Mama’s Pride 2018: variatie grote kracht!

De 24e editie van Mama’s Pride ligt weer achter ons maar gelukkig kunnen we nog steeds nagenieten. Er waren flink wat optredens met ook flink wat variatie. Beide dagen was er genoeg te beluisteren en te zien, voor ieder wat wils! Dat zag je ook dikwijls terug tijdens een optreden. Uiteraard was CamielMusic aanwezig en lees hieronder weer met veel plezier verder hoe het is geweest!

Zaterdag 12 mei:
De opener van Mama’s Pride had eigenlijk een soort preview. Power To The Pipo heeft woensdag (16 mei red.) hun release van hun album gehad maar Geleen kreeg alvast een voorproefje. De heren hebben genoeg roots in Limburg liggen, dus het voelde ook goed aan. Er is zelfs een track ‘vernoemd’ naar Limburg; ‘Soft G’. Ook hun wapenfeit ‘Loempia’ blijft het goed doen, zelfs zo goed dat er spontaan loempia’s werden gebracht! Perfect om deze editie te beginnen. Dan gaan we nóg wat zuidelijker, de grens over: blackwave. mag op het podium shinen. Willem Ardui en Jay Walker zijn de mannen waar het om draait maar bij live optredens staat er een voltallige band waardoor de hiphop flow zeker nog aanwezig is maar juist meer de soul en jazz invloeden klinken. Veel energie, veel passie en veel plezier stralen ze uit. Helaas nog geen topdrukte maar de mensen die er waren gaan deze naam zeker weten onthouden!


Dan blijven we nog een keer in België; Baloji komt het podium op. Samen met zijn band, allemaal hetzelfde kostuum aan, laat hij het volle Burgemeester Damenpark dansen. De positieve uitstraling wat deze man heeft komt heerlijk over op het publiek. Daarbij is zijn begeleidingsband rete strak en steelt de gitarist, een oudere meneer op een stoel, op het laatst de show door tóch te gaan staan en gitaar te spelen achter zijn hoofd. Mooi! Een grotere naam op het affiche is Jeangu Macrooy. Deze jongeman uit Paramaribo heeft furore gemaakt tijdens de Popronde, een geweldig album gedropt (geproduceerd door Perquisite) en ook nog Judas gespeeld tijdens The Passion. Met een uitgebreide band stond hij op de kiosk en het was echt kwaliteit wat speelde! De soul komt uit zijn aderen en tevens ook het plezier en liefde wat hij uitstraalt is magisch te noemen. Blijf hem in de gaten houden!
Uiteraard mogen we het mooiste maar ook meest emotionele moment van deze editie niet vergeten. Maurice Dorssers is een tijdje geleden, voor Mama’s Pride, overleden en middels de track ‘Blitzkrieg Pop’ van The Ramones en het licht door duizenden telefoons werd hij herdacht en zit bij iedereen voor altijd in het hart. Rust zacht!

De afsluiter van de eerste dag had al in het voortraject wat los gemaakt door hun naam: Gestapo Knallmuzik. Deze Belgen, ja… Belgen, houden gewoon van een geintje en deze naam past perfect bij hun muziek. Het is komisch, het is energiek, het is flauw, het is enorm slecht Duits en het laat mensen dansen. In hun ski pakken optredend en een groot bord met visuals kleden ze de show goed aan en het publiek doet lekker mee. Daar gaat het uiteindelijk toch om?!

Zondag 13 mei:
Traditiegetrouw opent de zondag met de winnaar van Podiumvrees. Dit jaar is dat Belle & Barn. Dit duo speelt een heerlijke set voor het toch redelijk in getale gekomen publiek. Het was namelijk regenachtig in het begin van Mama’s Pride zondag. Hun gypspy, bluesy sound is aanstekelijk en je wordt er vrolijk van. Welke regen ook alweer? We blijven bij Limburgs talent want Walden is de volgende band. Het is een show waar veel haken en ogen aan zitten maar kwalitatief blijven de heren altijd geweldig goed. Wat problemen met de gitaren of de amps, het houdt hun niet tegen! Gewoon die psychedelica, indie blijven spelen en zorgen dat het op Pinkpop perfect is! Het zijn hoe dan ook toppers.

Rotterdam is 2x vertegenwoordigt op de kiosk vandaag en ook nog achter elkaar! Als eerst spelen de mannen van Iguana Death Cult. Het publiek lijkt dit niet te begrijpen… Ze blijven achteraan staan, weinig respons maar de show is echt te strak voor woorden en heerlijk vol energie. No nonsense, goede garage rock zoals het hoort te zijn. Drums, basgitaar en 2 gitaristen, wat is nog meer nodig? Dat bedoel ik! Liefhebbers hebben in ieder geval wél genoten. Next one! Dawn Brothers is aan de beurt. Afgelopen jaar ook op de Popronde gespeeld en ze hebben destijds Sittard afgesloten met een magistrale trip. Nu moest dit in 45 minuten gebeuren en ze speelden alleen maar tracks van hun geweldige album ‘Stayin Out Late’. Genieten! Mix van americana, soul en rock wat perfect wordt uitgevoerd! Ook het publiek kan dit bekoren want er wordt gedanst en zelfs geroepen om een toegift! Chapeau.

Aangezien er ook wat interviews stonden gepland, is er weinig te melden over ANBU Gang en Témé Tan. Behalve dat dit natuurlijk 2 grote contrasten zijn. De jeugd is zoals ieder jaar massaal uitgelopen om ANBU te zien en de beats, bass en teksten vlogen om ieders oren. Témé Tan bleek een goedlachse en duizendpoot te zijn (hij speelde alles zelf in en werkte met een looping systeem) wie bijna de zon weer liet stralen over Geleen.

Dan is het tijd om een Amsterdamse band op de kiosk te aanschouwen; EUT. Dit vijftal laat er geen gras over groeien en speelt meteen een paar van hun bekendere tracks. Onder andere ‘Supplies’ en ‘Bad Sweet Pony’ komen voorbij. Energieke, muzikale en vrolijke powerpop spelen ze. Zangeres Megan loopt op haar blote voeten lekker over het gehele podium, bassist Sergio komt erbij en het knalt erop los. Zelfs een cover als laatste track werkt! Het publiek is eensgezind: wat een fijne band! Helaas is het geweldige muzikale weekend dan bijna aan z’n eind gekomen… Alleen het Britse talent Yungblud moet nog komen. En hoe!!! Het is vanaf seconde 1 raak. Met alleen een drummer en gitarist stond hij zijn mannetje wel op de kiosk. Werkelijk iedere centimeter werd gebruikt en met tot tweemaal toe een schuiver op zijn knieën van rechts naar links werd het een waar spektakel. Dankbaar was hij zichtbaar en genoot van iedere seconde. Het enige minpuntje wellicht was dat hij door zijn enthousiasme soms vergat dat het écht echt live was en dus miste hij hier en door wat. Maar ach… Deze stuiterbal vergeven we dat. Wat een mannetje! Mét Mama’s Pride sokken overigens, in het roze want die spaart hij.

En dan is deze editie ook alweer ten einde… Natuurlijk een editie met veel emoties maar ook een editie waar weer met veel trots op mag worden teruggekeken! Genoeg variatie, geweldig goede kwaliteit en een sfeertje om je vingers bij af te likken! Uiteraard was de zondag iets minder druk vanwege het weer maar de muziekliefhebber en trouwe bezoekers waren ‘gewoon’ aanwezig! Het is gewoonweg geweldig dat dit ook ieder jaar gratis toegankelijk is. Op naar volgend jaar, 11 en 12 mei. Bedankt!
Hieronder foto’s gemaakt door Jonny Ladeur. Volg hem op Facebook: Jonny Ladeur Fotografie.

.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *