Mama’s Pride 2019: bekend & vernieuwend (2)!

Het is en blijft vaste prik voor heel veel bezoekers: het weekend van Moederdag is gereserveerd voor Mama’s Pride. Terecht! Want het is gewoonweg ieder jaar een genot om erbij te zijn. Meerdere redenen liggen ten grondslag: gezellig, gratis, goede artiesten, geweldige plek. We kunnen het de 4G’s noemen. Ook dit jaar, een feest editie, is de organisatie met vlag en wimpel geslaagd om er hoe dan ook een succes van te maken. Met (uiteraard) een knipoog naar het verleden op twee gebieden: Pinkpop en de 1e editie van Mama’s Pride zelf. 
Tijd om dag 2, de zondag, ook weer uitgebreid te beschrijven. Ook nu #TeamLadeurRodigas!

De dag begint met Podiumvrees winnaar TwentySeven. Met veel branie en wil spelen ze het al vroeg gekomen publiek toe. Je hoort dat er genoeg kwaliteit in zit en dat ze ook terecht hebben gewonnen. Nu is het zaak voor ze om heel vaak te spelen: vlieguren maken en vervolgstappen zetten!
Een band waar ze dan een voorbeeld aan kunnen nemen is Canshaker Pi. Deze band is al vanaf 2016 volop bezig, afgelopen jaar gingen 2 leden weg maar kwamen ook uiteraard vervangers voor in de plaats. Maar aan kwaliteit boeten ze niet in! Wat een fantastisch goede garage met vleugjes punk. Op elkaar liggen, droge dansjes. Het kan allemaal bij deze toppers! Helaas spelen ze al zo vroeg want een ieder had dit kunnen waarderen. Hoe soepel en toch krachtig! Sterk hoor.

Gaan we door naar Komodo, een band die echt heel veel verschillende stijlen herbergt. Dit vijftal gaat als een machine en het klinkt live energiek. Op de kiosk is het een feest om naar te kijken. Allemaal tezamen maar ook afzonderlijk van elkaar is het enorm goed! Omdat het zonnetje ook z’n best doet tijdens deze act, komt iedereen in beweging. Perfect voor de zondagmiddag.
Het jaarlijkse hiphop/jeugd blokje wordt dit jaar ingevuld door Merol. Zoals altijd komen de kids hier op af en staat het bommetje vol in het park. Vandaag is het niet anders. Misschien niet de grootste of beste artiest maar ze zorgt er wel voor dat er een feestje ontstaat. Daarbij zingt men uiteindelijk allemaal wel de hits ‘Hou Je Bek En Bef Me’ of ‘Lekker Met De Meiden’ mee. Het is weer eens iets anders! Dat tekent Mama’s Pride.

Dan mogen we naar het betere gitaarwerk. We mogen ook weer naar onze zuiderburen want het gaat om The Sore Losers. Dit viertal is in de regio absoluut geen onbekende naam. Het staat als een huis en vanaf het eerste tot de laatste noot gaan ze volle bak! Wat kenmerkend is, is dat de heren ook altijd veel plezier hebben. Cedric op gitaar die heerlijke solo’s speelt of Kevin op basgitaar die continue blijft lachen. Het publiek wat vooraan staat kan het enorm waarderen, de rest zal dit onbewust bewust gaan onthouden. Ondanks dat men een flink stuk later begon, is het een feest bij The Judge Dread Memorial & Bad Manners. Waar eerst het publiek lekker wordt opgewarmd is het dan tijd voor de ska persoon die de meest gebande nummers op zijn naam heeft. Muzikaal staat het als een huis en men zorgt ervoor dat de ska en reggae weer lekker op de kaart wordt gezet. Toch mist het nét iets extra’s. Is het vuur een beetje gedoofd van Buster Bloodvessel? Desondanks, feestje!

Een mooi gebaar is het zwaaimoment. Een bedankje aan Koen van de Berg (en de organisatie) voor het festival. Dat het maar nogmaals 25 jaar en lager mag bestaan. Dan is het tijd voor de absolute afsluiter van de 25e editie van Mama’s Pride: DeWolff. De lokale helden! Iedereen kijkt er naar uit en heeft er zin in! Toch zijn er wat problemen met het geluid want als de heren beginnen hoort niemand iets! Alleen zelf via de in-ears dus hebben het nog niet in de gaten. Als dit gefixt is, is het aan Pablo, Luka & Robin om de kiosk nog eens vakkundig te verbouwen. Een enorm strakke set met de bekende nummers zoals ‘Medicine’, ‘Sugar Moon’ en ‘Love Dimension’ maar ook een van de beste tracks: ‘Outta Step & Ill At Ease’. Deze werd samen met vriend en vroegere roadie Stefan Wolfs samengespeeld. Klasse pur sang! Perfecte keuze om DeWolff deze jubileum editie te laten afsluiten.

En zo komt er een einde aan Mama’s Pride 2019. De 25e. Maar niet getreurd! Volgend jaar is er ‘gewoon’ wéér een editie. 2020. En ook dan zullen we weer kunnen genieten van nieuwe, onbekende maar vast ook weer iets bekends. Een dikke chapeau aan de de voltallige organisatie en tot de volgende! #TeamLadeurRodigas out.

.

.

>

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *