Nu of Nooit finale zit erop… Walden gaat naar Pinkpop!

6 voorrondes, 30 bands en uiteindelijk 6 bands in de finale. Er zijn al prijzen uitgereikt aan desbetreffende muzikanten of aan een bepaalde track, maar het ging nu om iets heel anders. Die felbegeerde plek: Pinkpop 2018 openen! Het stond buiten kijf dat alle zes de bands niet voor niets in de finale stonden en dus allemaal evenveel kans zouden maken. Maar wie kon het beste tegen de druk? Had stalen zenuwen? Presteerde juist net iets beter? Of minder? Het was een drukke avond, vol variatie en mogelijkheden!

Antikythera mag het spits afbijten. Deze zeer jonge groep maakt heel erg experimentele muziek. Een lading jazz, funk en soul zit erin en dat soms met een vleugje elektronica. Zangeres Rebecca is in het begin nog merkbaar zenuwachtig maar naarmate de show vordert komt ze steeds meer los. Dat merkt de band rondom haar ook en doet er een lekker schepje bovenop. Zeker saxofonist Hyung Jin Ee laat er geen gras over groeien! Wat wel zo is, is dat de toetsenist soms heel erg lang hetzelfde riedeltje blijft vasthouden en begon me iets op de zenuwen te werken. Misschien is het iets te lief over het algemeen gezien maar ze eindigen heel sterk en heel funky. Desondanks een hele fijne starter van deze avond.

Act nummero twee is Tamarin Desert. Deze vierkoppige band stond al op mijn radar en heeft ook genoeg kwaliteiten. Dat hoor je meteen: het staat als een huis! Psychedelische sound waar je U tegen zegt, degelijke surf invloeden en uiteraard denk je aan Tame Impala als je dit hoort, geen slechte vergelijking als je het mij vraagt. De sound klopt, zanger Loek Hendrikx heeft een fijne stem en verder is het spelniveau van alle andere mannen zeer sterk. Is alles perfect? Nee. Muzikaal klopt het zoals gezegd helemaal en is het goed maar het is wel veel van hetzelfde. Wat wel hieraan opvalt is dat het nieuwe nummer juist iets anders is! Maar de vier heren leggen de lat in ieder geval hoog!

Tijd voor iets heel anders, tijd voor The Ragtime Rumours. Toen de 3 heren en dame op het podium stonden begon het me te dagen. Ik had ze al eens gezien in Sittard, bij Schtad Zitterd! Onverwacht bekend. Maar het begin is super: hele sterke, vrolijke en goede rockabilly die door Volt schalt. Entertainment! Thimo Gijezen valt natuurlijk op: zijn lange dreads maar voornamelijk zijn gitaarwerk (en eigenlijk alleskunner): wat een klasse muzikant! Doordat de band zoveel plezier uitstraalt komt dat ook over bij het publiek: er wordt meegedaan en dat gezegd hebbende zijn ze de eerste die dat lukt en durft! Maar hier ook een puntje van kritiek: Waarom een cover? Ik weet zeker dat ze genoeg eigen materiaal hebben om de set te vullen en iedereen omver te blazen! 1 ding is zeker, The Ragtime Rumours hebben een zéér goede indruk achtergelaten bij iedereen!

Nou, dan is het tijd voor de thuiswedstrijd van Walden. Soms kan dat in je voordeel werken, soms in je nadeel. Helaas geldt dat laatste voor Mees, Cees, Jef & Pelle. Het optreden heeft zeker in het begin zeer veel technische problemen: van de zang is eigenlijk niets te horen, de versterkers lijken niet goed afgesteld waardoor er nogal vaak een gitaar piept… Iedereen kijkt verschrikt om zich heen. Hoe kan dit? Gelukkig lijkt halverwege de show alles opgelost en krijgen we het ware Walden-beest te horen. De dromerige, psychedelische sound waar je ondertussen voelt dat de spanning wordt opgebouwd om vervolgens los te gaan is magistraal. Alle vier de heren hebben genoeg kwaliteit en dat is te horen! Ondanks die problemen dus… Hun laatste track is tevens wel een verrassing voor het oor: het begint rustig, lekker oorwurmpje met de ‘ahum’ om uiteraard te gaan knallen. Hier valt Pelle extra op: schreeuwend en stampend laat ie Volt even verschrikt opkijken. Gelukkig was het geluid uiteindelijk zo dat de heren hun show gewoon kwalitatief goed hebben kunnen afronden!

De vijfde band van deze avond is Vortex Surfer. Ze hebben een lekkere fase: hun album gepresenteerd in de Oefenbunker en een dag later rocken in Volt. Daarbij mag het misschien wel een wonder worden genoemd dat ze in de finale staan! Ze werden last minute toegevoegd bij de voorrondes en knalden door naar de finale. Dit trio uit de Parkstad zorgt voor een enorm bombastisch geluid en laat er in ieder geval geen gras over groeien dat ook zij die plek op ‘hun’ Pinkpop willen behalen! Progressieve rock is het zonder meer maar het is soms wel heel erg zwaar. Ze denderen eigenlijk over iedereen heen maar hebben wel een duidelijk verhaal en zitten vol passie. Wat ik wel echt een beetje een gemis vind, is een tweede stem. Dat zou net wat extra’s geven en misschien ook een soort verrassingselement. Hoe dan ook… De tijd vloog voorbij en ze hebben er alles aangedaan, laat dat duidelijk zijn!

Openen en afsluiten, moeilijke taak! Uncle Harry draait hun hand er niet voor om. Vanaf seconde één is het gaan gaan gaan. Het orgeltje van Erik van Otterdijk draait op volle toeren, Raf Senden op drums knalt erop los en zijn haren vliegen alle kanten en frontman Bram van der Schans, die helemaal in het wit gekleed is, zorgt ervoor dat geen mens zich kan/mag/zal vervelen. Het is vrij logisch dat er wel wat gelijkenissen zijn met andere band. Beetje wat grondleggers van psychedelische bluesrock: Green Hornet, zzz, Birth Of Joy. Toch zorgt Uncle Harry voor wat extra furie. Daar kun je alleen maar respect voor hebben want ze hebben lang moeten wachten op hun moment of fame! Voor diegene die dit trio nog niet kende heeft nu wel een hele goede impressie gehad. Knap.

Alle 6 de bands hebben genoeg kwaliteiten, laat dat duidelijk zijn. Maar zijn ze ook allemaal geschikt voor Pinkpop? Er werd in de zaal uiteraard heel erg veel gespeculeerd. Wordt het The Ragtime Rumours vanwege hun sterke performance? Is Tamarin Desert de gelukkige vanwege de sound? Verrast Antikythera iedereen? Of kan Walden ondanks een niet perfecte show winnen?
Dat laatste blijkt dus zo te zijn! De vier mannen uit Sittard zullen op vrijdag 15 juni Pinkpop gaan openen. Natuurlijk zullen er dan geen mankementen zijn, er is dan genoeg tijd om alles tip top in orde te hebben. Maar het is wel zo dat er een band staat die het publiek kan verrassen voor hun unieke sound. Dat zal waarschijnlijk ook de doorslag hebben gegeven bij de jury. Unieke sound, toch ook wel een beetje catchy en er staat een band met uitstraling. Proficiat mannen!

Foto’s: René Bradwolff.
Check hieronder hun EP.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *