het laatste jaar op Radio Kootwijk stond ik 2 shifts achter de bar van de grote zaal. Nadat ik een uurtje of 7 rondjes gedraaid had tussen de IPA’s en Fritz Rabarber en ik mijn eerste dienst volbracht had, begon de eerste grote festival show voor The Visual. Nadat ik me vorig jaar tijdens een kleine Poprondegig door Anna en Timon had laten overrompelen ben ik über-fan. Vette pech voor hen, want ik sta dus regelmatig voor hun neus bij optredens. Terug naar die vroege zaterdagavond op Gras18. Ze stonden in de nis tussen de twee trappenhuizen met het publiek om hen heen. Ik stond zelfs een beetje achteraf, want het was geweldig druk. Bij het eerste liedje voelde ik hetzelfde als bij die eerste cafeshow in Gouda. De eeuwig babbelende Hollanders vielen stil en iederéén zat aandachtig te luisteren. Heel af en toe ging ik even op mijn tenen staan om naar het publiek te kijken. Ik kon een trots glimlach niet onderdrukken.

https://open.spotify.com/artist/5bFE4VXlLKRrC8vxZ0QDyh?si=ySiBXinGQDmb2MdmNMLssw

Top 1: Snow Coats
Dit jaar waren mijn broer, en schoonzusje dus ook, 15 jaar met elkaar getrouwd. Dat hebben ze groots gevierd op een mooi fort bij hen in de wijk. ’s Middags hadden we nog piramides gebouwd van bamboestokken, maar na het eten was het tijd voor muziek en stonden de dame en heren van Snow Coats in een van de gewelven lekker te spelen. Het was ruim voordat de band dit jaar het geweldige debuutalbum heeft uitgebracht. Later ben ik dus ook lekker met de fam naar de presentatie toegeweest. Deze warme herfst trof ik ze regelmatig tijdens hun Popronde avonturen. Ik voelde me keer op keer welkom bij hun shows. Natuurlijk is het bijzonder als een bandje op je feest wil komen spelen, zeker als ze dan ook nog een speciaal liedje willen instuderen. Mijn broer had dat stiekem met de band geregeld. Van de bandleden begreep ik dat Iris van The Goo Goo Dolls niet eens zo’n heel makkelijk lied is om te spelen. Ondanks het stoer kijken kon ik mijn vochtige ogen niet verbergen. Een moment van puur geluk.

De beste wensen voor 2019! Ik hoop dat het nieuwe jaar iedere noot waard mag worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *