ULTIMATE Song van Rico Meijers.

Leuk leuk leuk. Het is altijd een plezier als ik iemand vraag voor zijn/haar ULTIOMATE Song en dan een prachtverhaal terug krijg. Zo ook deze keer. Ik vroeg Rico op Mama’s Pride tussen zijn presentaties door of hij hierin interesse had en hij vertelde METEEN wat zijn nummer was. Daarin is hij sowieso al uniek… Bij de meeste mensen raken de hersenen oververhit door het denken.
Ik denk dat iedereen ondertussen wel nieuwsgierig geworden is naar het nummer en waarom…. Rico bedankt!

RicoMeijersAls 13-jarige puisterige puber kom je dan ineens in aanraking met een genre muziek waar je totaal in kan vinden… METAL!
Het gehele oeuvre van Iron Maiden, Slayer, Anthrax en vooral Metallica wordt aangeschaft en de pick-upnaald draait de nodige overuren. Vara’s Vuurwerk met Henk Westbroek op de dinsdagavond is vaste prik en daar moet alles voor wijken.
We schrijven het jaar 1986, ik ben inmiddels 16 jaar oud, en daar komt dan de nieuwe LP van Metallica uit… Een hoesontwerp waar de koude rillingen je van over de rug lopen. Na aankoop voel je de vinylschijven branden in je plastic tasje als je je huiswaarts spoedt op je fietsje om de plaat op de draaitafel te knallen! Eenmaal thuis aangekomen check je alles driemaal om er zeker van te zijn dat je het komend dikke uur niet gestoord gaat worden.
– Ouders uit huis? CHECK!
– Telefoon van de haak? CHECK!
– Geen afspraak met lastige vriendin? CHECK!
Met zweterige handjes haal ik de LP uit zijn hoes en leg dat zwarte juweel op de speler… Totale verbijstering maakt zich van mij meester. Het openingsnummer Battery is een salvo van riffs die je naar adem doet snakken. Die track doorgekomen beland je bij nummer 2… HET nummer waar het om draait, nog steeds om draait en in de toekomst om zal blijven draaien. MASTER OF PUPPETS! De titeltrack van het album is aan de beurt. Ik kijk op de hoes en mijn mond valt open.. 8 fucking minuten en 36 friggin’ seconden! De geluidsmuur start, pakt me op en ontneemt me de adem. Wat is dit zwaar wat er uit mijn speakers komt!
Die mannen hebben wat te melden en ik besef niet goed wat me overkomt. Ik voel me daadwerkelijk een poppetje dat gehypnotiseerd door de kamer staat te headbangen, aangestuurd door Hetfield en zijn kompanen. Eenmaal goed op stoom gekomen komt daar plotseling het tussenstuk. Tweestemmige gitaren maken zich meester van mijn oren en voor ik het goed en wel besef zwelt het geweld weer aan en werkt zich vakkundig naar een climax! HOLY CRAP wat een nummer is me dit?!? Ik ben intussen aan het hijgen als een bronstig hert maar het interesseert me geen hol.
Dit is wat muziek met je moet en kan doen. De rest van de langspeler is ook helemaal te gek maar de titeltrack is van eenzame klasse en zal me altijd doen terugdenken aan de eerste keer dat ik hem draaide.
Steevast als ik word gevraagd naar mijn ULTIMATE SONG zul je van mij Master Of Puppets van Metallica te horen krijgen!
Metal Never Dies!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *